Armoede in Amerika
Het Algemeen Dagblad berichtte recentelijk dat in 2002 34,8 miljoen mensen in armoede leefden in de Verenigde Staten. Dat waren er 1,4 miljoen meer dan in het jaar ervoor. De toename is volgens de krant een gevolg van de economische neergang in de VS. Het aantal armen komt overeen met 12,4 procent van de Amerikaanse bevolking. Volgens Amerikaanse definities is een gezin arm als het een inkomen heeft van minder dan 18.380 dollar bruto per jaar. Vooral eenoudergezinnen hadden het slecht.
Maar wat is arm? Johan Norberg schrijft in zijn boek Leve de globalisering het volgende:
"Armen gaan niet altijd gebukt onder armoede. Vele definities van het begrip armoede zijn relatief. In plaats van de graad van armoede te bepalen, zeggen ze hoe arm iemand is in vergelijking met anderen. Eén omschrijving die vaak gebruikt wordt is bijvoorbeeld de definitie van de UNDP die zegt dat je arm bent als je minder hebt dan de middelste inkomensklasse in het land waar je woont. Dat betekent dat een 'schatrijke' Nepalees in een welvarend land als de Verenigde Staten zo arm als een kerkrat zou zijn. Zulke relatieve cijfers kunnen niet internationaal met elkaar vergeleken worden. Wie in de Verenigde staten als arm wordt beschouwd leeft daarom nog niet in wat wij armoedige omstandigheden zouden noemen. 72% van de arme Amerikaanse gezinnen hebben één of meerdere auto's, 50% beschikt over airconditioning, 72% bezit een wasmachine, 20% een vaatwasser, 60% een magnetronoven, 93% een kleurentelevisie, 60% een videotoestel en 41% woont in hun eigen huis (de armoede slaat alleen op het vast inkomen, eigendom wordt daar niet bij opgeteld) Bron : Cox & Alm 1999, pp 14 e.v."
Een andere vraag die je je kunt stellen over de armoede in de VS is hoe groot de sociale mobiliteit is. M.a.w. in hoeverre kun je als arme student opklimmen naar een beter inkomen? Vele studenten kunnen als arm worden bestempeld maar in de meeste gevallen is hun armoede tijdelijk en stijgt men snel op de socale ladder. In India daarentegen, waar men nog een kastensysteem kent, kun je als 'onaanraakbare' veel studeren maar is je sociale mobiliteit veel kleiner dan in de V.S.
Verder zijn vele armen in de V.S. immigranten (ongeveer 1 miljoen per jaar) die weliswaar arm zijn maar aanzienlijk rijker dan men was in het land van herkomst. Het lijkt daarom niet terecht hun armoede te wijten aan het Amerikaanse economische systeem. Eigenlijk zou je hun relatieve rijkdom moeten danken aan het Amerikaanse systeem. Het is ook niet vreemd dat het land een van de populairste emigratiebestemmingen is voor mensen in de Derde Wereld.
Thomas Sowell schreef over sociale mobiliteit in de V.S.: "...studies die bepaalde individuen volgden door de tijd hebben aangetoond dat de meeste Amerikanen niet in een inkomensgroep blijven gedurend hun leven of zelfs voor tien jaar. Zowel de top 20 procent die meestal aangeduid worden met "de rijken" als de onderste 20 procent - "de armen" - vormen een constant veranderende groep individuen. Een studie naar inkomensbelasting toont aan dat meer dan viervijfde van de personen in de onderste 20 procent van diegenen die in 1979 hun belastingformulieren inleverden niet meer in die groep zaten in 1988. Net iets meer mensen hadden de topgroep bereikt in 1988 dan er onderaan bleven. Zeker is dat individuen na verloop van negen jaar ook negen jaar ouder zijn en waarschijnlijk ervaring, vaardigheden, senioriteit of promoties hebben opgedaan." (Uit The Vision of the Anointed, pagina 44)
Dat iemand in de V.S. (of waar dan ook) arm is heeft vaak ook te maken met de persoon. Niet iedereen is gelijk en sommige mensen hebben minder cognitieve kwaliteiten. Dan is het begrijpelijk dat men geen hoog inkomen kan verwerven. Daarbij komt dat grote groepen mensen onverantwoordelijk gedrag vertonen waarvan het resultaat is dat men arm wordt. Zo kent de V.S. relatief veel tienermoeders of eenoudergezinnen. De zwarte bevolking is relatief arm in de V.S. maar meer dan twee derde van alle zwarte kinderen groeit op in eenoudergezinnen (was 30% in 1960, dus voor alle sociale programma's van de Great Society). In die gevallen zou je kunnen stellen dat hun armoede min of meer zelfverkozen is. Wie vier kinderen baart maar geen betrouwbare duurzame partner selecteert kan de overheid moeilijk haar armoede verwijten.
Wat betreft de armoede onder zwarten kan echter wel enige zware kritiek worden geuit op het Amerikaanse systeem. Maar deze kritiek is tegengesteld aan wat gangbaar is. Zo kent ook de VS minimumlonen. De economen Walter Block en Milton Friedman beschreven de desastreuse gevolgen van deze wetten voor met name de onderkant van de samenleving. Zo betoogt professor Block in "Het vette kapitalistische zwijn van een werkgever:
"Zo op het eerste oog is de wet op het minimumloon geen werkgelegenheidswet, maar een werkloosheidswet. Zij verplicht een werkgever er niet toe om een werknemer aan te nemen tegen het minimumloon of welk ander loon dan ook. Zij dwingt de werkgever om de werknemer niet aan te nemen tegen bepaalde loonniveau’s, namelijk die onder het wettelijk minimumloon. Zij dwingt de werknemer ertoe, hoe graag hij ook een baan zou aannemen voor een salaris dat onder het minimumloon ligt, de baan niet aan te nemen. Zij dwingt de werknemer die de keuze heeft tussen een laag betaalde baan en werkloosheid, te kiezen voor werkloosheid. De wet verhoogt evenmin de lonen; zij kapt gewoon de banen weg die niet aan de standaard voldoen."
Ook econoom en Nobelprijswinnaar Milton Friedman keert zich tegen de minimumloonwetten. Hij beschouwt de minimumloonwet als één van de ergste, zoniet de allerergste anti-zwartenwet die er is.
"Armen gaan niet altijd gebukt onder armoede. Vele definities van het begrip armoede zijn relatief. In plaats van de graad van armoede te bepalen, zeggen ze hoe arm iemand is in vergelijking met anderen. Eén omschrijving die vaak gebruikt wordt is bijvoorbeeld de definitie van de UNDP die zegt dat je arm bent als je minder hebt dan de middelste inkomensklasse in het land waar je woont. Dat betekent dat een 'schatrijke' Nepalees in een welvarend land als de Verenigde Staten zo arm als een kerkrat zou zijn. Zulke relatieve cijfers kunnen niet internationaal met elkaar vergeleken worden. Wie in de Verenigde staten als arm wordt beschouwd leeft daarom nog niet in wat wij armoedige omstandigheden zouden noemen. 72% van de arme Amerikaanse gezinnen hebben één of meerdere auto's, 50% beschikt over airconditioning, 72% bezit een wasmachine, 20% een vaatwasser, 60% een magnetronoven, 93% een kleurentelevisie, 60% een videotoestel en 41% woont in hun eigen huis (de armoede slaat alleen op het vast inkomen, eigendom wordt daar niet bij opgeteld) Bron : Cox & Alm 1999, pp 14 e.v."Een andere vraag die je je kunt stellen over de armoede in de VS is hoe groot de sociale mobiliteit is. M.a.w. in hoeverre kun je als arme student opklimmen naar een beter inkomen? Vele studenten kunnen als arm worden bestempeld maar in de meeste gevallen is hun armoede tijdelijk en stijgt men snel op de socale ladder. In India daarentegen, waar men nog een kastensysteem kent, kun je als 'onaanraakbare' veel studeren maar is je sociale mobiliteit veel kleiner dan in de V.S.
Verder zijn vele armen in de V.S. immigranten (ongeveer 1 miljoen per jaar) die weliswaar arm zijn maar aanzienlijk rijker dan men was in het land van herkomst. Het lijkt daarom niet terecht hun armoede te wijten aan het Amerikaanse economische systeem. Eigenlijk zou je hun relatieve rijkdom moeten danken aan het Amerikaanse systeem. Het is ook niet vreemd dat het land een van de populairste emigratiebestemmingen is voor mensen in de Derde Wereld.
 |
Dat iemand in de V.S. (of waar dan ook) arm is heeft vaak ook te maken met de persoon. Niet iedereen is gelijk en sommige mensen hebben minder cognitieve kwaliteiten. Dan is het begrijpelijk dat men geen hoog inkomen kan verwerven. Daarbij komt dat grote groepen mensen onverantwoordelijk gedrag vertonen waarvan het resultaat is dat men arm wordt. Zo kent de V.S. relatief veel tienermoeders of eenoudergezinnen. De zwarte bevolking is relatief arm in de V.S. maar meer dan twee derde van alle zwarte kinderen groeit op in eenoudergezinnen (was 30% in 1960, dus voor alle sociale programma's van de Great Society). In die gevallen zou je kunnen stellen dat hun armoede min of meer zelfverkozen is. Wie vier kinderen baart maar geen betrouwbare duurzame partner selecteert kan de overheid moeilijk haar armoede verwijten.
Wat betreft de armoede onder zwarten kan echter wel enige zware kritiek worden geuit op het Amerikaanse systeem. Maar deze kritiek is tegengesteld aan wat gangbaar is. Zo kent ook de VS minimumlonen. De economen Walter Block en Milton Friedman beschreven de desastreuse gevolgen van deze wetten voor met name de onderkant van de samenleving. Zo betoogt professor Block in "Het vette kapitalistische zwijn van een werkgever:
"Zo op het eerste oog is de wet op het minimumloon geen werkgelegenheidswet, maar een werkloosheidswet. Zij verplicht een werkgever er niet toe om een werknemer aan te nemen tegen het minimumloon of welk ander loon dan ook. Zij dwingt de werkgever om de werknemer niet aan te nemen tegen bepaalde loonniveau’s, namelijk die onder het wettelijk minimumloon. Zij dwingt de werknemer ertoe, hoe graag hij ook een baan zou aannemen voor een salaris dat onder het minimumloon ligt, de baan niet aan te nemen. Zij dwingt de werknemer die de keuze heeft tussen een laag betaalde baan en werkloosheid, te kiezen voor werkloosheid. De wet verhoogt evenmin de lonen; zij kapt gewoon de banen weg die niet aan de standaard voldoen."
Ook econoom en Nobelprijswinnaar Milton Friedman keert zich tegen de minimumloonwetten. Hij beschouwt de minimumloonwet als één van de ergste, zoniet de allerergste anti-zwartenwet die er is.
 |
"Eerst zorgt de overheid voor scholen waar veel jonge mensen voor het grootste deel zwarten, zo'n slecht onderwijs krijgen dat ze geen goed loon kunnen verdienen. Dan bestraft ze hen een tweede keer, door te voorkomen dat ze hun arbeid tegen een laag loon aanbieden om de werkgevers ertoe te brengen hen tijdens het werk op te leiden. En dat allemaal zogenaamd om de armen te helpen."
Zou de Amerikaanse overheid meer moeten doen voor de armen in het land? Hoewel je dat gevoelsmatig zou denken is dat niet de oplossing. Henry Sturman schreef in zijn artikel "Negen nadelen van de verzorgingsstaat (en één voordeel)":
"Charles Murray (bekend van The Bell Curve) publiceerde in 1984 Losing Ground, een uitgebreide analyse van het Amerikaanse sociale beleid. Het bleek dat hoe meer sociale programma's er kwamen, hoe groter het aantal armen, werklozen en alleenstaande moeders. Volgens Murray hebben uitkeringen een groot demoraliserend effect. Als mensen niet meer voor zichzelf hoeven te zorgen, verliezen ze zelfrespect en worden ze lui en afhankelijk. Murray concludeert dat het afschaffen van de verzorgingsstaat niet alleen goed zou zijn voor de mensen die er de belasting voor betalen, maar ook voor de armen die erdoor in de armoedeval terechtkomen.
Toen Murray's boek verscheen, waren zijn ideeën nog erg controversieel. Maar een jaar of tien later waren ze gemeengoed geworden in Amerika. Tijdens Clinton's presidentschap werd de bijstand drastisch verlaagd en werden de toelatingseisen een stuk strenger. Tussen 1993 en 2000 halveerde het aantal mensen in de bijstand en het aantal armen nam sterk af."
Dat de overheid, teneinde de armoede te bestrijden, minder de armoede moet bestrijden is tegenintuitief. Echter, als we iemand in onze eigen omgeving persoonlijk helpen komen we er snel achter welke hulp slaagt en welke faalt. Hulp is met name geslaagd als het een einde maakt aan de noodzaak tot hulp. Als particuliere (lees: vrijwillige) hulpverleners zullen wij zo snel mogelijk de ontvangers ervan op eigen benen willen zien staan. Aangezien wij dan ons eigen geld uitgeven zullen wij snel merken wanneer een hulpbehoevende gewoon lui is of ongeinteresseerd. De overheidsinstanties die zich met armoedebestrijding bezighouden staan ver van hulpbehoevenden af. Afgezien van het nadeel dat daardoor de hulp onpersoonlijk wordt en geinstitutionaliseerd stimuleert het fraude en afhankelijkheid. De hulpbehoevenden worden als klant gezien en omdat men uiteraard liefst zoveel mogelijk klanten heeft zal het aantal hulpbehoevenden niet afnemen maar juist doen toenemen. De cijfers in Nederland en de VS wijzen dat nu ook uit. Het wordt hoog tijd dat de achterliggende logica van oorzaak en gevolg algemener bekend wordt.
Als de overheid werkelijk wat wil doen om de armoede te bestrijden kan zij het beste de barrières wegnemen die voorkomen dat mensen hun eigen positie verbeteren. Helaas kun je van een monopolistische organisatie als de overheid, wiens werk het juist is regels te maken en belasting te heffen, niet eenvoudig verwachten dat men regels afschaft en belastingen verlaagt.
Frank Karsten
Gerelateerde links:
- Milton Friedman: De bron van vakbondsmacht
- Negen nadelen van de verzorgingsstaat (en één voordeel)
- Mary Ruwart: Maar…wat gebeurt er dan met de armen?
- Walter Block: Het vette kapitalistische zwijn van een werkgever
- De zwakkerenindustrie
- Heritage Foundation: Understanding Poverty in America
Plaats reactie - 19 reactie(s):
17-nov-2003 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Ten eerste ben ik blij als emigrant naar de Verenigde Staten eens iets positiefs over het land te zien in plaats van het gebruikelijke pseudo-Marxistische rimram. Het was voor mij - ik ben twee keer, zelfs - naar Nederland teruggekeerd en heb de rol van teruggekeerde emigrant gehad - bijzonder bedroevend mijn geadopteerde eertijdse vaderland gereduceerd te zien in de media tot niet een land waar mensen vreugde en verdriet beleven, waar mensen miskramen hebben en verliefd worden op de verkeerde partner, waar mensen tennissen, voetballen, roddelen over kennissen, bezweet een sportkleedkamer binnen komen en domme grapjes maken, maar tot een kapitalistische hel die de bron van alle kwaad is op de hele wereld. Als je ergens twee"entwintig jaar woont en je ziet dan het vertekende beeld dat de Nederlandse pers geeft van dit land - een land dat geen abstractie is maar het land waar ik ben gebleven om een baan - dan is dat een emotionele zaak.
Het is ook iets waar ik, en dat gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen, boos om ben geweest. Je kunt geen NRC discussie lezen of het volk mort en geeft de schuld van alles aan 'Amerika'. Het is 'Amerika' dit, en 'Amerika' dat. Het is nog erger dan het was in de jaren 70, toen ik Nederland verliet. Elke poster op het NRC weet alles over 'Amerika', vaak al na een doorreis van drie weken. Het mag wel een wonder heten hoe al die mensen aan zo'n scherp inzicht komen - al die onafhankelijke denkers, daar in Nederland (die klakkeloos achterna lopen wat de linkse pers hen voorkauwt).
Er was ooit een tijd dat de VS op gespannen voet stonden met de USSR, en af en toe liet de Amerikaanse TV voor de grap een propagandefilmpje zien gemaakt door de grote ideologische tegenhanger. In die filmpjes zag je dan negers opgehangen worden, KKK-leden, grote verpauperde wijken, kortom, elk Amerikaans probleem werd opgeblazen tot enorme proporties. De Amerikaanse TV vertoonde af en toe geamuseerd dit soort filmpjes. Dat de Nederlandse pers dit nog steeds doet geeft je te denken. En het zou iedereen te denken moeten geven. Is het land dat bij uitstek staat voor 'moderniteit' en 'het Westen' nu zo het object geworden van haat en verachting dat er een continu verkeerd beeld van wordt geegeven? En zo ja, wat betekent dit voor de hele Westerse cultuur?
Mijn laatste jaar in Nederland heb ik de kranten eens goed doorgekeken. Mijn conclusie is dat er de laatste 30 jaar helemaal niets veranderd is. De argumenten tegen een vrijere economie zijn dezelfde als die onder Den Uijl, en ze zijn allemaal gebaseerd op de vermeende 'Amerikaanse toestanden', toestanden waarbij mensen kreunend langs de kant van de weg liggen, smachtend om medische hulp die hen hardvochtig geweigerd wordt. Enizgszins psychologiserend, zou ik willen zeggen: 'Nederland projecteert zijn fouten en angsten - individualisering, het onbetaalbaar worden van de verzorgingsstaat, de golven emigranten en de globalisering, op een ander land, zodat de Nederlandse instanties niet de schuld en de verantwoordelijkheid hoeven dragen van de problemen die er (lijken) te rijzen'. Bart Tromp, om maar een voorbeeld te nomen dat me te binnen schiet, schreef een artikeltje in Het Parool waar hij de bekende x%-van-de-bevolking-zonder-medische verzekering (gaap) weer eens besprak. (Ik hoorde Den UIjl al weer preken over verdeling van inkomen kennis, en macht.) Mijn bezwaar tegen Tromp-achtige redeneringen was toen, en mijn bezwaar is nu, dat het inderdaad door de tijd heen niet dezelfde mensen zijn die zonder verzekering rondlopen. Persoon y heeft wel eens een maand geen verzekering, komt in de statistieken terecht, maar is er twee maanden later uit. Tijdens het 'window' van onverzekerdheid (is dat een woord) is hem dan niets overkomen. Mensen als Bart Tromp laten dit stukje van het verhaal stelselmatig weg, en doen alsof het om een amorfe massa van een onderklaase gaat (die steunend en kreunend langs de kant van de weg ligt, bedelend om - ASJEBLIEFT - een plaatsje in het hardvochtig kapitalistische ziekenhuis, gerund door mannen in streepjesbroek met hoge zijden hoeden. Kortom, 'Amerika' zoals je dat in de Nederlandse kranten aantreft lijkt merkwaardig op alle spookbeelden waaraan de leden van Sater en Proloog zoveel lol beleefden in de jaren 70. Als je van dat soort lol houdt, tenminste - ikzelf heb andere ideeen over wat lol is.
Dan nog enkele opmerkingen over het artikel zelf. Het geeft een redelijk beeld, vind ik, van de huidige economische situatie en trends. Inderdaad, de 'armen' waartoe ik nu zelf even behoor, heel onprettig, overigens, na behoorlijk wat levensklappen te hebben opgelopen, zijn geen amorfe onderklasse, maar een dynamisch geheel van mensen die pech hebben gehad, of die verslaafd zijn aan drugs. Er wordt alles aan gedaan om die mensen weer aan het werk te helpen. Inderdaad, de VS zijn niet de hemel. Door een hoeveelheid tegenslag overweeg ik NOG wel eens of ik hier wel zal blijven en vraag me wel eens af of het niet beter zou zijn terug te gaan. Maar de Nederlandse stereotiepen zijn fout. Onder andere vergeet men dat de VS zijn eigen vormen van 'socialisme' heeft, die geimplementeerd en wel, neerkomen op twee golven van ge"implementeerde sociaal-demokratie. Ook dit deel van het plaatje wordt in de Nederlandse pers stelselmatig overgeslagen (want ach, waarheid is relatief, nietwaar). De VS kent eigenlijk een veelheid aan 'sociale' regelingen: Medicare, Medicaid, Program Headstart (vroege bijscholing van minderheidskinderen), Community Colleges, kortom, in de zestiger jaren groeiden de bomen tot in de hemel, en inplementeerde Johnson, een soort Amerikaanse Den Uijl, het ene overheidsprogramma na het andere.
De kentering kwam onder Reagan, tegen de wens van veel Amerikaanse intellectuelen en tegen de heersende trend in. Ten tijde van dit presidentschap werd het kapitalisme bespreekbaar en uit het donkere onderaardse gebied van onbespreekbaarheid gehaald, en het idee dat de overheid meer kwaad dan goed doet werd langzamerhand, na het gemor aan Universiteiten en dergelijke, tenminste engiszins bespreekbaar - in deze fase is de Amerikaanse cultuur blijven steken: onder literaire mensen en het Universitaire milue zijn pro-Kapitalistische ideen nog steeds verdacht. Ik ben wel Liberaal, maar geen Libertarier, en ben het met sommige overheidsprogramma's nog steeds eens - bv de Community Colleges bieden een goede opstap voor kinderen uit winig kapitaalkrachtige milieus om toch een begin te maken met een universitaire/tertiaire opleiding. Ik zou dat niet graag afgeschaft willen zien. Toch geloof ik dat Reagan's beleid heeft gewerkt, dat zijn ideeen de goede richting op gingen, en dat de in dit artikel beschreven tendenzen, bv. het voorkomen van de armoedeval door werkverschaffing ipv uitkeringen, op de goede weg is. Het is uiteindelijk humaner om iemand een baan en de daarbijbehorende trots te (helpen) bezorgen dan hem/haar in de uitkering te laten zitten.
Er is nog veel meer wat ik hier zou kunnen schrijven, zelfs dingen die relevant zijn voor het onderwerp (: )), maar ik wacht andere reacties even af. Met excuses voor de ongestruktureerde lange post, maar dit moest me allemaal even van het hart.
17-nov-2003 johanvdw
Uit het artikel: "Eén omschrijving die vaak gebruikt wordt is bijvoorbeeld de definitie van de UNDP die zegt dat je arm bent als je minder hebt dan de middelste inkomensklasse in het land waar je woont."
Moet zijn: de helft van de middelste inkomensklasse. Anders is per definitie de helft van je bevolking arm.
17-nov-2003 Baghra Bou'ljef
similarly, Dwight Eisenhouwer reageerde ooit geschokt toen hij hoorde dat zo'n 50% van de Amerikaanse bevolking een beneden-gemiddeld IQ had.
17-nov-2003 Speedy
Uiteraard kan je met je dollar in het ene land meer kopen dan in het andere. Om verschillen in levensstandaard tussen de verschillende landen te kunnen vergelijken gebruiken economen het begrip ‘purchasing power parity’:
“ Purchasing power parity (PPP). A method of measuring the relative purchasing power of different countries’ currencies over the same types of goods and services. Because goods and services may cost more in one country than in another, PPP allows us to make more accurate comparisons of standards of living across countries. PPP estimates use price comparisons of comparable items but since not all items can be matched exactly across countries and time, the estimates are not always ‘robust’. “
De wereldwijd gemiddelde PPP ligt op USD 7600. De Nederlandse PPP ligt op USD 26900. De Belgen zijn rijker met USD 29000 PPP en de Amerikanen nog rijker met USD 36300 PPP. De Luxemburgers behoren met USD 44000 PPP tot de rijkste mensen ter wereld. Tot de armste landen ter wereld behoren Oost-Timor, Sierra Leone en Somalië (PPP rond USD 500). Snelgroeiende ontwikkelingslanden zoals India (USD 2540 PPP) en China (USD 4600 PPP) hebben nog even te gaan voor ze bovengemiddeld rijk zijn geworden.
Bron: CIA World Factbook
17-nov-2003 Speedy
Armoedebestrijding kan door het opkrikken van de ondergrens, bijv. door de armen aan te sporen tot grotere productiviteit (overigens niet via lagere uitkeringen zoals Meer Vrijheid suggereert, want men heeft immers gewoon premies c.q. belastingen betaald voor een bepaalde werkloosheidsverzekering of bijstandsuitkering). Maar ook door inkomensherverdeling.
Van de ongeveer 6 miljard mensen op de wereld hebben 1.2 miljard een inkomen equivalent aan 1 US dollar, of minder, per dag. Nog eens 2 miljard mensen hebben een inkomen dat slechts marginaal beter is. Aan de andere kant van de schaal kent de wereld enkele honderdduizenden superrijken die een inkomen hebben van 100.000 tot 1 miljoen US dollar per dag (meestal supersterren uit de media, films, muziek of corporate business). Wereldwijd zijn de inkomensverschillen ca. 1 op 1 miljoen. Qua vermogen zijn de verschillen nog een factor 1000 groter. Ook de vermogensdistributie is zeer ongelijkmatig. Zo is bijv. in Groot-Brittanië 90% van al het privé-vermogen in handen van slechts 5% van de bevolking.
Inkomensherverdeling leidt tot betere benutting van het totaal beschikbare kapitaal, want dat wordt door de eigenaar vaak zeer oneconomisch ingezet. Een rijk iemand die 30 miljoen per jaar voor eigen gebruik uitgeeft (auto’s, huizen, boten, vliegtuigen, kleding, reizen, eten en drinken, etc, privé uitgaven dus, géén bedrijfsinvesteringen!) koopt hiervoor in aantallen veel minder dan de duizend mensen samen die voor hetzelfde doel slechts 30.000 per jaar kunnen uitgeven. De kapitaalgoederen uit de massaproductie draaien echter rendabeler als de productieaantallen groter zijn. Daarom kan een rijk iemand beter een deel van zijn inkomen aan arme mensen geven die er dan weer goederen van kopen die in zijn fabrieken zijn gemaakt. Zo rendeert zijn kapitaal beter. De inkomensherverdeling die de meeste overheden als onderdeel van hun armoedebestrijding uitvoeren zorgt voor een stijging van het gemiddelde koopkrachtniveau. Dat vergroot het welvaartsniveau van iedereen, dus ook van de rijken die hun geld eerst voor een deel hebben moeten afstaan.
Meer nog dan door lage uitkeringen en lage lonen kan de productiviteit van de armen (en daarmee hun economische waarde) worden vergroot door de inzet van machines en computers. Lage lonen verhinderen innovaties. De noodzaak om te automatiseren is geringer als er een hele schare goedkope arbeidskrachten voor de fabriekspoort staat. Lage lonen zorgen er dus voor dat bedrijven achterblijven ten opzichte van hun innovatieve en sterk geautomatiseerde concurrenten. Naarmate de kapitaalsinvesteringen in bedrijven toenemen worden loonkosten minder belangrijk en kijkt men vooral naar efficiëntere bedrijfsprocessen (vergelijk onze goed renderende petrochemische industrie).
De automatiseringstrend is, al sinds de Industriële Revolutie, onstuitbaar. Binnen afzienbare tijd zal zowel industriële als kantoorarbeid grotendeels geautomatiseerd zijn (robots, artificial intelligence, etc). De vroegere uitwijkmogelijkheid die werknemers hadden, vanuit de geautomatiseerde landbouwsector naar de industriesector, en van de geautomatiseerde industriesector naar de dienstensector, zal uiteindelijk ophouden te bestaan. De daaruit volgende massawerkloosheid zal leiden tot het inzakken van de afzetmarkten en tot het definitief tot stilstand komen van de kapitalistische economie. Uiteindelijk is het dus in ieders belang wie de revenuen van het geautomatiseerde productiesysteem ontvangt.
Inkomensherverdeling door een grijpgrage overheid werkt goed, maar is de minst vrije en ook de minst eerlijke optie. Massaal aandeelhouderschap, met absolute eigendomsrechten en medezeggenschap voor de aandeelhouder, biedt meer vrijheid.
"If you can count your money, you don't have a billion dollars."
-- J. Paul Getty
17-nov-2003 Johan
Speedy: Een rijk iemand die 30 miljoen per jaar voor eigen gebruik uitgeeft (auto’s, huizen, boten, vliegtuigen, kleding, reizen, eten en drinken, etc, privé uitgaven dus, géén bedrijfsinvesteringen!) koopt hiervoor in aantallen veel minder dan de duizend mensen samen die voor hetzelfde doel slechts 30.000 per jaar kunnen uitgeven.
Jij grossiert echt in "economic fallacies" hoor. Ik kan mij niet voorstellen dat je geregeld Mises.org ter harte neemt. Je zou er ook goed aan doen Defending The Undefendable te lezen, waar vrekken, rijken en speculanten worden verdedigd en als helden worden neergezet.
Als rijken hun geld niet besteden maar op de bank zetten daalt de rente en zijn leningen (ter consumptie) en investeringen aantrekkelijker. Als ze het in oude sok stoppen vermindert de geldhoeveelheid en dalen de prijzen net zo zeer als dat ze stijgen wanneer ze het uit hun sok halen. De produktie komt niet in gevaar.
Verder, als een rijke een jacht koopt worden daarmee wel degelijk bedrijfsinvesteringen gedaan. Alleen indirect, maar so what. Namelijk in bedrijven die jachten maken bv of scheepsschroeven.
Voor veel mensen (en nb ook economen) is economie een kwestie van magie. Allerlei trucjes worden verzonnen die de welvaart moeten vergroten en de werkloosheid moeten bestrijden. Het is mooi dat libertarische economen het magische gehalte aantonen en allerlei waanideeen weerleggen.
17-nov-2003 Allure
Speedy schreef:
Inkomensherverdeling leidt tot betere benutting van het totaal beschikbare kapitaal, want dat wordt door de eigenaar vaak zeer oneconomisch ingezet.
Aan inkomensherverdeling gaat altijd belasting vooraf, en belastingen vernietigen banen door de verhoging van het loon (brutoloon). Dat is beslist geen betere 'benutting'. Bovendien: als inkomensherverdeling leidt tot betere benutting, dan moet er dus een bepaald optimum waarin een bepaalde hoeveelheid inkomensverdeling tot de optimale benutting leidt. Jij bent een knappe jongen als jij de magische formule kan opsommen die dat kan bewerkstelligen.
Verder zie ik niet in waarom iemand die geheel vrijwillig zijn eigen geld uitgeeft dat 'oneconomisch' zou doen. Als een miljardair 10 auto's wil hebben, so what? Voor de autofabrikant maakt het niet uit wie zijn auto's koopt, als ze maar verkocht worden. De fabrikant maakt niet meer winst als zijn koper toevallig een hoog inkomen heeft.
De inkomensherverdeling die de meeste overheden als onderdeel van hun armoedebestrijding uitvoeren zorgt voor een stijging van het gemiddelde koopkrachtniveau. Dat vergroot het welvaartsniveau van iedereen, dus ook van de rijken die hun geld eerst voor een deel hebben moeten afstaan.
Kom nou, hier in Nederland doet de overheid aan massale inkomensherverdeling, met als gevolg dat de belastingdruk meer dan 50% is. Meer dan de helft van wat ik verdien krijg ik niet, omdat 'Den Haag' het inpikt. Bovendien worden door die belastingheffingen de brutolonen sterk verhoogd, waardoor er weer banen vernietigd worden. De werkloosheid die dat oplevert, moet weer gecompenseerd worden middels uitkeringen - waarvoor weer belasting geheven moet worden. Dat vergroot mijn welvaartsniveau? Als dit waar is, zou 100% inkomensherverding tot enorme welvaartsstijging voor iedereen moeten leiden. Ik ken landen waar dergelijke uitgangspunten uitgeprobeerd zijn. Echt succesvol zijn ze niet verlopen... En heeft bijvoorbeeld het biljoen euro dat sinds de Marshallhulp aan ontwikkelingshulp is uitgegeven (bron: Bart Tromp) nou echt geholpen? In de praktijk blijkt dat die landen die uit het moeras zijn gekomen dat veelal op eigen kracht hebben gedaan en op kapitalistische grondslag. Geef subsidie, en je krijgt subsidieverslaafden.
Het lijkt er sterk op dat jij net als vele anderen denkt dat er een vaste hoeveelheid geld is, dus wat de een meer heeft heeft de ander minder. Maar zo werkt het niet in een kapitalistische economie. Het heeft niet zoveel zin de koek eerlijk te verdelen als daardoor iedereen slechts kruimels krijgt, zoals socialisten doen. Kapitalisten zouden gewoon een grotere koek bakken.
17-nov-2003 Speedy
Johan: “Het is mooi dat libertarische economen het magische gehalte aantonen en allerlei waanideeen weerleggen.”
Dat is het zeker, Johan. Maar dan moet je wel de goede argumenten gebruiken. ;-)
Als de rijken hun geld niet besteden en het op de bank zetten daalt de rente en worden consumptieve kredieten inderdaad goedkoper. Maar daardoor stijgen de prijzen en zal de productie niet toenemen. En als de rijken hun geld helemaal uit circulatie nemen, waardoor de rente stijgt, dan dalen de prijzen slechts tijdelijk, want investeringen met geleend geld worden duurder. Ook dan zal de productie niet toenemen.
Als rijken hun geld niet besteden maar aan de armen geven hoeven die helemaal niet te lenen. Dat geld besteden ze bij diezelfde rijken zodat die het weer kunnen investeren zonder een cent rente te hoeven betalen. Het punt dat je blijkbaar ontgaat is dat de productie zo niet alleen niet in gevaar komt, maar aanzienlijk toeneemt en het geïnvesteerde kapitaal dus beter rendeert.
Verder zijn investeringen in bedrijven die kleine aantallen produceren (zoals topklasse jachten) voornamelijk in gereedschappen (mallen, freesbanken, etc) niet in productieautomatisering. Productiviteitsstijging door nieuwe gereedschappen zijn echter van een andere orde dan de productiviteitsstijging door het installeren van een volledig geautomatiseerde productielijn. Daarom renderen investeringen in massaproductie gewoonlijk veel beter dan investeringen in enkelstuksproductie (de trend is niet voor niets naar ‘customized mass-production’).
“Geef al je geld aan de armen. Als zij hetzelfde doen heb je het morgen misschien al terug.”
Herman Brusselmans (Vlaams schrijver)
17-nov-2003 Speedy
Allure: ”Het heeft niet zoveel zin de koek eerlijk te verdelen als daardoor iedereen slechts kruimels krijgt, zoals socialisten doen. Kapitalisten zouden gewoon een grotere koek bakken.”
Daar heb je helemaal gelijk in, Allure. Ik heb daarom aangegeven dat er twee manieren van armoedebestrijding zijn:
1. de ondergrens opkrikken (‘een grotere koek bakken’ in jou woorden)
2. inkomensherverdeling (zodat het beschikbare kapitaal beter wordt benut en de koek ook groter wordt)
Punt 1 is lastiger te realiseren dan punt 2. Daarom houden overheden zich meestal slechts met punt 2 bezig en laten ze punt 1 aan de vrije markt over. Voor een overheid is het wel de kunst om de rijken niet teveel af te pakken, want dat brengt de noodzakelijke investeringen in gevaar. Alleen competente overheden (oké, die zijn er weinig) slagen daar in.
Het punt van de werkloosheid heb ik boven al uitgebreid behandeld. Nederland is géén lagelonenland en moet dat ook niet willen zijn (vergelijk de goed lopende petrochemische industrie waar de loonsom volkomen in het niet valt bij de enorme kapitaalsinvesteringen).
Ook je voorbeeld van de 10 auto’s gaat niet op. Het maakt wel degelijk uit om wat voor soort auto’s het gaat: de aankoop van 1 handgebouwde Aston Martin en 1 handgebouwde Bentley (samen een slordige 5 ton euro) door 1 miljonair zorgt voor slechter rendement van het productiekapitaal dan de aanschaf van 25 Fordjes door 25 Jan Modalen voor hetzelfde bedrag. Vergeet ook niet alle daarmee verbonden inkomsten voor derden (o.a. autofinanciering, verzekering, service, onderhoud en reparatie, parkeren, etc). Die kan je ook met 25 vermenigvuldigen.
Om misverstanden te vermijden: ik ben principieel tégen inkomensherverdeling, ook al wordt iedereen (arm én rijk) daar op termijn beter van. Liever een samenleving met minder welvaart dan een samenleving met minder vrijheid !
“I'd give $1000 to be a millionaire.”
-- Lewis Timberlake
17-nov-2003 yves
Speedy : De wereldwijd gemiddelde PPP ligt op USD 7600. De Nederlandse PPP ligt op USD 26900. De Belgen zijn rijker met USD 29000 PPP en de Amerikanen nog rijker met USD 36300 PPP.
Y :U bedoelt waarschijnlijk het BNP per hoofd omgerekend naar USD aan PPP, i.p.v. een marktwisselkoers. Over die koers aan PPP zijn enkel maar schattingen te maken, zoals in de Big Mac index van "The Economist".
Speedy : Als rijken hun geld niet besteden maar aan de armen geven hoeven die helemaal niet te lenen. Dat geld besteden ze bij diezelfde rijken zodat die het weer kunnen investeren zonder een cent rente te hoeven betalen.
Y :Dan is het beter dat al het gled dat rijken niet aan consumptie uitgeven naar armen gaat, om de grootste welvaart te bereiken. Dit is al geprobeerd en het werkt echt niet. Meer welvaart zit hem in een meer produktief produktieapparaat, dat iets aanbiedt dat mensen willen. In uw voorbeeld gaat het geld van de bank naar consumptieuitgaven door armen. Voor investeringen is echter spaargeld nodig, dat heel vaak door iemand anders gespaard werd. Als dat er niet is wordt het produktie-apparaat niet eens vernieuwd, zelfs niet verbeterd. Het leidt tot armoede. Uw opdeling tussen een groep armen en rijken voor uw economische analyse lijkt me ook al enkele jaren achterhaald.
17-nov-2003 Allure
Om misverstanden te vermijden: ik ben principieel tégen inkomensherverdeling, ook al wordt iedereen (arm én rijk) daar op termijn beter van.
Je wordt er echt niet beter van als steeds minder mensen steeds meer belasting moeten betalen om steeds meer andere mensen in een inkomen te voorzien, waarbij overheidsdwang wordt toegepast. Het lijdt tot luiheid, apathie, massale uitkeringsfraude. Geloof je werkelijk dat het goed is om bijvoorbeeld de belastingen zo sterk te verhogen dat we wel 2 in plaats van 1 miljoen WAO'ers kunnen onderhouden?
Of zou het beter zijn als we juist zoveel mogelijk mensen aan een baan helpen zodat die hele inkomensherverdeling niet meer nodig is? En indien het antwoord daarop 'ja' is, wat is dan meer bevorderlijk voor de werkgelegenheid volgens jou: lage belastingen (en dus lage brutolonen) of hoge belastingen (en dus hoge brutolonen)?
18-nov-2003 Speedy
Yves: “Dan is het beter dat al het geld dat rijken niet aan consumptie uitgeven naar armen gaat, om de grootste welvaart te bereiken. Dit is al geprobeerd en het werkt echt niet.”
Dat klopt Yves, maar dat bedoel ik niet. Een groot deel van het geld dat de rijken verdienen investeren zij weer in hun bedrijven. Het gaat mij slechts om de ‘overwaarde’. Waarom zou iemand 30 miljoen per jaar besteden aan consumptieve uitgaven (aan de verkeerde producten!) als je van 1 miljoen per jaar ook ruim kan leven ?
Nogmaals, ik vind dat iedereen moet kunnen doen met zijn geld wat hij zelf wil. Maar dan moet je niet zeuren als de economie minder goed draait. ;-)
“If you don’t like it, go to Russia”
– Homer Simpson
(daar geen gezeur over belastingen, slechts racketeering money);-)
18-nov-2003 Speedy
Allure: “zou het beter zijn als we juist zoveel mogelijk mensen aan een baan helpen zodat die hele inkomensherverdeling niet meer nodig is?”
Nee, want dat verhindert een versnelde automatisering. Die banenuitstoot is een natuurlijk en onstuitbaar proces. Waarom zou je dat rekken ? Wat IEDEREEN uiteindelijk wil is NIET meer te hoeven werken, en gewoon de vrijheid te hebben om te kunnen doen wat men wil. Dat is alleen mogelijk als ons natje, ons droogje en ons entertainment door een volledig automatisch productie- en dienstenapparaat wordt verzorgd. Hoe sneller de banen dus verdwijnen, hoe beter.
Om te voorkomen, dat de hele economie dan in elkaar dondert omdat de afzetmarkten opdrogen moet het inkomen uit arbeid veranderen in inkomen uit kapitaal. Nogmaals, inkomensherverdeling door een grijpgrage overheid werkt goed (want wie weet hoe slecht het in Nederland zou zijn als het niet gebeurde, en als we die aardgasbel niet hadden), maar het is de minst vrije en ook de minst eerlijke optie.
Massaal aandeelhouderschap op vrijwillige basis met absolute eigendomsrechten en medezeggenschap voor de aandeelhouder biedt uiteindelijk de vrijheid die we allemaal willen. Er is inmiddels meer dan genoeg kapitaal gegenereerd om zo’n supervrije samenleving mogelijk te maken. Waar wachten we nog op ?
“Dream what you want to dream; go where you want to go; be what you want to be, because you have only one life and one chance to do all the things you want to do.”
18-nov-2003 Gaius
Goededag,
'Want uw laatste jas, meneer, die heeft geen zakken, ...." (N. Haak )
Groeten
Gaius
18-nov-2003 Gaius
Goededag,
Beste Speedy
Niet iedereen wil Niet werken of moet eraan denken om met werken te Moeten stoppen.
( Misschien wel als je aan de prdocutieband werkt, maar er zijn leuke banen, echt waar )
Groeten
Gaius
21-nov-2003 Erik
Toevallig heb ik net het laatste boek van Paul Krugman gelezen - The Great Unravelling - waar dit onderwerp ook aan bod komt. Paul Krugman is overigens een vrij bekende Amerikaanse econoom; het laatste boek van hem bevat voornamelijk columns die hij de afgelopen jaren in de New York Times heeft geschreven en waarin hij de economische en bestuurlijke perikelen van de VS bespreekt. Uit het boek valt op te maken dat de armoede op zich niet toeneemt, maar de inkomensongelijkheid wel: de vruchten van de economische voorspoed worden geplukt door een kleine bovenlaag. Hier een citaat:
"I know from experience that even mentioning income distribution leads to angry accusations of 'class warfare', but anyway here's what the (truly) nonpartisan Congressional Budget Office recently found: Adjusting for inflation, the income of families in the middle of the US income distribution rose from $41.400 in 1979 to $45.100 in 1997, a 9% increase. Meanwhile the income of families in the top 1 percent rose from $420.200 to $1.016 million, a 140% increase. Or to put it another way, the income of families in the top 1 percent was 10 times that of typical families in 1997, and 23 times and rising in 1997. (.....) Why has the response to rising inequality been a drive to reduce taxes on the rich? Good question. It's not simple a matter of rich people voting themselves a better deal; there just aren't enough of them. To understand political trends in the United States, we probably need to think about campaign finance, lobbying and the general power of money to shape the political debate'.
21-jan-2004 Speedy
Koos: ”Is het land dat bij uitstek staat voor 'moderniteit' en 'het Westen' nu zo het object geworden van haat en verachting dat er een continu verkeerd beeld van wordt gegeven?”
Hoezo ‘verkeerd beeld’ ? Dit filmpje laat zien dat Norberg uit zijn nek kletst: armoede in Amerika . Laat maar eens zien wat er niet aan klopt (cijfers!) ;-)
De Amerikaanse cultuur is gelukkig niet synoniem met de Westerse (lees Europese) cultuur. Ik kom al jaren in de VS en ik kan je verzekeren, Amerikanen kunnen nog geen behoorlijke maaltijd klaarmaken, geen fatsoenlijke auto bouwen, geen behoorlijk huis of een behoorlijke stad neerzetten, geen fatsoenlijk tv-programma of boek maken, en geen behoorlijk computerprogramma schrijven (nothing personal, Koos ;-)
Amerikanen gebruiken top IT-technologie om Disney poppetjes “it’s a small world” te laten zingen in een pretpark. Bravo, dát is nog eens een niveau waar de oude Grieken niet aan kunnen tippen ! Net zoals de fraaie special effects uit de Matrix-films wordt in Amerika toptechnologie ingezet om inhoudsloze oppervlakkigheid te creëren.
Ze hebben daar de cultuur en de intellectuele stimulans van onze Andre Hazes (ken je deze Amsterdamse kroegtijger en levensliedzanger, Koos ? De man vindt zich ‘cool’ met een zonnebril op, loopt thuis in een trainingspak en eet knakworstjes uit blik bij zijn biertje).
Het hoogste culinaire genot van de Amerikanen is een hamburger met een coke (frisdrank of wit poeder, naar keuze). De meest gewaardeerde auto’s en motoren zien er uit als retroruimteschepen met veel blinkend chroom. Lekker showy, maar rijden ho maar ! (Amerikanen kunnen absoluut geen auto’s en geen motoren bouwen) Custom motoren zijn ‘cool’ als er een airbrush van wonderwoman op de tank staat en een netpanty op het spatbord (kan het nog puberaler? Ja, borstimplantaten voor de dames, die je met een pompje kan opblazen tot meloengrootte). Kunstenaars maken er de blits door een blikje soep of een stripplaatje na te tekenen. Een Koons beeld van een copulerende Mickey en Minnie Mouse is in Amerika miljoenen waard (kan het nog leuker en smaakvoller ?). Een doorsnee in-depth tv-interview is 4 minuten lang, uitgesmeerd over 20 minuten door kwistig gebruik van infantiele commercials.
Het is gewoon een cultuur van patjepeeërs, een stel verwende nouveau riches met het intellectuele niveau van een natte krant. Geen figuren die je graag bij je over de vloer wil hebben, zoals mensen over de hele wereld duidelijk laten blijken.
ARE YOU HOT ?
Hot or Not, America’s sexiest people
(to be voted on face, body and sex-appeal)
“Nice butt a real ass-et, your too skinny, your breasts are uneven, great face though !”
Hot
Lorenzo: face 9.2 body 6.1 overall sex-appeal 8.5 “Yes !”
Amber: face 5.9 body 9.8 overall sex-appeal 9.0 “Ahhh!”
Not Hot
Josh: “I feel so empty inside…”
Ann: “I don’t think you can have anything worse than somebody critique your body and your face”
Marc: “Just when you think you’re gonna make it…sob, sob … bottom line is… sob … don’t give up… sob”
07-feb-2004 Hans
Laatst op tv gezien: belastingconsulente met nog twee andere banen. Werkte 70 uur per week, had geen schulden en was zuinig. Toch moest ze een beroep doen op liefdadigheid omdat ze niet genoeg overhield om voedsel te kopen. Ja, ze had wel een auto. Die had ze hard nodig om op tijd te verschijnen op het volgende baantje. Dat is ook Amerika. Sinds ze haar derde baantje had, kon ze eindelijk een ziektekostenverzekering betalen. Als je in Nederland 70 uur werkt voor het minimum uurloon, dan heb je een heel aardig salaris.
Kortom, Amerika is een fijn land voor de elite die een topbaan weet te bemachtigen. Maar een kutland voor de gewone man. Aangezien ik bij de laatste groep hoor, ben ik blij dat ik in Nederland woon. Ik vind het een fascinerend land, ga er graag met vakantie. Maar hier is 't beter.
08-feb-2004 Norbert
Hans, ik geloof eerlijk gezegd geen fluit van jouw verhaal. Welk programma was dat? Wat voor banen had ze? Hoeveel verdiende ze daarmee? Hoeveel mensen onderhield ze?
Zou de Amerikaanse overheid meer moeten doen voor de armen in het land? Hoewel je dat gevoelsmatig zou denken is dat niet de oplossing. Henry Sturman schreef in zijn artikel "Negen nadelen van de verzorgingsstaat (en één voordeel)":
"Charles Murray (bekend van The Bell Curve) publiceerde in 1984 Losing Ground, een uitgebreide analyse van het Amerikaanse sociale beleid. Het bleek dat hoe meer sociale programma's er kwamen, hoe groter het aantal armen, werklozen en alleenstaande moeders. Volgens Murray hebben uitkeringen een groot demoraliserend effect. Als mensen niet meer voor zichzelf hoeven te zorgen, verliezen ze zelfrespect en worden ze lui en afhankelijk. Murray concludeert dat het afschaffen van de verzorgingsstaat niet alleen goed zou zijn voor de mensen die er de belasting voor betalen, maar ook voor de armen die erdoor in de armoedeval terechtkomen.
Toen Murray's boek verscheen, waren zijn ideeën nog erg controversieel. Maar een jaar of tien later waren ze gemeengoed geworden in Amerika. Tijdens Clinton's presidentschap werd de bijstand drastisch verlaagd en werden de toelatingseisen een stuk strenger. Tussen 1993 en 2000 halveerde het aantal mensen in de bijstand en het aantal armen nam sterk af."
Dat de overheid, teneinde de armoede te bestrijden, minder de armoede moet bestrijden is tegenintuitief. Echter, als we iemand in onze eigen omgeving persoonlijk helpen komen we er snel achter welke hulp slaagt en welke faalt. Hulp is met name geslaagd als het een einde maakt aan de noodzaak tot hulp. Als particuliere (lees: vrijwillige) hulpverleners zullen wij zo snel mogelijk de ontvangers ervan op eigen benen willen zien staan. Aangezien wij dan ons eigen geld uitgeven zullen wij snel merken wanneer een hulpbehoevende gewoon lui is of ongeinteresseerd. De overheidsinstanties die zich met armoedebestrijding bezighouden staan ver van hulpbehoevenden af. Afgezien van het nadeel dat daardoor de hulp onpersoonlijk wordt en geinstitutionaliseerd stimuleert het fraude en afhankelijkheid. De hulpbehoevenden worden als klant gezien en omdat men uiteraard liefst zoveel mogelijk klanten heeft zal het aantal hulpbehoevenden niet afnemen maar juist doen toenemen. De cijfers in Nederland en de VS wijzen dat nu ook uit. Het wordt hoog tijd dat de achterliggende logica van oorzaak en gevolg algemener bekend wordt.
Als de overheid werkelijk wat wil doen om de armoede te bestrijden kan zij het beste de barrières wegnemen die voorkomen dat mensen hun eigen positie verbeteren. Helaas kun je van een monopolistische organisatie als de overheid, wiens werk het juist is regels te maken en belasting te heffen, niet eenvoudig verwachten dat men regels afschaft en belastingen verlaagt.
Frank Karsten
Gerelateerde links:
- Milton Friedman: De bron van vakbondsmacht
- Negen nadelen van de verzorgingsstaat (en één voordeel)
- Mary Ruwart: Maar…wat gebeurt er dan met de armen?
- Walter Block: Het vette kapitalistische zwijn van een werkgever
- De zwakkerenindustrie
- Heritage Foundation: Understanding Poverty in America
Plaats reactie17-nov-2003 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Ten eerste ben ik blij als emigrant naar de Verenigde Staten eens iets positiefs over het land te zien in plaats van het gebruikelijke pseudo-Marxistische rimram. Het was voor mij - ik ben twee keer, zelfs - naar Nederland teruggekeerd en heb de rol van teruggekeerde emigrant gehad - bijzonder bedroevend mijn geadopteerde eertijdse vaderland gereduceerd te zien in de media tot niet een land waar mensen vreugde en verdriet beleven, waar mensen miskramen hebben en verliefd worden op de verkeerde partner, waar mensen tennissen, voetballen, roddelen over kennissen, bezweet een sportkleedkamer binnen komen en domme grapjes maken, maar tot een kapitalistische hel die de bron van alle kwaad is op de hele wereld. Als je ergens twee"entwintig jaar woont en je ziet dan het vertekende beeld dat de Nederlandse pers geeft van dit land - een land dat geen abstractie is maar het land waar ik ben gebleven om een baan - dan is dat een emotionele zaak.
Het is ook iets waar ik, en dat gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen, boos om ben geweest. Je kunt geen NRC discussie lezen of het volk mort en geeft de schuld van alles aan 'Amerika'. Het is 'Amerika' dit, en 'Amerika' dat. Het is nog erger dan het was in de jaren 70, toen ik Nederland verliet. Elke poster op het NRC weet alles over 'Amerika', vaak al na een doorreis van drie weken. Het mag wel een wonder heten hoe al die mensen aan zo'n scherp inzicht komen - al die onafhankelijke denkers, daar in Nederland (die klakkeloos achterna lopen wat de linkse pers hen voorkauwt).
Er was ooit een tijd dat de VS op gespannen voet stonden met de USSR, en af en toe liet de Amerikaanse TV voor de grap een propagandefilmpje zien gemaakt door de grote ideologische tegenhanger. In die filmpjes zag je dan negers opgehangen worden, KKK-leden, grote verpauperde wijken, kortom, elk Amerikaans probleem werd opgeblazen tot enorme proporties. De Amerikaanse TV vertoonde af en toe geamuseerd dit soort filmpjes. Dat de Nederlandse pers dit nog steeds doet geeft je te denken. En het zou iedereen te denken moeten geven. Is het land dat bij uitstek staat voor 'moderniteit' en 'het Westen' nu zo het object geworden van haat en verachting dat er een continu verkeerd beeld van wordt geegeven? En zo ja, wat betekent dit voor de hele Westerse cultuur?
Mijn laatste jaar in Nederland heb ik de kranten eens goed doorgekeken. Mijn conclusie is dat er de laatste 30 jaar helemaal niets veranderd is. De argumenten tegen een vrijere economie zijn dezelfde als die onder Den Uijl, en ze zijn allemaal gebaseerd op de vermeende 'Amerikaanse toestanden', toestanden waarbij mensen kreunend langs de kant van de weg liggen, smachtend om medische hulp die hen hardvochtig geweigerd wordt. Enizgszins psychologiserend, zou ik willen zeggen: 'Nederland projecteert zijn fouten en angsten - individualisering, het onbetaalbaar worden van de verzorgingsstaat, de golven emigranten en de globalisering, op een ander land, zodat de Nederlandse instanties niet de schuld en de verantwoordelijkheid hoeven dragen van de problemen die er (lijken) te rijzen'. Bart Tromp, om maar een voorbeeld te nomen dat me te binnen schiet, schreef een artikeltje in Het Parool waar hij de bekende x%-van-de-bevolking-zonder-medische verzekering (gaap) weer eens besprak. (Ik hoorde Den UIjl al weer preken over verdeling van inkomen kennis, en macht.) Mijn bezwaar tegen Tromp-achtige redeneringen was toen, en mijn bezwaar is nu, dat het inderdaad door de tijd heen niet dezelfde mensen zijn die zonder verzekering rondlopen. Persoon y heeft wel eens een maand geen verzekering, komt in de statistieken terecht, maar is er twee maanden later uit. Tijdens het 'window' van onverzekerdheid (is dat een woord) is hem dan niets overkomen. Mensen als Bart Tromp laten dit stukje van het verhaal stelselmatig weg, en doen alsof het om een amorfe massa van een onderklaase gaat (die steunend en kreunend langs de kant van de weg ligt, bedelend om - ASJEBLIEFT - een plaatsje in het hardvochtig kapitalistische ziekenhuis, gerund door mannen in streepjesbroek met hoge zijden hoeden. Kortom, 'Amerika' zoals je dat in de Nederlandse kranten aantreft lijkt merkwaardig op alle spookbeelden waaraan de leden van Sater en Proloog zoveel lol beleefden in de jaren 70. Als je van dat soort lol houdt, tenminste - ikzelf heb andere ideeen over wat lol is.
Dan nog enkele opmerkingen over het artikel zelf. Het geeft een redelijk beeld, vind ik, van de huidige economische situatie en trends. Inderdaad, de 'armen' waartoe ik nu zelf even behoor, heel onprettig, overigens, na behoorlijk wat levensklappen te hebben opgelopen, zijn geen amorfe onderklasse, maar een dynamisch geheel van mensen die pech hebben gehad, of die verslaafd zijn aan drugs. Er wordt alles aan gedaan om die mensen weer aan het werk te helpen. Inderdaad, de VS zijn niet de hemel. Door een hoeveelheid tegenslag overweeg ik NOG wel eens of ik hier wel zal blijven en vraag me wel eens af of het niet beter zou zijn terug te gaan. Maar de Nederlandse stereotiepen zijn fout. Onder andere vergeet men dat de VS zijn eigen vormen van 'socialisme' heeft, die geimplementeerd en wel, neerkomen op twee golven van ge"implementeerde sociaal-demokratie. Ook dit deel van het plaatje wordt in de Nederlandse pers stelselmatig overgeslagen (want ach, waarheid is relatief, nietwaar). De VS kent eigenlijk een veelheid aan 'sociale' regelingen: Medicare, Medicaid, Program Headstart (vroege bijscholing van minderheidskinderen), Community Colleges, kortom, in de zestiger jaren groeiden de bomen tot in de hemel, en inplementeerde Johnson, een soort Amerikaanse Den Uijl, het ene overheidsprogramma na het andere.
De kentering kwam onder Reagan, tegen de wens van veel Amerikaanse intellectuelen en tegen de heersende trend in. Ten tijde van dit presidentschap werd het kapitalisme bespreekbaar en uit het donkere onderaardse gebied van onbespreekbaarheid gehaald, en het idee dat de overheid meer kwaad dan goed doet werd langzamerhand, na het gemor aan Universiteiten en dergelijke, tenminste engiszins bespreekbaar - in deze fase is de Amerikaanse cultuur blijven steken: onder literaire mensen en het Universitaire milue zijn pro-Kapitalistische ideen nog steeds verdacht. Ik ben wel Liberaal, maar geen Libertarier, en ben het met sommige overheidsprogramma's nog steeds eens - bv de Community Colleges bieden een goede opstap voor kinderen uit winig kapitaalkrachtige milieus om toch een begin te maken met een universitaire/tertiaire opleiding. Ik zou dat niet graag afgeschaft willen zien. Toch geloof ik dat Reagan's beleid heeft gewerkt, dat zijn ideeen de goede richting op gingen, en dat de in dit artikel beschreven tendenzen, bv. het voorkomen van de armoedeval door werkverschaffing ipv uitkeringen, op de goede weg is. Het is uiteindelijk humaner om iemand een baan en de daarbijbehorende trots te (helpen) bezorgen dan hem/haar in de uitkering te laten zitten.
Er is nog veel meer wat ik hier zou kunnen schrijven, zelfs dingen die relevant zijn voor het onderwerp (: )), maar ik wacht andere reacties even af. Met excuses voor de ongestruktureerde lange post, maar dit moest me allemaal even van het hart.
17-nov-2003 johanvdw
Uit het artikel: "Eén omschrijving die vaak gebruikt wordt is bijvoorbeeld de definitie van de UNDP die zegt dat je arm bent als je minder hebt dan de middelste inkomensklasse in het land waar je woont."
Moet zijn: de helft van de middelste inkomensklasse. Anders is per definitie de helft van je bevolking arm.
17-nov-2003 Baghra Bou'ljef
similarly, Dwight Eisenhouwer reageerde ooit geschokt toen hij hoorde dat zo'n 50% van de Amerikaanse bevolking een beneden-gemiddeld IQ had.
17-nov-2003 Speedy
Uiteraard kan je met je dollar in het ene land meer kopen dan in het andere. Om verschillen in levensstandaard tussen de verschillende landen te kunnen vergelijken gebruiken economen het begrip ‘purchasing power parity’:
“ Purchasing power parity (PPP). A method of measuring the relative purchasing power of different countries’ currencies over the same types of goods and services. Because goods and services may cost more in one country than in another, PPP allows us to make more accurate comparisons of standards of living across countries. PPP estimates use price comparisons of comparable items but since not all items can be matched exactly across countries and time, the estimates are not always ‘robust’. “
De wereldwijd gemiddelde PPP ligt op USD 7600. De Nederlandse PPP ligt op USD 26900. De Belgen zijn rijker met USD 29000 PPP en de Amerikanen nog rijker met USD 36300 PPP. De Luxemburgers behoren met USD 44000 PPP tot de rijkste mensen ter wereld. Tot de armste landen ter wereld behoren Oost-Timor, Sierra Leone en Somalië (PPP rond USD 500). Snelgroeiende ontwikkelingslanden zoals India (USD 2540 PPP) en China (USD 4600 PPP) hebben nog even te gaan voor ze bovengemiddeld rijk zijn geworden.
Bron: CIA World Factbook
17-nov-2003 Speedy
Armoedebestrijding kan door het opkrikken van de ondergrens, bijv. door de armen aan te sporen tot grotere productiviteit (overigens niet via lagere uitkeringen zoals Meer Vrijheid suggereert, want men heeft immers gewoon premies c.q. belastingen betaald voor een bepaalde werkloosheidsverzekering of bijstandsuitkering). Maar ook door inkomensherverdeling.
Van de ongeveer 6 miljard mensen op de wereld hebben 1.2 miljard een inkomen equivalent aan 1 US dollar, of minder, per dag. Nog eens 2 miljard mensen hebben een inkomen dat slechts marginaal beter is. Aan de andere kant van de schaal kent de wereld enkele honderdduizenden superrijken die een inkomen hebben van 100.000 tot 1 miljoen US dollar per dag (meestal supersterren uit de media, films, muziek of corporate business). Wereldwijd zijn de inkomensverschillen ca. 1 op 1 miljoen. Qua vermogen zijn de verschillen nog een factor 1000 groter. Ook de vermogensdistributie is zeer ongelijkmatig. Zo is bijv. in Groot-Brittanië 90% van al het privé-vermogen in handen van slechts 5% van de bevolking.
Inkomensherverdeling leidt tot betere benutting van het totaal beschikbare kapitaal, want dat wordt door de eigenaar vaak zeer oneconomisch ingezet. Een rijk iemand die 30 miljoen per jaar voor eigen gebruik uitgeeft (auto’s, huizen, boten, vliegtuigen, kleding, reizen, eten en drinken, etc, privé uitgaven dus, géén bedrijfsinvesteringen!) koopt hiervoor in aantallen veel minder dan de duizend mensen samen die voor hetzelfde doel slechts 30.000 per jaar kunnen uitgeven. De kapitaalgoederen uit de massaproductie draaien echter rendabeler als de productieaantallen groter zijn. Daarom kan een rijk iemand beter een deel van zijn inkomen aan arme mensen geven die er dan weer goederen van kopen die in zijn fabrieken zijn gemaakt. Zo rendeert zijn kapitaal beter. De inkomensherverdeling die de meeste overheden als onderdeel van hun armoedebestrijding uitvoeren zorgt voor een stijging van het gemiddelde koopkrachtniveau. Dat vergroot het welvaartsniveau van iedereen, dus ook van de rijken die hun geld eerst voor een deel hebben moeten afstaan.
Meer nog dan door lage uitkeringen en lage lonen kan de productiviteit van de armen (en daarmee hun economische waarde) worden vergroot door de inzet van machines en computers. Lage lonen verhinderen innovaties. De noodzaak om te automatiseren is geringer als er een hele schare goedkope arbeidskrachten voor de fabriekspoort staat. Lage lonen zorgen er dus voor dat bedrijven achterblijven ten opzichte van hun innovatieve en sterk geautomatiseerde concurrenten. Naarmate de kapitaalsinvesteringen in bedrijven toenemen worden loonkosten minder belangrijk en kijkt men vooral naar efficiëntere bedrijfsprocessen (vergelijk onze goed renderende petrochemische industrie).
De automatiseringstrend is, al sinds de Industriële Revolutie, onstuitbaar. Binnen afzienbare tijd zal zowel industriële als kantoorarbeid grotendeels geautomatiseerd zijn (robots, artificial intelligence, etc). De vroegere uitwijkmogelijkheid die werknemers hadden, vanuit de geautomatiseerde landbouwsector naar de industriesector, en van de geautomatiseerde industriesector naar de dienstensector, zal uiteindelijk ophouden te bestaan. De daaruit volgende massawerkloosheid zal leiden tot het inzakken van de afzetmarkten en tot het definitief tot stilstand komen van de kapitalistische economie. Uiteindelijk is het dus in ieders belang wie de revenuen van het geautomatiseerde productiesysteem ontvangt.
Inkomensherverdeling door een grijpgrage overheid werkt goed, maar is de minst vrije en ook de minst eerlijke optie. Massaal aandeelhouderschap, met absolute eigendomsrechten en medezeggenschap voor de aandeelhouder, biedt meer vrijheid.
"If you can count your money, you don't have a billion dollars."
-- J. Paul Getty
17-nov-2003 Johan
Speedy: Een rijk iemand die 30 miljoen per jaar voor eigen gebruik uitgeeft (auto’s, huizen, boten, vliegtuigen, kleding, reizen, eten en drinken, etc, privé uitgaven dus, géén bedrijfsinvesteringen!) koopt hiervoor in aantallen veel minder dan de duizend mensen samen die voor hetzelfde doel slechts 30.000 per jaar kunnen uitgeven.
Jij grossiert echt in "economic fallacies" hoor. Ik kan mij niet voorstellen dat je geregeld Mises.org ter harte neemt. Je zou er ook goed aan doen Defending The Undefendable te lezen, waar vrekken, rijken en speculanten worden verdedigd en als helden worden neergezet.
Als rijken hun geld niet besteden maar op de bank zetten daalt de rente en zijn leningen (ter consumptie) en investeringen aantrekkelijker. Als ze het in oude sok stoppen vermindert de geldhoeveelheid en dalen de prijzen net zo zeer als dat ze stijgen wanneer ze het uit hun sok halen. De produktie komt niet in gevaar.
Verder, als een rijke een jacht koopt worden daarmee wel degelijk bedrijfsinvesteringen gedaan. Alleen indirect, maar so what. Namelijk in bedrijven die jachten maken bv of scheepsschroeven.
Voor veel mensen (en nb ook economen) is economie een kwestie van magie. Allerlei trucjes worden verzonnen die de welvaart moeten vergroten en de werkloosheid moeten bestrijden. Het is mooi dat libertarische economen het magische gehalte aantonen en allerlei waanideeen weerleggen.
17-nov-2003 Allure
Speedy schreef:
Inkomensherverdeling leidt tot betere benutting van het totaal beschikbare kapitaal, want dat wordt door de eigenaar vaak zeer oneconomisch ingezet.
Aan inkomensherverdeling gaat altijd belasting vooraf, en belastingen vernietigen banen door de verhoging van het loon (brutoloon). Dat is beslist geen betere 'benutting'. Bovendien: als inkomensherverdeling leidt tot betere benutting, dan moet er dus een bepaald optimum waarin een bepaalde hoeveelheid inkomensverdeling tot de optimale benutting leidt. Jij bent een knappe jongen als jij de magische formule kan opsommen die dat kan bewerkstelligen.
Verder zie ik niet in waarom iemand die geheel vrijwillig zijn eigen geld uitgeeft dat 'oneconomisch' zou doen. Als een miljardair 10 auto's wil hebben, so what? Voor de autofabrikant maakt het niet uit wie zijn auto's koopt, als ze maar verkocht worden. De fabrikant maakt niet meer winst als zijn koper toevallig een hoog inkomen heeft.
De inkomensherverdeling die de meeste overheden als onderdeel van hun armoedebestrijding uitvoeren zorgt voor een stijging van het gemiddelde koopkrachtniveau. Dat vergroot het welvaartsniveau van iedereen, dus ook van de rijken die hun geld eerst voor een deel hebben moeten afstaan.
Kom nou, hier in Nederland doet de overheid aan massale inkomensherverdeling, met als gevolg dat de belastingdruk meer dan 50% is. Meer dan de helft van wat ik verdien krijg ik niet, omdat 'Den Haag' het inpikt. Bovendien worden door die belastingheffingen de brutolonen sterk verhoogd, waardoor er weer banen vernietigd worden. De werkloosheid die dat oplevert, moet weer gecompenseerd worden middels uitkeringen - waarvoor weer belasting geheven moet worden. Dat vergroot mijn welvaartsniveau? Als dit waar is, zou 100% inkomensherverding tot enorme welvaartsstijging voor iedereen moeten leiden. Ik ken landen waar dergelijke uitgangspunten uitgeprobeerd zijn. Echt succesvol zijn ze niet verlopen... En heeft bijvoorbeeld het biljoen euro dat sinds de Marshallhulp aan ontwikkelingshulp is uitgegeven (bron: Bart Tromp) nou echt geholpen? In de praktijk blijkt dat die landen die uit het moeras zijn gekomen dat veelal op eigen kracht hebben gedaan en op kapitalistische grondslag. Geef subsidie, en je krijgt subsidieverslaafden.
Het lijkt er sterk op dat jij net als vele anderen denkt dat er een vaste hoeveelheid geld is, dus wat de een meer heeft heeft de ander minder. Maar zo werkt het niet in een kapitalistische economie. Het heeft niet zoveel zin de koek eerlijk te verdelen als daardoor iedereen slechts kruimels krijgt, zoals socialisten doen. Kapitalisten zouden gewoon een grotere koek bakken.
17-nov-2003 Speedy
Johan: “Het is mooi dat libertarische economen het magische gehalte aantonen en allerlei waanideeen weerleggen.”
Dat is het zeker, Johan. Maar dan moet je wel de goede argumenten gebruiken. ;-)
Als de rijken hun geld niet besteden en het op de bank zetten daalt de rente en worden consumptieve kredieten inderdaad goedkoper. Maar daardoor stijgen de prijzen en zal de productie niet toenemen. En als de rijken hun geld helemaal uit circulatie nemen, waardoor de rente stijgt, dan dalen de prijzen slechts tijdelijk, want investeringen met geleend geld worden duurder. Ook dan zal de productie niet toenemen.
Als rijken hun geld niet besteden maar aan de armen geven hoeven die helemaal niet te lenen. Dat geld besteden ze bij diezelfde rijken zodat die het weer kunnen investeren zonder een cent rente te hoeven betalen. Het punt dat je blijkbaar ontgaat is dat de productie zo niet alleen niet in gevaar komt, maar aanzienlijk toeneemt en het geïnvesteerde kapitaal dus beter rendeert.
Verder zijn investeringen in bedrijven die kleine aantallen produceren (zoals topklasse jachten) voornamelijk in gereedschappen (mallen, freesbanken, etc) niet in productieautomatisering. Productiviteitsstijging door nieuwe gereedschappen zijn echter van een andere orde dan de productiviteitsstijging door het installeren van een volledig geautomatiseerde productielijn. Daarom renderen investeringen in massaproductie gewoonlijk veel beter dan investeringen in enkelstuksproductie (de trend is niet voor niets naar ‘customized mass-production’).
“Geef al je geld aan de armen. Als zij hetzelfde doen heb je het morgen misschien al terug.”
Herman Brusselmans (Vlaams schrijver)
17-nov-2003 Speedy
Allure: ”Het heeft niet zoveel zin de koek eerlijk te verdelen als daardoor iedereen slechts kruimels krijgt, zoals socialisten doen. Kapitalisten zouden gewoon een grotere koek bakken.”
Daar heb je helemaal gelijk in, Allure. Ik heb daarom aangegeven dat er twee manieren van armoedebestrijding zijn:
1. de ondergrens opkrikken (‘een grotere koek bakken’ in jou woorden)
2. inkomensherverdeling (zodat het beschikbare kapitaal beter wordt benut en de koek ook groter wordt)
Punt 1 is lastiger te realiseren dan punt 2. Daarom houden overheden zich meestal slechts met punt 2 bezig en laten ze punt 1 aan de vrije markt over. Voor een overheid is het wel de kunst om de rijken niet teveel af te pakken, want dat brengt de noodzakelijke investeringen in gevaar. Alleen competente overheden (oké, die zijn er weinig) slagen daar in.
Het punt van de werkloosheid heb ik boven al uitgebreid behandeld. Nederland is géén lagelonenland en moet dat ook niet willen zijn (vergelijk de goed lopende petrochemische industrie waar de loonsom volkomen in het niet valt bij de enorme kapitaalsinvesteringen).
Ook je voorbeeld van de 10 auto’s gaat niet op. Het maakt wel degelijk uit om wat voor soort auto’s het gaat: de aankoop van 1 handgebouwde Aston Martin en 1 handgebouwde Bentley (samen een slordige 5 ton euro) door 1 miljonair zorgt voor slechter rendement van het productiekapitaal dan de aanschaf van 25 Fordjes door 25 Jan Modalen voor hetzelfde bedrag. Vergeet ook niet alle daarmee verbonden inkomsten voor derden (o.a. autofinanciering, verzekering, service, onderhoud en reparatie, parkeren, etc). Die kan je ook met 25 vermenigvuldigen.
Om misverstanden te vermijden: ik ben principieel tégen inkomensherverdeling, ook al wordt iedereen (arm én rijk) daar op termijn beter van. Liever een samenleving met minder welvaart dan een samenleving met minder vrijheid !
“I'd give $1000 to be a millionaire.”
-- Lewis Timberlake
17-nov-2003 yves
Speedy : De wereldwijd gemiddelde PPP ligt op USD 7600. De Nederlandse PPP ligt op USD 26900. De Belgen zijn rijker met USD 29000 PPP en de Amerikanen nog rijker met USD 36300 PPP.
Y :U bedoelt waarschijnlijk het BNP per hoofd omgerekend naar USD aan PPP, i.p.v. een marktwisselkoers. Over die koers aan PPP zijn enkel maar schattingen te maken, zoals in de Big Mac index van "The Economist".
Speedy : Als rijken hun geld niet besteden maar aan de armen geven hoeven die helemaal niet te lenen. Dat geld besteden ze bij diezelfde rijken zodat die het weer kunnen investeren zonder een cent rente te hoeven betalen.
Y :Dan is het beter dat al het gled dat rijken niet aan consumptie uitgeven naar armen gaat, om de grootste welvaart te bereiken. Dit is al geprobeerd en het werkt echt niet. Meer welvaart zit hem in een meer produktief produktieapparaat, dat iets aanbiedt dat mensen willen. In uw voorbeeld gaat het geld van de bank naar consumptieuitgaven door armen. Voor investeringen is echter spaargeld nodig, dat heel vaak door iemand anders gespaard werd. Als dat er niet is wordt het produktie-apparaat niet eens vernieuwd, zelfs niet verbeterd. Het leidt tot armoede. Uw opdeling tussen een groep armen en rijken voor uw economische analyse lijkt me ook al enkele jaren achterhaald.
17-nov-2003 Allure
Om misverstanden te vermijden: ik ben principieel tégen inkomensherverdeling, ook al wordt iedereen (arm én rijk) daar op termijn beter van.
Je wordt er echt niet beter van als steeds minder mensen steeds meer belasting moeten betalen om steeds meer andere mensen in een inkomen te voorzien, waarbij overheidsdwang wordt toegepast. Het lijdt tot luiheid, apathie, massale uitkeringsfraude. Geloof je werkelijk dat het goed is om bijvoorbeeld de belastingen zo sterk te verhogen dat we wel 2 in plaats van 1 miljoen WAO'ers kunnen onderhouden?
Of zou het beter zijn als we juist zoveel mogelijk mensen aan een baan helpen zodat die hele inkomensherverdeling niet meer nodig is? En indien het antwoord daarop 'ja' is, wat is dan meer bevorderlijk voor de werkgelegenheid volgens jou: lage belastingen (en dus lage brutolonen) of hoge belastingen (en dus hoge brutolonen)?
18-nov-2003 Speedy
Yves: “Dan is het beter dat al het geld dat rijken niet aan consumptie uitgeven naar armen gaat, om de grootste welvaart te bereiken. Dit is al geprobeerd en het werkt echt niet.”
Dat klopt Yves, maar dat bedoel ik niet. Een groot deel van het geld dat de rijken verdienen investeren zij weer in hun bedrijven. Het gaat mij slechts om de ‘overwaarde’. Waarom zou iemand 30 miljoen per jaar besteden aan consumptieve uitgaven (aan de verkeerde producten!) als je van 1 miljoen per jaar ook ruim kan leven ?
Nogmaals, ik vind dat iedereen moet kunnen doen met zijn geld wat hij zelf wil. Maar dan moet je niet zeuren als de economie minder goed draait. ;-)
“If you don’t like it, go to Russia”
– Homer Simpson
(daar geen gezeur over belastingen, slechts racketeering money);-)
18-nov-2003 Speedy
Allure: “zou het beter zijn als we juist zoveel mogelijk mensen aan een baan helpen zodat die hele inkomensherverdeling niet meer nodig is?”
Nee, want dat verhindert een versnelde automatisering. Die banenuitstoot is een natuurlijk en onstuitbaar proces. Waarom zou je dat rekken ? Wat IEDEREEN uiteindelijk wil is NIET meer te hoeven werken, en gewoon de vrijheid te hebben om te kunnen doen wat men wil. Dat is alleen mogelijk als ons natje, ons droogje en ons entertainment door een volledig automatisch productie- en dienstenapparaat wordt verzorgd. Hoe sneller de banen dus verdwijnen, hoe beter.
Om te voorkomen, dat de hele economie dan in elkaar dondert omdat de afzetmarkten opdrogen moet het inkomen uit arbeid veranderen in inkomen uit kapitaal. Nogmaals, inkomensherverdeling door een grijpgrage overheid werkt goed (want wie weet hoe slecht het in Nederland zou zijn als het niet gebeurde, en als we die aardgasbel niet hadden), maar het is de minst vrije en ook de minst eerlijke optie.
Massaal aandeelhouderschap op vrijwillige basis met absolute eigendomsrechten en medezeggenschap voor de aandeelhouder biedt uiteindelijk de vrijheid die we allemaal willen. Er is inmiddels meer dan genoeg kapitaal gegenereerd om zo’n supervrije samenleving mogelijk te maken. Waar wachten we nog op ?
“Dream what you want to dream; go where you want to go; be what you want to be, because you have only one life and one chance to do all the things you want to do.”
18-nov-2003 Gaius
Goededag,
'Want uw laatste jas, meneer, die heeft geen zakken, ...." (N. Haak )
Groeten
Gaius
18-nov-2003 Gaius
Goededag,
Beste Speedy
Niet iedereen wil Niet werken of moet eraan denken om met werken te Moeten stoppen.
( Misschien wel als je aan de prdocutieband werkt, maar er zijn leuke banen, echt waar )
Groeten
Gaius
21-nov-2003 Erik
Toevallig heb ik net het laatste boek van Paul Krugman gelezen - The Great Unravelling - waar dit onderwerp ook aan bod komt. Paul Krugman is overigens een vrij bekende Amerikaanse econoom; het laatste boek van hem bevat voornamelijk columns die hij de afgelopen jaren in de New York Times heeft geschreven en waarin hij de economische en bestuurlijke perikelen van de VS bespreekt. Uit het boek valt op te maken dat de armoede op zich niet toeneemt, maar de inkomensongelijkheid wel: de vruchten van de economische voorspoed worden geplukt door een kleine bovenlaag. Hier een citaat:
"I know from experience that even mentioning income distribution leads to angry accusations of 'class warfare', but anyway here's what the (truly) nonpartisan Congressional Budget Office recently found: Adjusting for inflation, the income of families in the middle of the US income distribution rose from $41.400 in 1979 to $45.100 in 1997, a 9% increase. Meanwhile the income of families in the top 1 percent rose from $420.200 to $1.016 million, a 140% increase. Or to put it another way, the income of families in the top 1 percent was 10 times that of typical families in 1997, and 23 times and rising in 1997. (.....) Why has the response to rising inequality been a drive to reduce taxes on the rich? Good question. It's not simple a matter of rich people voting themselves a better deal; there just aren't enough of them. To understand political trends in the United States, we probably need to think about campaign finance, lobbying and the general power of money to shape the political debate'.
21-jan-2004 Speedy
Koos: ”Is het land dat bij uitstek staat voor 'moderniteit' en 'het Westen' nu zo het object geworden van haat en verachting dat er een continu verkeerd beeld van wordt gegeven?”
Hoezo ‘verkeerd beeld’ ? Dit filmpje laat zien dat Norberg uit zijn nek kletst: armoede in Amerika . Laat maar eens zien wat er niet aan klopt (cijfers!) ;-)
De Amerikaanse cultuur is gelukkig niet synoniem met de Westerse (lees Europese) cultuur. Ik kom al jaren in de VS en ik kan je verzekeren, Amerikanen kunnen nog geen behoorlijke maaltijd klaarmaken, geen fatsoenlijke auto bouwen, geen behoorlijk huis of een behoorlijke stad neerzetten, geen fatsoenlijk tv-programma of boek maken, en geen behoorlijk computerprogramma schrijven (nothing personal, Koos ;-)
Amerikanen gebruiken top IT-technologie om Disney poppetjes “it’s a small world” te laten zingen in een pretpark. Bravo, dát is nog eens een niveau waar de oude Grieken niet aan kunnen tippen ! Net zoals de fraaie special effects uit de Matrix-films wordt in Amerika toptechnologie ingezet om inhoudsloze oppervlakkigheid te creëren.
Ze hebben daar de cultuur en de intellectuele stimulans van onze Andre Hazes (ken je deze Amsterdamse kroegtijger en levensliedzanger, Koos ? De man vindt zich ‘cool’ met een zonnebril op, loopt thuis in een trainingspak en eet knakworstjes uit blik bij zijn biertje).
Het hoogste culinaire genot van de Amerikanen is een hamburger met een coke (frisdrank of wit poeder, naar keuze). De meest gewaardeerde auto’s en motoren zien er uit als retroruimteschepen met veel blinkend chroom. Lekker showy, maar rijden ho maar ! (Amerikanen kunnen absoluut geen auto’s en geen motoren bouwen) Custom motoren zijn ‘cool’ als er een airbrush van wonderwoman op de tank staat en een netpanty op het spatbord (kan het nog puberaler? Ja, borstimplantaten voor de dames, die je met een pompje kan opblazen tot meloengrootte). Kunstenaars maken er de blits door een blikje soep of een stripplaatje na te tekenen. Een Koons beeld van een copulerende Mickey en Minnie Mouse is in Amerika miljoenen waard (kan het nog leuker en smaakvoller ?). Een doorsnee in-depth tv-interview is 4 minuten lang, uitgesmeerd over 20 minuten door kwistig gebruik van infantiele commercials.
Het is gewoon een cultuur van patjepeeërs, een stel verwende nouveau riches met het intellectuele niveau van een natte krant. Geen figuren die je graag bij je over de vloer wil hebben, zoals mensen over de hele wereld duidelijk laten blijken.
ARE YOU HOT ?
Hot or Not, America’s sexiest people
(to be voted on face, body and sex-appeal)
“Nice butt a real ass-et, your too skinny, your breasts are uneven, great face though !”
Hot
Lorenzo: face 9.2 body 6.1 overall sex-appeal 8.5 “Yes !”
Amber: face 5.9 body 9.8 overall sex-appeal 9.0 “Ahhh!”
Not Hot
Josh: “I feel so empty inside…”
Ann: “I don’t think you can have anything worse than somebody critique your body and your face”
Marc: “Just when you think you’re gonna make it…sob, sob … bottom line is… sob … don’t give up… sob”
07-feb-2004 Hans
Laatst op tv gezien: belastingconsulente met nog twee andere banen. Werkte 70 uur per week, had geen schulden en was zuinig. Toch moest ze een beroep doen op liefdadigheid omdat ze niet genoeg overhield om voedsel te kopen. Ja, ze had wel een auto. Die had ze hard nodig om op tijd te verschijnen op het volgende baantje. Dat is ook Amerika. Sinds ze haar derde baantje had, kon ze eindelijk een ziektekostenverzekering betalen. Als je in Nederland 70 uur werkt voor het minimum uurloon, dan heb je een heel aardig salaris.
Kortom, Amerika is een fijn land voor de elite die een topbaan weet te bemachtigen. Maar een kutland voor de gewone man. Aangezien ik bij de laatste groep hoor, ben ik blij dat ik in Nederland woon. Ik vind het een fascinerend land, ga er graag met vakantie. Maar hier is 't beter.
08-feb-2004 Norbert
Hans, ik geloof eerlijk gezegd geen fluit van jouw verhaal. Welk programma was dat? Wat voor banen had ze? Hoeveel verdiende ze daarmee? Hoeveel mensen onderhield ze?
