Exhibitionistisch geklaag
 |
Van alle media die zich de afgelopen weken druk hebben gemaakt over de inkomens van de Nederlandse topmanagers, was Elsevier met afstand het best op dreef. Het blad klaagde over gebrek aan gevoel voor ‘rechtvaardige inkomensverhoudingen’, sprak over ‘plunderaars’ en ‘asociale inkomens’, en maakte onder de kop 'zij moeten zich schamen' een overzicht waarop de 20 grootste schurken met naam, foto en asociaal inkomen vermeld staan.
Hoeveel moet je verdienen om een plunderaar te worden genoemd? Het laagste jaarinkomen op de lijst van schurken was 940.000 euro. Topmanagers die een politiek correct inkomen willen verdienen, zullen in ieder geval bij toekomstige salarisonderhandelingen elk bod van 940.000 euro of meer moeten afslaan. Tot zover geen probleem. Maar stel dat je een inkomen krijgt aangeboden van, pak 'm beet, 900.000 euro. Is dit sociaal verantwoord of niet? 940.000 euro is weliswaar teveel, maar in de Elsevier staat nergens de grens vermeld van welk inkomen nog wel rechtvaardig is. Het is dus heel goed mogelijk dat wanneer je als topmanager je inkomen behendig omlaag hebt onderhandeld naar 900.000 euro, je volgend jaar alsnog een plaatsje krijgt op de lijst van plunderaars. Erger nog, als je concurrenten uit wroeging over hun exhibitionistische zelfverrijking hebben besloten hun salaris terug te onderhandelen naar 800.000 euro, dan sta je zelfs te kijk als de grootste plunderaar van het hele stel, en prijk je met je kop op de omslag!
Dat Elsevier in de ellenlange klaagzang niet een klein plaatsje heeft ingeruimd voor een berekening waaruit blijkt welk inkomen dan wel acceptabel is, zodat onze topmanagers weten waaraan ze zich voortaan te houden hebben, maakt geen sterke indruk. Het eerste wat je van iemand mag verwachten die een ander beticht teveel te verdienen, is toch om aan te geven wat dan wel de correcte verdienste is, en hoe je dat berekent. Je zou bijna gaan geloven dat een dergelijke rekensom helemaal niet bestaat, en dat alle klaagzangen over de inkomens van de topmanagers niet zozeer berusten op diepere inzichten aangaande ‘rechtvaardige inkomensverhoudingen’, alswel op afgunst.
Bart Croughs
Deze column werd eerder gepubliceerd in HP/De Tijd
Plaats reactie - 19 reactie(s):
06-jun-2003 martin
Spijker op z'n kop.
06-jun-2003 Aschwin de Wolf
Die hele stemmingmakerij is gebaseerd op de gedachte dat als werknemers een stapje terug moeten doen werkgevers dit ook moeten doen. Maar het is juist die dirigistische politiek van collectieve loonmatiging die economische waanzin is.
In plaats van topmanagers en directeuren te verwachten dat ze zich conformeren zou het beter zijn om die hele geleide loonpolitiek los te laten ten gunste van marktconforme beloning: lager danwel hoger.
06-jun-2003 Jim
Als iedereen zich nou eens met zijn eigen zaken ging bemoeien.
06-jun-2003 Niek - ravacholGEEN@SPAMhopje.xs4all.nl
Het is inderdaad niet aan "de maatschappij" om te bepalen wat iemand verdient in het bedrijfsleven.
Punt is wel dat in Nederland de topmanagers zich ten onrechte als eigenaar kunnen gedragen. Aandeelhouders hebben te weing macht en kunnen in de praktijk deze salarissen niet matigen als zijn vinden dat een manager niet goed genoeg heeft gepresteerd.
Laat de poltiek daar eens wat aan doen, en wetgeving afschaffen die de zeggenschap van de eigenaren, de aandeelhouders, heeft beperkt.
06-jun-2003 René
Mooi artikel - Bart, zijn er weleens mensen die naar jouw weten een berekeningsmethode voor te stellen om te bepalen of iets nog redelijk is? Volgens mij werd vorig jaar een keer gesproken over 1.000 keer modaal :-)
06-jun-2003 Allure
Zoals bekend ligt voor een progressief de grens voor 'een topinkomen' altijd net boven het inkomen dat hij zelf verdient. Stijgt het inkomen van de progressief, dan stijgt op een magische manier de grens voor 'een topinkomen' evenredig mee. Ik heb namelijk nog nooit gehoord van een progressief die na bijvoorbeeld een promotie het meer verdiende inkomen volledig overmaakt aan 'de armen'.
Nou wil ik Elsevier er niet van beschuldigen progressief te zijn, maar in deze hanteren ze wel een vergelijkbare redenatie: ze stellen dat het om 'graaiers' gaat, maar geven niet aan waar een topinkomen dan precies begint.
Kortom: er is inderdaad sprake van een gevoelskwestie: afgunst dus.
Waar het werkelijk omgaat is natuurlijk het gegeven dat topmanagers menen recht te hebben op een salarisverhoging van tientallen procenten, waar zij van hun 'gewone' werknemers verwachten met een inflatiecorrectie genoegen te nemen. En bij wanprestaties ook nog een gouden handdruk menen te moeten ontvangen. Men kan zich beter dáár over druk maken, dan dat men de daadwerkelijke hoogte van het salaris onacceptabel acht.
Want dan is het eind van het liedje dat de overheid er weer bijgehaald moet worden om eens een fikse belasting in te voeren. En daar bedank ik feestelijk voor.
06-jun-2003 AA
Niek heeft gelijk. De reden dat topmanagers min of meer de hoogte van hun eigen salaris kunnen vaststellen, is dat aandeelhouders niets te vertellen hebben. Je zou het eens moeten onderzoeken, maar ik voorspel dat in bedrijven met de meeste beschermingsconstructies, de salarissen van de managers het hoogste zijn.
06-jun-2003 Jim
Geen aandelen van kopen dus...
07-jun-2003 Speedy
Aandelen kopen is meer iets voor de gokverslaafden onder ons.
Als je geld leent aan bedrijven dan zijn er tenminste duidelijke afspraken over de termijn waarop het geld moet worden terugbetaald, en over de rente-opbrengst. Als je er echter aandelen voor koopt dan is volledig onduidelijk wat de dividend-opbrengst zal worden en er is geen sprake van dat het bedrijf het aandelenkapitaal ooit zal terugbetalen. Als de belegger in aandelen zijn geld terug wil moet hij de aandelen maar verkopen aan een andere belegger. Zo schuiven beleggers elkaar geld toe alsof het een financiële kettingbrief is, terwijl het bedrijf lachend kan doen wat het wil. Eens in de zoveel tijd klapt deze windhandel en volgt er een beurskrach met ernstige economische gevolgen.
Overigens, als topmanagers jaarlijks 20 % loonsverhoging verdienen, geldt dit ook voor de rest van de medewerkers die immers met hun gezamenlijke inspanning evengoed shareholder value creëren. Als deze hun terechte deel zouden opeisen en ook 20 % loonsverhoging zouden vragen (in plaats van 2,5%) dan gaat het bedrijf echter failliet of komt de rentabiliteit zwaar op de tocht. Slechts door de terughoudendheid van de vakbonden zijn topmanagers dus in staat hun salarisgroei te realiseren.
Tenslotte is het in alle redelijkheid niet te rechtvaardigen dat tussen de topman van een multinational en de laagstbetaalde medewerker salarisverhoudingen van 1 op 60.000 voorkomen. Alsof iemand met zijn persoonlijke inspanning het werk en de opbrengst van het werk van 60.000 andere mensen kan evenaren.
Overigens zijn wereldwijd de inkomensverschillen tussen mensen nog veel groter (tot 1 op 1 miljoen !). Volstrekte waanzin die aangeeft hoe slecht werkgevers de werkelijke economische waarde van een werknemer kunnen beoordelen.
07-jun-2003 Jim
Speedy ik ben het met je eens dat de hele aandelenmarkt niets anders is dan één heel groot casino.
Toch weer jammer dat je pleit voor een bepaald minimum salaris dat een werknemer dient te ontvangen. Bovendien suggereer je ook nog te weten wat het maximum is voor een werkgever.
Je hebt het over redelijkheid en rechtvaardigheid.
Wat is de magische formule, waarover je verder zwijgt, om te berekenen wat ik minimaal moet verdienen bij bedrijf X, en wat de directeur als maximum voor zichzelf mag houden.
Het mag best een ingewikkelde formule zijn, ik had wiskunde in mijn vakkenpakker. Try me.
07-jun-2003 Speedy
Jim, ik vind niet dat er een minimum of een maximum aan het salaris van een werknemer hoeft te zijn (weg met die ambtelijke salarisschalen dus!). Wel moet er een directe koppeling zijn met het bedrijfsresultaat.
Dat is voor iemand in de directe verkoop altijd makkelijker vast te stellen dan voor iemand met een ondersteunende functie. Toch zal die goede verkoper bij lange na niet zoveel omzet draaien als ze er bij de after sales service een zooitje van maken. Omgekeerd maakt een goede ondersteuning zijn werk veel lucratiever.
Een goed bonussysteem gaat meestal uit van een vast basissalaris dat lager is en een variabel bonusdeel dat hoger is naarmate de werknemer meer directe invloed op het bedrijfsresultaat kan uitoefenen. Dat variabele bonusdeel moet bovendien die invloed weerspiegelen. Het bevat daarom in de juiste verhouding een deel dat het halen van een persoonlijk target beloont en delen die het halen van het afdelingstarget, business unit target, divisie target en totale bedrijfstarget belonen.
Het gaat er bij mij niet in dat er topmensen in loondienst zijn die misschien 80 uur per week werken en dan individueel evenveel bijdragen aan het bedrijfsresultaat als 60.000 andere hardwerkende medewerkers samen. Een dergelijk salarisverschil is dan onrechtvaardig en bovendien slecht voor het bedrijf.
Vergeet niet dat het hier uitdrukkelijk gaat om mensen in loondienst. Een directeur/eigenaar is een ander verhaal want die is vrij om zijn eigen salaris te bepalen. Maar zelfs dan zal hij zich aan de marktomstandigheden aanpassen. Een klein bedrijf in een slechte markt kan zich geen miljoenen salarissen veroorloven en als alles wel goed gaat zal hij toch meestal met een relatief laag salaris genoegen nemen omdat hij de rest in zijn bedrijf zal willen investeren.
Je vermijd excessen en bevordert de economie als mensen mede-eigenaar worden van het bedrijf waar ze nu in loondienst voor werken.
09-jun-2003 Gaius
Goededag,
Als TOPwerknemers zulke geweldige salarissen kunnen bedingen , zegt dat dan iets over hun kwaliteit als onderhandelaar ?
Wil je zo'n vent(m/v) niet hebben ?
En is het dan niet logisch dat die Toponderhandelaars de 'Loser-onderhandelaar'van de vakbond ( die heeft voor zichzelf immers maar een 'schijntje' bedongen) de baas zijn ?
Wil je zo'n vent (m/v) hebben ?
En als die 'Loser'-onderhandelaar de nog slechter in onderhandelingen zijnde werknemer vertegenwoordigd ?
Wil je zo'n vent (m/v) hebben ?
Ik dacht dat het om 'Meervrijheid ging ?
Groeten
Gaius
09-jun-2003 Gaius
Goededag,
Speedy,
In het Communisme is íedereen mede-eigenaar...
uuhh... 5 jaren plannetje ...
Groeten,
Gaius
09-jun-2003 Speedy
Tuurlijk Gaius, het is een kwestie van onderhandelen. Maar zoals ik al zei, topmanagers hebben slechts de mogelijkheid om 20% loonsverhoging te krijgen, omdat de andere werknemers zich terughoudend opstellen in het belang van het bedrijf.
En ja, met dat communisme is het niet zo best uitgepakt hè ? ;-)
Dat kwam voornamelijk, omdat er in coöperaties altijd een stel freeloaders dwars liggen. De oplossing is natuurlijk iedereen een eigen toko te geven waar alleen hij/zij verantwoordelijk voor is en inkomen mee kan genereren. Grotere organisaties bestaan dan eenvoudig uit een groot netwerk van dergelijke eenmanszaken.
Vergelijk het maar met onze post-industriële kenniseconomie waarin kenniswerkers steeds wisselende samenwerkingsverbanden aangaan. Het ene moment werkt zo’n kenniswerker individueel aan een project voor een klein bedrijfje in Azië, het andere moment in een projectgroep met honderden medewerkers voor een grote Europese opdrachtgever. Veel flexibeler dan die traditionele bedrijfsorganisaties en veel minder overhead (zoals vage CEOs met een miljoenensalaris).
09-jun-2003 Speedy
Onderzoek van organisatie-adviesbureau McKinsey (door Häcki en Lighton) heeft aangetoond dat netwerkorganisaties beter presteren dan andere ondernemingen. Ze hebben een grotere omzet per medewerker en ze zijn beter bestand tegen fluctuaties in de markt. Een netwerkorganisatie is flexibel en heeft meer mogelijkheden om de beschikbare talenten optimaal in te zetten voor de klanten.
Een netwerkorganisatie bestaat op basis van horizontale afspraken waarbij je je als organisatie en als individu aan elkaar committeert. In tegenstelling tot de traditionele, hiërarchische bedrijfsorganisaties waarin individuen volop worden gecontroleerd, hebben de medewerkers zoveel mogelijk vrijheid en eigen verantwoordelijkheid. En zo hoort het ook !
02-jul-2003 jodelahetie@prehistorie.nl - jodelahetieGEEN@SPAMprehistorie.nl
Het zou een topfunctionaris sieren om niet meer te verdienen dan 10x modaal . Wat zou hij anders toch met het geld moeten doen . Wat een wereld dat de ene niet tevrede is met 200.00 euro en de andere dat in 10 jaar niet kan verdienen ! Is dit rechtvaardig ? De ene werkt levenslang de andere leert levenslang op koste van de maatschapij. Heeft wel verandwoordelijkheid , maar die is vaak niet financieel afgedekt door hem zelf . Dan liever een zelfstandig ondernemer die door eigen arbeid , geld en werk een goed loon verdient !
De wereld is niet eerlijk voor een gewone hardwerkende (echt hartwerkende ) man of vrouw .
de groetjes van jodelahetie@prehestorie.nl
04-jul-2003 Mik - infoGEEN@SPAMsearch2connect.nl
Jodelahetie,
Ik ga ervan uit dat je dit rechtvaardigheidsprincipe ook op jezelf toepast. Dus als je ooit in de positie komt 10X zoveel te verdienen als de minst betaalde binnen dat bedrijf (en waarom zou je dat niet lukken want met politiek correcte bullshit kun je een heel eind komen) dat je ervan afziet. Overigens is het wellicht rechtvaardiger om het te meten met de minst betaalde werknemer in NL of beter nog in wereld. Oeps zeer waarschijnlijk verdien je nu al 100x zoveel als deze werknemer. Ik begrijp dat jij morgen een gesprek met je baas gaat hebben om vrijwillig je salaris te decimeren. Waarchijnlijk zegt je baas dan; JODELAHETIE
26-jul-2003 Wilhelm Godschalk - wgodsGEEN@SPAMxs4all.nl
Als nieuwkomer bij de Meervrijheid-discussies ben ik nog druk bezig de gepubliceerde artikelen te lezen, vandaar mijn wat late reactie.
Op mijn eigen website heb ik al vaker beweerd: NIEMAND is voor een bedrijf zo waardevol dat hem of haar daarvoor miljoenen per jaar betaald moeten worden.
Ordinaire jaloezie? Zou kunnen zijn, maar daarvan is in dit geval geen sprake. Mijn eigen (bescheiden) inkomen heeft met dat van de geldgraaiers niets te maken. De belangrijkste vraag moet zijn: Brengt deze directeur of topmanager VOOR HET BEDRIJF zoveel geld in het laatje dat hij of zij dat hoge salaris waard is? Dat moeten de aandeelhouders (kunnen) beoordelen. Als het antwoord 'nee' is, dan een holschop graag, en geen gouden. Een manager moet boekhoudkundig een 'baat' zijn, geen 'last'.
03-nov-2003 Denys - denyhihiGEEN@SPAMhotmail.com
Ik vind dat de inhoud van dit fragment wel degelijk de spijker op zijn kop slaat.Topfunctionarissen verdienden veel te veel geld.De reden voor de plaatsing van dit fragment doet even niet ter zake en ook niet dat ze geen grens stellen aan het inkomen dat topfunctionarissen maximaal zouden mogen verdienen.Ik vind dat deze hoge salarissen belachelijjk zijn en daar lijdt dus de rest van de beroepsbevolking onder en dus uiteindelijk de welvaart voor iedereen.Daarbij wordt het begrip socialisme ook niet echt ondersteund natuurlijk.Misschien dat het daarom nog niet eens zo slecht zou zijn wanneer de overheid meer greep zou krijgen op deze belabberde situatie en voor de oplossing zouden zorgen van dit probleem.Oftewel, dat inkomen moet gewoon drastisch dalen zodat er nog wat nuttigs met dat geld gedaan kan worden.
Dat Elsevier in de ellenlange klaagzang niet een klein plaatsje heeft ingeruimd voor een berekening waaruit blijkt welk inkomen dan wel acceptabel is, zodat onze topmanagers weten waaraan ze zich voortaan te houden hebben, maakt geen sterke indruk. Het eerste wat je van iemand mag verwachten die een ander beticht teveel te verdienen, is toch om aan te geven wat dan wel de correcte verdienste is, en hoe je dat berekent. Je zou bijna gaan geloven dat een dergelijke rekensom helemaal niet bestaat, en dat alle klaagzangen over de inkomens van de topmanagers niet zozeer berusten op diepere inzichten aangaande ‘rechtvaardige inkomensverhoudingen’, alswel op afgunst.
Bart Croughs
Deze column werd eerder gepubliceerd in HP/De TijdPlaats reactie06-jun-2003 martin
Spijker op z'n kop.
06-jun-2003 Aschwin de Wolf
Die hele stemmingmakerij is gebaseerd op de gedachte dat als werknemers een stapje terug moeten doen werkgevers dit ook moeten doen. Maar het is juist die dirigistische politiek van collectieve loonmatiging die economische waanzin is.
In plaats van topmanagers en directeuren te verwachten dat ze zich conformeren zou het beter zijn om die hele geleide loonpolitiek los te laten ten gunste van marktconforme beloning: lager danwel hoger.
06-jun-2003 Jim
Als iedereen zich nou eens met zijn eigen zaken ging bemoeien.
06-jun-2003 Niek - ravacholGEEN@SPAMhopje.xs4all.nl
Het is inderdaad niet aan "de maatschappij" om te bepalen wat iemand verdient in het bedrijfsleven.
Punt is wel dat in Nederland de topmanagers zich ten onrechte als eigenaar kunnen gedragen. Aandeelhouders hebben te weing macht en kunnen in de praktijk deze salarissen niet matigen als zijn vinden dat een manager niet goed genoeg heeft gepresteerd.
Laat de poltiek daar eens wat aan doen, en wetgeving afschaffen die de zeggenschap van de eigenaren, de aandeelhouders, heeft beperkt.
06-jun-2003 René
Mooi artikel - Bart, zijn er weleens mensen die naar jouw weten een berekeningsmethode voor te stellen om te bepalen of iets nog redelijk is? Volgens mij werd vorig jaar een keer gesproken over 1.000 keer modaal :-)
06-jun-2003 Allure
Zoals bekend ligt voor een progressief de grens voor 'een topinkomen' altijd net boven het inkomen dat hij zelf verdient. Stijgt het inkomen van de progressief, dan stijgt op een magische manier de grens voor 'een topinkomen' evenredig mee. Ik heb namelijk nog nooit gehoord van een progressief die na bijvoorbeeld een promotie het meer verdiende inkomen volledig overmaakt aan 'de armen'.
Nou wil ik Elsevier er niet van beschuldigen progressief te zijn, maar in deze hanteren ze wel een vergelijkbare redenatie: ze stellen dat het om 'graaiers' gaat, maar geven niet aan waar een topinkomen dan precies begint.
Kortom: er is inderdaad sprake van een gevoelskwestie: afgunst dus.
Waar het werkelijk omgaat is natuurlijk het gegeven dat topmanagers menen recht te hebben op een salarisverhoging van tientallen procenten, waar zij van hun 'gewone' werknemers verwachten met een inflatiecorrectie genoegen te nemen. En bij wanprestaties ook nog een gouden handdruk menen te moeten ontvangen. Men kan zich beter dáár over druk maken, dan dat men de daadwerkelijke hoogte van het salaris onacceptabel acht.
Want dan is het eind van het liedje dat de overheid er weer bijgehaald moet worden om eens een fikse belasting in te voeren. En daar bedank ik feestelijk voor.
06-jun-2003 AA
Niek heeft gelijk. De reden dat topmanagers min of meer de hoogte van hun eigen salaris kunnen vaststellen, is dat aandeelhouders niets te vertellen hebben. Je zou het eens moeten onderzoeken, maar ik voorspel dat in bedrijven met de meeste beschermingsconstructies, de salarissen van de managers het hoogste zijn.
06-jun-2003 Jim
Geen aandelen van kopen dus...
07-jun-2003 Speedy
Aandelen kopen is meer iets voor de gokverslaafden onder ons.
Als je geld leent aan bedrijven dan zijn er tenminste duidelijke afspraken over de termijn waarop het geld moet worden terugbetaald, en over de rente-opbrengst. Als je er echter aandelen voor koopt dan is volledig onduidelijk wat de dividend-opbrengst zal worden en er is geen sprake van dat het bedrijf het aandelenkapitaal ooit zal terugbetalen. Als de belegger in aandelen zijn geld terug wil moet hij de aandelen maar verkopen aan een andere belegger. Zo schuiven beleggers elkaar geld toe alsof het een financiële kettingbrief is, terwijl het bedrijf lachend kan doen wat het wil. Eens in de zoveel tijd klapt deze windhandel en volgt er een beurskrach met ernstige economische gevolgen.
Overigens, als topmanagers jaarlijks 20 % loonsverhoging verdienen, geldt dit ook voor de rest van de medewerkers die immers met hun gezamenlijke inspanning evengoed shareholder value creëren. Als deze hun terechte deel zouden opeisen en ook 20 % loonsverhoging zouden vragen (in plaats van 2,5%) dan gaat het bedrijf echter failliet of komt de rentabiliteit zwaar op de tocht. Slechts door de terughoudendheid van de vakbonden zijn topmanagers dus in staat hun salarisgroei te realiseren.
Tenslotte is het in alle redelijkheid niet te rechtvaardigen dat tussen de topman van een multinational en de laagstbetaalde medewerker salarisverhoudingen van 1 op 60.000 voorkomen. Alsof iemand met zijn persoonlijke inspanning het werk en de opbrengst van het werk van 60.000 andere mensen kan evenaren.
Overigens zijn wereldwijd de inkomensverschillen tussen mensen nog veel groter (tot 1 op 1 miljoen !). Volstrekte waanzin die aangeeft hoe slecht werkgevers de werkelijke economische waarde van een werknemer kunnen beoordelen.
07-jun-2003 Jim
Speedy ik ben het met je eens dat de hele aandelenmarkt niets anders is dan één heel groot casino.
Toch weer jammer dat je pleit voor een bepaald minimum salaris dat een werknemer dient te ontvangen. Bovendien suggereer je ook nog te weten wat het maximum is voor een werkgever.
Je hebt het over redelijkheid en rechtvaardigheid.
Wat is de magische formule, waarover je verder zwijgt, om te berekenen wat ik minimaal moet verdienen bij bedrijf X, en wat de directeur als maximum voor zichzelf mag houden.
Het mag best een ingewikkelde formule zijn, ik had wiskunde in mijn vakkenpakker. Try me.
07-jun-2003 Speedy
Jim, ik vind niet dat er een minimum of een maximum aan het salaris van een werknemer hoeft te zijn (weg met die ambtelijke salarisschalen dus!). Wel moet er een directe koppeling zijn met het bedrijfsresultaat.
Dat is voor iemand in de directe verkoop altijd makkelijker vast te stellen dan voor iemand met een ondersteunende functie. Toch zal die goede verkoper bij lange na niet zoveel omzet draaien als ze er bij de after sales service een zooitje van maken. Omgekeerd maakt een goede ondersteuning zijn werk veel lucratiever.
Een goed bonussysteem gaat meestal uit van een vast basissalaris dat lager is en een variabel bonusdeel dat hoger is naarmate de werknemer meer directe invloed op het bedrijfsresultaat kan uitoefenen. Dat variabele bonusdeel moet bovendien die invloed weerspiegelen. Het bevat daarom in de juiste verhouding een deel dat het halen van een persoonlijk target beloont en delen die het halen van het afdelingstarget, business unit target, divisie target en totale bedrijfstarget belonen.
Het gaat er bij mij niet in dat er topmensen in loondienst zijn die misschien 80 uur per week werken en dan individueel evenveel bijdragen aan het bedrijfsresultaat als 60.000 andere hardwerkende medewerkers samen. Een dergelijk salarisverschil is dan onrechtvaardig en bovendien slecht voor het bedrijf.
Vergeet niet dat het hier uitdrukkelijk gaat om mensen in loondienst. Een directeur/eigenaar is een ander verhaal want die is vrij om zijn eigen salaris te bepalen. Maar zelfs dan zal hij zich aan de marktomstandigheden aanpassen. Een klein bedrijf in een slechte markt kan zich geen miljoenen salarissen veroorloven en als alles wel goed gaat zal hij toch meestal met een relatief laag salaris genoegen nemen omdat hij de rest in zijn bedrijf zal willen investeren.
Je vermijd excessen en bevordert de economie als mensen mede-eigenaar worden van het bedrijf waar ze nu in loondienst voor werken.
09-jun-2003 Gaius
Goededag,
Als TOPwerknemers zulke geweldige salarissen kunnen bedingen , zegt dat dan iets over hun kwaliteit als onderhandelaar ?
Wil je zo'n vent(m/v) niet hebben ?
En is het dan niet logisch dat die Toponderhandelaars de 'Loser-onderhandelaar'van de vakbond ( die heeft voor zichzelf immers maar een 'schijntje' bedongen) de baas zijn ?
Wil je zo'n vent (m/v) hebben ?
En als die 'Loser'-onderhandelaar de nog slechter in onderhandelingen zijnde werknemer vertegenwoordigd ?
Wil je zo'n vent (m/v) hebben ?
Ik dacht dat het om 'Meervrijheid ging ?
Groeten
Gaius
09-jun-2003 Gaius
Goededag,
Speedy,
In het Communisme is íedereen mede-eigenaar...
uuhh... 5 jaren plannetje ...
Groeten,
Gaius
09-jun-2003 Speedy
Tuurlijk Gaius, het is een kwestie van onderhandelen. Maar zoals ik al zei, topmanagers hebben slechts de mogelijkheid om 20% loonsverhoging te krijgen, omdat de andere werknemers zich terughoudend opstellen in het belang van het bedrijf.
En ja, met dat communisme is het niet zo best uitgepakt hè ? ;-)
Dat kwam voornamelijk, omdat er in coöperaties altijd een stel freeloaders dwars liggen. De oplossing is natuurlijk iedereen een eigen toko te geven waar alleen hij/zij verantwoordelijk voor is en inkomen mee kan genereren. Grotere organisaties bestaan dan eenvoudig uit een groot netwerk van dergelijke eenmanszaken.
Vergelijk het maar met onze post-industriële kenniseconomie waarin kenniswerkers steeds wisselende samenwerkingsverbanden aangaan. Het ene moment werkt zo’n kenniswerker individueel aan een project voor een klein bedrijfje in Azië, het andere moment in een projectgroep met honderden medewerkers voor een grote Europese opdrachtgever. Veel flexibeler dan die traditionele bedrijfsorganisaties en veel minder overhead (zoals vage CEOs met een miljoenensalaris).
09-jun-2003 Speedy
Onderzoek van organisatie-adviesbureau McKinsey (door Häcki en Lighton) heeft aangetoond dat netwerkorganisaties beter presteren dan andere ondernemingen. Ze hebben een grotere omzet per medewerker en ze zijn beter bestand tegen fluctuaties in de markt. Een netwerkorganisatie is flexibel en heeft meer mogelijkheden om de beschikbare talenten optimaal in te zetten voor de klanten.
Een netwerkorganisatie bestaat op basis van horizontale afspraken waarbij je je als organisatie en als individu aan elkaar committeert. In tegenstelling tot de traditionele, hiërarchische bedrijfsorganisaties waarin individuen volop worden gecontroleerd, hebben de medewerkers zoveel mogelijk vrijheid en eigen verantwoordelijkheid. En zo hoort het ook !
02-jul-2003 jodelahetie@prehistorie.nl - jodelahetieGEEN@SPAMprehistorie.nl
Het zou een topfunctionaris sieren om niet meer te verdienen dan 10x modaal . Wat zou hij anders toch met het geld moeten doen . Wat een wereld dat de ene niet tevrede is met 200.00 euro en de andere dat in 10 jaar niet kan verdienen ! Is dit rechtvaardig ? De ene werkt levenslang de andere leert levenslang op koste van de maatschapij. Heeft wel verandwoordelijkheid , maar die is vaak niet financieel afgedekt door hem zelf . Dan liever een zelfstandig ondernemer die door eigen arbeid , geld en werk een goed loon verdient !
De wereld is niet eerlijk voor een gewone hardwerkende (echt hartwerkende ) man of vrouw .
de groetjes van jodelahetie@prehestorie.nl
04-jul-2003 Mik - infoGEEN@SPAMsearch2connect.nl
Jodelahetie,
Ik ga ervan uit dat je dit rechtvaardigheidsprincipe ook op jezelf toepast. Dus als je ooit in de positie komt 10X zoveel te verdienen als de minst betaalde binnen dat bedrijf (en waarom zou je dat niet lukken want met politiek correcte bullshit kun je een heel eind komen) dat je ervan afziet. Overigens is het wellicht rechtvaardiger om het te meten met de minst betaalde werknemer in NL of beter nog in wereld. Oeps zeer waarschijnlijk verdien je nu al 100x zoveel als deze werknemer. Ik begrijp dat jij morgen een gesprek met je baas gaat hebben om vrijwillig je salaris te decimeren. Waarchijnlijk zegt je baas dan; JODELAHETIE
26-jul-2003 Wilhelm Godschalk - wgodsGEEN@SPAMxs4all.nl
Als nieuwkomer bij de Meervrijheid-discussies ben ik nog druk bezig de gepubliceerde artikelen te lezen, vandaar mijn wat late reactie.
Op mijn eigen website heb ik al vaker beweerd: NIEMAND is voor een bedrijf zo waardevol dat hem of haar daarvoor miljoenen per jaar betaald moeten worden.
Ordinaire jaloezie? Zou kunnen zijn, maar daarvan is in dit geval geen sprake. Mijn eigen (bescheiden) inkomen heeft met dat van de geldgraaiers niets te maken. De belangrijkste vraag moet zijn: Brengt deze directeur of topmanager VOOR HET BEDRIJF zoveel geld in het laatje dat hij of zij dat hoge salaris waard is? Dat moeten de aandeelhouders (kunnen) beoordelen. Als het antwoord 'nee' is, dan een holschop graag, en geen gouden. Een manager moet boekhoudkundig een 'baat' zijn, geen 'last'.
03-nov-2003 Denys - denyhihiGEEN@SPAMhotmail.com
Ik vind dat de inhoud van dit fragment wel degelijk de spijker op zijn kop slaat.Topfunctionarissen verdienden veel te veel geld.De reden voor de plaatsing van dit fragment doet even niet ter zake en ook niet dat ze geen grens stellen aan het inkomen dat topfunctionarissen maximaal zouden mogen verdienen.Ik vind dat deze hoge salarissen belachelijjk zijn en daar lijdt dus de rest van de beroepsbevolking onder en dus uiteindelijk de welvaart voor iedereen.Daarbij wordt het begrip socialisme ook niet echt ondersteund natuurlijk.Misschien dat het daarom nog niet eens zo slecht zou zijn wanneer de overheid meer greep zou krijgen op deze belabberde situatie en voor de oplossing zouden zorgen van dit probleem.Oftewel, dat inkomen moet gewoon drastisch dalen zodat er nog wat nuttigs met dat geld gedaan kan worden.
