El Moumni
 |
Twee dingen werden na de uitspraken van de Rotterdamse Imam El-Moumni en zijn collega's vrij snel duidelijk: vrijheid van meningsuiting is nog steeds niet echt populair in Nederland, en de tot voor kort bijna onschendbare positie van moslims is ernstig aangetast.
Het COC en hoofdredacteur Krol van de Gay Krant eisten dat de overheid krachtig stelling zou nemen tegen de homovijandige uitlatingen van de Imams; justitie stelde vrijwel direct een onderzoek in; en vanuit de Tweede Kamer kwam de suggestie om de Imams vanwege hun afwijkende opvattingen het land uit te zetten. De doorsnee buitenlandse crimineel kan rustig in Nederland blijven na een veroordeling, maar om dit soort opiniemisdadigers hier te laten blijven - dat gaat te ver!
Het voorstel van minister Van Boxtel om Imams voortaan te verplichten een inburgeringscursus te volgen, getuigde al evenzeer van grote tolerantie. Maar de veronderstelling dat een verplichte inburgeringscursus voldoende zou zijn om de religieus geinspireerde opvattingen van de Imams omtrent homoseksualiteit te wijzigen, lijkt nogal optimistisch. Een heropvoedingskamp biedt dan toch meer kans op resultaat - anders dan de verplichte inburgeringscursus is dat een beproefd middel, waarmee al uitstekende resultaten zijn behaald in de voormalige Sovjet Unie, communistisch China, en vele andere landen die te kampen hadden met het probleem van het onderdrukken van ongewenste meningen.
Het voorstel van minister Van Boxtel om Imams voortaan te verplichten een inburgeringscursus te volgen, getuigde al evenzeer van grote tolerantie. Maar de veronderstelling dat een verplichte inburgeringscursus voldoende zou zijn om de religieus geinspireerde opvattingen van de Imams omtrent homoseksualiteit te wijzigen, lijkt nogal optimistisch. Een heropvoedingskamp biedt dan toch meer kans op resultaat - anders dan de verplichte inburgeringscursus is dat een beproefd middel, waarmee al uitstekende resultaten zijn behaald in de voormalige Sovjet Unie, communistisch China, en vele andere landen die te kampen hadden met het probleem van het onderdrukken van ongewenste meningen.
 |
Ook vermakelijk was de reactie van Pim Fortuyn, zelf een enthousiast beoefenaar van de herenliefde. Eerder in dit blad luid klagend over de politiek correcte scherpslijpers die hem zo dwars zaten - zonder dat er overigens ooit een strafrechterlijk onderzoek tegen hem is ingesteld - veroordeelde hij de Rotterdamse Imam scherp: de man had natuurlijk het recht om zijn mening te uiten, "tenzij hij oproept tot fysiek geweld. In dit geval komt dat er dicht bij." Taboes doorbreken is iets heel moois, tenzij het gaat om Fortuyn's eigen taboes. Dan ligt de zaak toch anders...
Het argument dat de homovijandige opvattingen van de Imams kunnen bijdragen aan agressie tegen homo's, en dat daarom de Imams hun mond moeten houden, werd ook door Wim Kok naar voren gebracht. Echt nieuw is dat argument niet: ook Janmaat, Bolkestein en anderen is in het verleden veelvuldig gemaand hun mond te houden omdat hun woorden zouden kunnen aanzetten tot agressie - niet tegen homo's, maar tegen allochtonen. Opmerkelijk is wel de selectieve wijze waarop dit argument altijd wordt gehanteerd. Het wordt nooit gebruikt om linkse denkbeelden de kop in te drukken, hoewel er in het verleden toch genoeg links geweld is gepleegd in Nederland. Of het nu ging om de aanslag op de Centrum Democraten in Kedichem, de aanslag op staatssecretaris Kosto, of de aanslagen op de Makro-vestigingen - nooit is er met de beschuldigende vinger gewezen naar de intellectuelen die Janmaat en Kosto demoniseerden, of naar de anti-apartheidsactivisten die een boycot van Zuid-Afrika bepleitten; in al deze gevallen waren de geweldplegers steeds zelf volledig verantwoordelijk voor hun daden. Het is een merkwaardig natuurverschijnsel: alleen foute rechtse opinies hebben de magische kracht anderen tot geweld aan te zetten; bij goede linkse opinies ontbreekt deze eigenschap volledig...
De overheid heeft de Imams inmiddels uitgenodigd voor een gesprek. "De eerste lijn, naast strafrechterlijk onderzoek, moet zijn om te komen tot een dialoog", aldus Wim Kok. Met op de achtergrond de dreiging van justitie zal deze ontmoeting ongetwijfeld tot een eerlijke en openhartige uitwisseling van ideeen leiden, in een sfeer van wederzijds repect.
Het argument dat de homovijandige opvattingen van de Imams kunnen bijdragen aan agressie tegen homo's, en dat daarom de Imams hun mond moeten houden, werd ook door Wim Kok naar voren gebracht. Echt nieuw is dat argument niet: ook Janmaat, Bolkestein en anderen is in het verleden veelvuldig gemaand hun mond te houden omdat hun woorden zouden kunnen aanzetten tot agressie - niet tegen homo's, maar tegen allochtonen. Opmerkelijk is wel de selectieve wijze waarop dit argument altijd wordt gehanteerd. Het wordt nooit gebruikt om linkse denkbeelden de kop in te drukken, hoewel er in het verleden toch genoeg links geweld is gepleegd in Nederland. Of het nu ging om de aanslag op de Centrum Democraten in Kedichem, de aanslag op staatssecretaris Kosto, of de aanslagen op de Makro-vestigingen - nooit is er met de beschuldigende vinger gewezen naar de intellectuelen die Janmaat en Kosto demoniseerden, of naar de anti-apartheidsactivisten die een boycot van Zuid-Afrika bepleitten; in al deze gevallen waren de geweldplegers steeds zelf volledig verantwoordelijk voor hun daden. Het is een merkwaardig natuurverschijnsel: alleen foute rechtse opinies hebben de magische kracht anderen tot geweld aan te zetten; bij goede linkse opinies ontbreekt deze eigenschap volledig...
De overheid heeft de Imams inmiddels uitgenodigd voor een gesprek. "De eerste lijn, naast strafrechterlijk onderzoek, moet zijn om te komen tot een dialoog", aldus Wim Kok. Met op de achtergrond de dreiging van justitie zal deze ontmoeting ongetwijfeld tot een eerlijke en openhartige uitwisseling van ideeen leiden, in een sfeer van wederzijds repect.
 |
Het gebrek aan enthousiasme voor vrijheid van meningsuiting in Nederland is niet iets van de laatste jaren. Een paar decennia terug was het nog riskant om vrijmoedig over seks te schrijven, katholieken voor het hoofd te stoten, God te lasteren, of het koningshuis te beledigen. De heilige koeien van toen zijn inmiddels vervangen; de bevoorrechte positie van het koningshuis, God, de katholieken en de anti-seksbrigade is inmiddels ingenomen door groepen als homo's, negers, joden en moslims; rechtse onderdrukking van afwijkende meningsuitingen heeft plaatsgemaakt voor linkse onderdrukking. Joop Glimmerveen, Jenny Goeree, Leen Van Dijke, Kardinaal Simonis, Hans Janmaat, CP86, Theo Van Gogh, Prosper Ego, Propria Cures en vele anderen zijn inmiddels voor de rechter gesleept vanwege hun foute rechtse opinies.
Nieuw is wel dat dit wapen nu ook tegen moslims dreigt te worden ingezet. In het verleden genoten moslims speciale protectie als het ging om het beledigen van homo's. Zo was er eind jaren tachtig in Zwolle ruzie tussen het COC en een groep moslims, die het vertikten om het COC te accepteren als buren in een schoolgebouw. De homo's maakten er geen halszaak van; een proces wegens discriminatie bleef achterwege. Kort daarvoor had het COC wel een proces aangespannen tegen een katholieke gezagsdrager, Simonis, die voor de radio verklaarde dat hij zich kon voorstellen dat een katholieke huisbaas zijn kamer niet aan een homo wilde verhuren. Daadwerkelijke discriminatie door moslims, dat kon er voor het COC nog mee door, maar vrije meningsuiting door een katholiek? Dat ging te ver.
Nieuw is wel dat dit wapen nu ook tegen moslims dreigt te worden ingezet. In het verleden genoten moslims speciale protectie als het ging om het beledigen van homo's. Zo was er eind jaren tachtig in Zwolle ruzie tussen het COC en een groep moslims, die het vertikten om het COC te accepteren als buren in een schoolgebouw. De homo's maakten er geen halszaak van; een proces wegens discriminatie bleef achterwege. Kort daarvoor had het COC wel een proces aangespannen tegen een katholieke gezagsdrager, Simonis, die voor de radio verklaarde dat hij zich kon voorstellen dat een katholieke huisbaas zijn kamer niet aan een homo wilde verhuren. Daadwerkelijke discriminatie door moslims, dat kon er voor het COC nog mee door, maar vrije meningsuiting door een katholiek? Dat ging te ver.
 |
Ook Mohammed Rabbae van Groen Links kon een paar jaar later nog een lange neus trekken naar de homo's, zonder dat er veel aanstoot aan werd genomen. Rabbae liet weten dat Nederlanders er maar aan moesten wennen dat 'wij islamieten' homoseksualiteit nu eenmaal niet accepteren. Gerry van der List en Leen Van Dijke riepen in de jaren negentig vanwege hun homo-onvriendelijke uitlatingen *wel* een rel over zich af; de laatste werd ook voor de rechter gesleept.
De reden ligt voor de hand: de homovijandige moslims waren zelf lid van een officiele onderdrukte minderheisgroepering, en hadden daarom de status van onschendbaarheid; voor Simonis, Van der List en Van Dijke gold dat niet. Aan agiteren tegen de moslims viel niet zoveel eer te behalen - er was altijd de kans dat je van racistische motieven zou worden beticht, of van 'het aanzetten tot vreemdelingenhaat'. Aan agiteren tegen Simonis, Van der List en Van Dijke viel dubbele eer te behalen - niet alleen toonde je op die manier dat je voor homo's was, maar in een moeite door nam je stelling tegen rechtse rakkers en christenen.
De onschendbaarheid van moslims is nu dus opgeheven; de homo's hebben de strijd met de moslims om de gunst van de overheid voorlopig gewonnen. Hoe deze machtsverschuiving te verklaren?
Er is niet veel reden aan te nemen dat de homo's de laatste jaren populairder zijn geworden in hun rol van onderdrukte minderheid. Het is vooral de populariteit van de moslims bij weldenkend Nederland die de laatste paar jaar sterk is afgenomen. Het heil dat de multiculturele samenleving zou brengen, is nooit gearriveerd; problemen des te meer. Het aantal verlichte denkers dat gelooft dat de immigratie uit de Derde Wereld onze samenleving werkelijk verrijkt, is drastisch afgenomen - en niet zo lang geleden gold dit idee nog als de lakmoesproef voor het progressieve geweten. Het zijn niet meer alleen foute rechtse figuren als Hans Janmaat, Frits Bolkestein en Pim Fortuyn die wijzen op de nadelen van de multiculturele samenleving; zelfs in PvdA-kringen (Paul Scheffer, Jacques Wallage) en bij Trouwredacteuren (Jaffe Vink) is de realiteit uiteindelijk doorgedrongen. De schroom om moslims te bekritiseren is afgenomen, en de homo's plukken daar nu de vruchten van.
Kortom, de tijden zijn veranderd, en de moslims zullen daar voortaan rekening mee moeten houden als ze verdere botsingen met de Nederlandse gedachtenpolitie willen vermijden.
Bart Croughs
Dit artikel verscheen eerder in HP/De Tijd
Plaats reactie - 1 reactie(s):
06-okt-2002 Koen de Groot - k.j.de.grootGEEN@SPAMchello.nl
Een prima stuk, zoals alleen Bart Croughs ze kan schrijven! En hoewel ik alleen kritiek heb op iets wat er niet in staat, wil ik dat toch even kwijt.
Wat er wel in staat is dat in Nederland het inzicht is gegroeid dat er van een "multiculturele" samenleving weinig heil te verwachten is en des te meer problemen. Dat klopt natuurlijk, en moet ook wel kloppen. Want het hele multiculturele gedachtengoed is om te beginnen al tegenstrijdig. Een samenleving is immers per definitie monocultureel. Heb je meer dan één cultuur, dan heb je ook meer dan één samenleving. Stel je voor dat je in een etalage een boek ziet liggen met de titel "De cultuur van Nederland". Zou je dat schokkend vinden? Zou je verwachten dat die titel alleen al een storm van politiek correcte verontwaardiging moest veroorzaken? Ik denk het niet, en geen wonder. Want zelfs de ideologen van het multiculturalisme gaan er in hun gewone doen van uit dat hun multiculturele hersenspinsel bedrog is.
Wat er niet staat is een antwoord op de vraag *waarom* het multiculturalisme problemen veroorzaakt. Er is wel de suggestie van een antwoord, maar die suggestie is onvolledig en daardoor misleidend. Zij houdt in dat je niet anders dan problemen kunt verwachten als je zoveel mensen met verschillende culturele achtergronden naar een land laat komen. Tja. Dat is wel koren op de molen van de vreemdelingenhaters, maar het is niet per se waar.
Neem de Verenigde Staten. Ik weet dat er intellectuelen zijn die met een ernstig gezicht verklaren dat het Amerikaanse "experiment" van de integratie (of melting pot) "mislukt" is. Maar hoeveel waarde heeft die verklaring? Ongeveer evenveel als die van een socialist die middenin een periode van intensieve overheidsinterventie zegt dat de vrije markt "niet werkt"; of van een antisemiet die middenin het Duitsland van de jaren dertig zegt dat de integratie van de joden "mislukt" is. Of van een Afrikaner die op het hoogtepunt van de Apartheid zegt dat het met de integratie van de zwarte bevolking is misgegaan.
Geen waarde dus. Je kunt nu eenmaal van een multicultureel beleid bezwaarlijk verwachten dat het monoculturele gevolgen heeft. En toch zou de onbevangen lezer van Croughs stuk kunnen denken (dat is mijn kritiek) dat hij het met die verklaring eens is.
Daarom vraag ik me af of Croughs wel beseft dat het multiculturalisme segregatie betekent en dus niet alleen iets anders, maar het tegengestelde is van integratie. Er is geen gradueel verschil tussen een situatie (zoals in Amerika tot in de jaren zestig) waarin de wet kleurenblind is en individualistisch wordt toegepast en een situatie (zoals in Amerika sindsdien) waar de wet collectivistisch wordt toegepast en huidskleur wèl formeel verschil maakt. Het verschil is principieel.
Integratie is geen beleid. Het is een ontwikkeling die plaats vindt als de overheid zich er niet mee bemoeit. (Ik noemde de VS vóór de jaren 60 als voorbeeld. Ik had ook Amsterdam in de 16e en 17e eeuw kunnen noemen: een ware smeltkroes van natiën en culturen bij een complete afwezigheid van "beleid".) Multiculturalisme is wèl een beleid. Het is een vorm van Apartheid. Het enige waarin het zich van Apartheid onderscheidt is dat zijn pleitbezorgers zich, uit taktische overwegingen ongetwijfeld, nooit openlijk tegen integratie hebben uitgesproken.
Zou het kunnen dat die taktiek bij Croughs succes heeft gehad?
De reden ligt voor de hand: de homovijandige moslims waren zelf lid van een officiele onderdrukte minderheisgroepering, en hadden daarom de status van onschendbaarheid; voor Simonis, Van der List en Van Dijke gold dat niet. Aan agiteren tegen de moslims viel niet zoveel eer te behalen - er was altijd de kans dat je van racistische motieven zou worden beticht, of van 'het aanzetten tot vreemdelingenhaat'. Aan agiteren tegen Simonis, Van der List en Van Dijke viel dubbele eer te behalen - niet alleen toonde je op die manier dat je voor homo's was, maar in een moeite door nam je stelling tegen rechtse rakkers en christenen.
De onschendbaarheid van moslims is nu dus opgeheven; de homo's hebben de strijd met de moslims om de gunst van de overheid voorlopig gewonnen. Hoe deze machtsverschuiving te verklaren?
Er is niet veel reden aan te nemen dat de homo's de laatste jaren populairder zijn geworden in hun rol van onderdrukte minderheid. Het is vooral de populariteit van de moslims bij weldenkend Nederland die de laatste paar jaar sterk is afgenomen. Het heil dat de multiculturele samenleving zou brengen, is nooit gearriveerd; problemen des te meer. Het aantal verlichte denkers dat gelooft dat de immigratie uit de Derde Wereld onze samenleving werkelijk verrijkt, is drastisch afgenomen - en niet zo lang geleden gold dit idee nog als de lakmoesproef voor het progressieve geweten. Het zijn niet meer alleen foute rechtse figuren als Hans Janmaat, Frits Bolkestein en Pim Fortuyn die wijzen op de nadelen van de multiculturele samenleving; zelfs in PvdA-kringen (Paul Scheffer, Jacques Wallage) en bij Trouwredacteuren (Jaffe Vink) is de realiteit uiteindelijk doorgedrongen. De schroom om moslims te bekritiseren is afgenomen, en de homo's plukken daar nu de vruchten van.
Kortom, de tijden zijn veranderd, en de moslims zullen daar voortaan rekening mee moeten houden als ze verdere botsingen met de Nederlandse gedachtenpolitie willen vermijden.
Bart Croughs
Dit artikel verscheen eerder in HP/De TijdPlaats reactie06-okt-2002 Koen de Groot - k.j.de.grootGEEN@SPAMchello.nl
Een prima stuk, zoals alleen Bart Croughs ze kan schrijven! En hoewel ik alleen kritiek heb op iets wat er niet in staat, wil ik dat toch even kwijt.
Wat er wel in staat is dat in Nederland het inzicht is gegroeid dat er van een "multiculturele" samenleving weinig heil te verwachten is en des te meer problemen. Dat klopt natuurlijk, en moet ook wel kloppen. Want het hele multiculturele gedachtengoed is om te beginnen al tegenstrijdig. Een samenleving is immers per definitie monocultureel. Heb je meer dan één cultuur, dan heb je ook meer dan één samenleving. Stel je voor dat je in een etalage een boek ziet liggen met de titel "De cultuur van Nederland". Zou je dat schokkend vinden? Zou je verwachten dat die titel alleen al een storm van politiek correcte verontwaardiging moest veroorzaken? Ik denk het niet, en geen wonder. Want zelfs de ideologen van het multiculturalisme gaan er in hun gewone doen van uit dat hun multiculturele hersenspinsel bedrog is.
Wat er niet staat is een antwoord op de vraag *waarom* het multiculturalisme problemen veroorzaakt. Er is wel de suggestie van een antwoord, maar die suggestie is onvolledig en daardoor misleidend. Zij houdt in dat je niet anders dan problemen kunt verwachten als je zoveel mensen met verschillende culturele achtergronden naar een land laat komen. Tja. Dat is wel koren op de molen van de vreemdelingenhaters, maar het is niet per se waar.
Neem de Verenigde Staten. Ik weet dat er intellectuelen zijn die met een ernstig gezicht verklaren dat het Amerikaanse "experiment" van de integratie (of melting pot) "mislukt" is. Maar hoeveel waarde heeft die verklaring? Ongeveer evenveel als die van een socialist die middenin een periode van intensieve overheidsinterventie zegt dat de vrije markt "niet werkt"; of van een antisemiet die middenin het Duitsland van de jaren dertig zegt dat de integratie van de joden "mislukt" is. Of van een Afrikaner die op het hoogtepunt van de Apartheid zegt dat het met de integratie van de zwarte bevolking is misgegaan.
Geen waarde dus. Je kunt nu eenmaal van een multicultureel beleid bezwaarlijk verwachten dat het monoculturele gevolgen heeft. En toch zou de onbevangen lezer van Croughs stuk kunnen denken (dat is mijn kritiek) dat hij het met die verklaring eens is.
Daarom vraag ik me af of Croughs wel beseft dat het multiculturalisme segregatie betekent en dus niet alleen iets anders, maar het tegengestelde is van integratie. Er is geen gradueel verschil tussen een situatie (zoals in Amerika tot in de jaren zestig) waarin de wet kleurenblind is en individualistisch wordt toegepast en een situatie (zoals in Amerika sindsdien) waar de wet collectivistisch wordt toegepast en huidskleur wèl formeel verschil maakt. Het verschil is principieel.
Integratie is geen beleid. Het is een ontwikkeling die plaats vindt als de overheid zich er niet mee bemoeit. (Ik noemde de VS vóór de jaren 60 als voorbeeld. Ik had ook Amsterdam in de 16e en 17e eeuw kunnen noemen: een ware smeltkroes van natiën en culturen bij een complete afwezigheid van "beleid".) Multiculturalisme is wèl een beleid. Het is een vorm van Apartheid. Het enige waarin het zich van Apartheid onderscheidt is dat zijn pleitbezorgers zich, uit taktische overwegingen ongetwijfeld, nooit openlijk tegen integratie hebben uitgesproken.
Zou het kunnen dat die taktiek bij Croughs succes heeft gehad?
