24-okt-2002De rode prins Het meest opmerkelijk aan de beschouwingen over prins Claus was wel de unanieme lofzang die werd aangeheven op diens politieke en maatschappelijke betrokkenheid. Oud-verzetsstrijders en linkse intellectuelen mochten in de jaren zestig nog tegen hem te hoop zijn gelopen, maar Claus heeft overtuigend laten zien dat hij afstand had genomen van zijn verleden bij de Hitlerjugend en de Wehrmacht. Hij had zich ontwikkeld tot een bijzonder nette, progressieve man die ons allen tot voorbeeld strekt, aldus luidde de eindeloos herhaalde boodschap.
Daarbij werd opmerkelijk weinig aandacht besteed aan de vraag waar Claus nu eigenlijk politiek precies stond. Maar wie goed oplette, kwam toch interessante dingen aan de weet. Zo werd in een documentaire over het leven van Claus tussen neus en lippen door vermeld dat hij bij een bezoek aan China in 1977 - de miljoenen slachtoffers van de culturele revolutie waren nog nauwelijks begraven - deze communistische dictatuur 'een voorbeeld voor andere ontwikkelingslanden' noemde. En Vrij Nederland meldde vorige week terloops dat prins Claus uit respect voor Fidel Castro nog in 1998 op audientie was gegaan bij de Cubaanse dictator, die kennelijk kans zag om tussen het opsluiten van politieke dissidenten door tijd vrij te maken voor de Nederlandse prins. 't Is een opmerkelijk politiek traject: van de Hitlerjugend en de Wehrmacht rechtstreeks in de armen van Mao en Castro. Inderdaad, een voorbeeld voor ons allen.
Vanwaar het grote zwijgen over de communistische sympathieen van Claus? Over de doden niets dan goeds? Die vlieger gaat niet op, gezien bijvoorbeeld de keiharde aanval in NRC-Handelsblad op Leo Derksen na diens overlijden. Wat had Claus dat Derksen ontbeerde? In de eerste plaats was Claus prominent lid van het koningshuis, en het likken van de macht is de Nederlandse journalist aangeboren. (Denk hier bijvoorbeeld aan Jan Blokker, die trots melding maakte van de ‘vier of vijf gelegenheden’ dat hij Claus de hand mocht schudden.) In de tweede plaats was Derksen rechts. Sympathiseren met de meest moorddadige en onderdrukkende politieke beweging van de twintigste eeuw is nog tot daar aan toe; maar rechts zijn – dat is pas echt onvergeeflijk. Bart Croughs 13-dec-2002 Arnt - vosarnoudGEEN@SPAMhotmail.com Het is mij niet helemaal duidelijk wat Bart Crouhgs zo opmerkelijk vind aan het traject Hitler-Jugend, Wehrmacht, Mao, Castro. De Hitlerjugend had zelfs ten doel voor te bereiden op de Wehrmacht en Mao was uit exact hetzelfde hout gesneden als Hitler, tot zover dus niets opmerkelijks. Fidel was defacto even totalitair en geweldadig als Adolf en Tung, toch begrijp ik Claus die met het klimmen der jaren meer symphatie voor Fidel dan voor de andere heren ging voelen. Zowiezo verloor Fidel het quantitatief in geweldadigheid van de andere heren maar wat belangrijker is, Fidel heeft integenstelling tot de twee andere schurken nooit genoten van zijn gruweldaden, Fidel heeft zelfs erkend soms slapeloze nachten te hebben gehad nadat hij een aantal tegenstanders had laten liquideren. Het zal die mildheid zijn die je bij het ouder worden tot Fidel kan brengen. Arnt P.s Was het niet niet beschamend te zien hoe de tranen van zoons en de echtgenote werden misbruikt om het tanende geloof in koningin en vaderland nieuw leven in te blazen. Het valt mij tegen van Bart dat hij zijn pen nooit heeft benut om die balon van vals sentiment door te prikken. 17-jan-2003 WFHermans - weeefhermansGEEN@SPAMhotmail.com De verlegging van de adorering door Claus van Hitler naar Fidel komt natuurlijk omdat de eerste staatsman na 1945 uit de mode raakte en de tweede staatsman al 40 jaar in de mode is. Claus ging altijd met zijn tijd mee. 05-aug-2003 kempenaer - hullie_en_zullieGEEN@SPAMhotmail.com Nationaal-socialisme en communisme zijn in feite de extreme vormen van socialisme. Zowel nationaal-socialisme en communisme zijn dus extreem-links te noemen. De term extreem-rechts voor nationaal-socialisme is dus op niets gebaseerd, het is een strategische politieke keuze. De overheidsrol is volgens mij het belangrijkste kenmerk om een stroming links of rechts te noemen. Wat dat betreft ontliepen Stalin en Hitler elkaar weinig. Sympathiseren met een extreem-linkse stroming of het nu communisme of nazisme is, mag dus gerust verwerpelijk genoemd worden gezien het enorme aantal onschuldige slachtoffers dat extreem-linkse regimes op hun geweten hebben. 10-okt-2003 Januz - korenaarGEEN@SPAMhotmail.com Loop niet zo te zeiken over claus .. alsof de Amerikanen ONS bevrijd hebben ,, dankzij Het oostfront , slurpte de oorlogsmachine van Stalin zoveel duitse soldaten en materieel , dat het westen zo goed als LEEG was ,, dus de engelsen de amerikanen en de canadezen hadden vrij spel .,. Dus plaats geen sarcastische opmerkingen met '' idd een voorbeeld voor ons allen '' want de democratie werkt OOK niet !! Afz Januz |
|