Indirecte onvrijheid
 |
Men zegt dat wanneer je een kikker in heet water gooit deze er meteen weer uitspringt. Wanneer je het dier echter in warm water gooit en het water tot kookhoogte opwarmt zal de kikker blijven zitten tot hij gaar is. Of het waar is weet ik niet en weiger ik te testen maar zo lijkt het vaak ook te gaan met onze vrijheid. Die verdwijnt vaak stukje bij beetje zonder dat we het merken. Terwijl we denken dat het behaaglijker wordt worden we geleidelijk aan zo versuft dat het wel eens moeilijk zou kunnen worden om er op tijd uit te springen. Zo slurpten belastingen de afgelopen eeuw sluipenderwijs meer dan de helft van ons inkomen op en talrijke kleine wetjes hebben langzamerhand een verstikkende uitwerking op onze vrijheid van werken, spreken, handelen en bewegen.
Vorige week stond er een artikel over een nieuwe betuttelende overheidsmaatregel in de krant. Het betrof een mogelijke wet die dierenwinkels zou verplichten een half jaar garantie te geven op verkochte dieren. Voor velen zal dat op het eerste gezicht een goede maatregel geleken hebben die de wereld weer een heel klein stapje vooruit zou helpen. Consumentvriendelijk Den Haag, nooit verlegen om wat overheidsinmenging, had zoiets bedacht en hoopte zo achteloze dierenkopers (volgens Den Haag iedereen zo'n beetje) te beschermen tegen slechte dierenwinkeliers (allen zo ongeveer).
Aangezien de meeste lezers van het artikel consument waren en geen dierwinkelier dacht menigeen dat het hier om een maatregel ging die voor een groot deel van Nederland voordelig zou uitpakken. Afgezien van de schandelijke morele kwestie (welk recht heeft de overheid om zoiets op te leggen en zich tussen de overeenkomst van de klant met de winkelier te wringen?) zitten er voor de achteloze burger onverhoede nadelen aan. Nadelen die ook zijn vrijheid beperken en zijn portemonnee bedreigen.
Een burger die van zichzelf weet dat hij van zijn levensdagen geen dierenwinkelier zal worden denkt hierbij dus al gauw alleen voordeel bij te gaan hebben. Da's mooi gratis garantie, zie je hem denken. Ja ja!! In de V.S. kent men hiervoor het acroniem TANSTAAFL wat staat voor: "There Ain't No Such Thing As A Free Lunch." Gratis bestaat vrijwel niet en zo is het ook met het aanschaffen van dieren en het verkrijgen van garanties. Dieren vallen niet uit de ruimte (behalve soms dode dieren) en zijn dus niet gratis. En diergaranties ook niet. Het feit dat garanties een verplichting inhouden voor iemand geeft aan dat de winst van de een het verlies van de ander is.
Die verplichting tot het geven van garantie kan de winkelier op twee manieren oplossen. De verplichting geeft extra kosten aangezien hij betere dieren moet verkopen die minder risico in zich dragen dat ze ziek, zwak of misselijk worden (de bevolkingsgroepen die onze regering sowieso altijd wil beschermen en tot het maken van nageslacht stimuleert). Hij kan ook kwalitatief dezelfde dieren verkopen maar moet dan extra kosten in rekening brengen voor wanneer een koper terugkomt en claimt dat de hamster, het konijn of de papagaai buiten zijn schuld ziek is geworden. (Zou de wet trouwens ook niet onverantwoordelijk en dieronvriendelijk gedrag bij consumenten losmaken?)
Wetgevers lijken vaak ten onterechte te verwachten dat de bijkomende kosten van hun wetten door de mensen of organisaties aan wie ze worden opgelegd worden zullen gedragen. Een buitengewoon naïeve gedachte. Alsof ook het werkgeversdeel van de sociale lasten de eigenaar van bv een winkel ervan weerhouden op vakantie te gaan. Dat is natuurlijk niet het eerste waar de winkelier aan denkt. Die denkt meteen aan iets heel anders: het verhogen van zijn prijzen (evenals zijn collega middenstanders). Analoog hieraan zullen ook de lasten voor de dierenwinkelier worden doorgegeven aan de koper.
Maar zelfs als de werkgever inderdaad zijn vakantie moet opgegeven om zo aan een scala verzwarende overheidswetten en -regels te voldoen wordt de burger, die dacht alleen voordeel te behalen, er niet beter van. Menig winkelier zal dan maar besluiten in loondienst te gaan (of een uitkering te nemen) en zal zo voor de consument het aanbod schraler maken. Klanten moeten dan verder weg hun spullen aanschaffen.
In plaats van het beschermen van consumenten zorgt de nieuwe wetgeving voor hogere prijzen, onverantwoordelijker gedrag bij consumenten en minder contractvrijheid tussen koper en verkoper. Misschien wil een klant wel liever een goedkopere cavia en neemt het risico op ziekte of iets dergelijks zelf wel. De wettelijke verplichting geldt dus niet alleen voor de winkelier maar ook voor de consument en beperkt hem dus indirect in zijn vrijheid. Domme, onverantwoordelijke en dieronvriendelijke mensen hebben er voornamelijk voordeel bij. Die groep zal dan ook extra gestimuleerd worden zich uit te breiden. En dat is zo langzamerhand te merken. Weinig kiezers hoor je ooit spreken over eigen verantwoordelijkheid. En dat vertaalt zich in een paternalistische overheid die met dit soort maatregelen komt.
FK
Gerelateerde link:
- Monty Python: Parrot Sketch
Plaats reactie - 6 reactie(s):
14-apr-2003 Aschwin de Wolf
Dit vind ik altijd een van de sterkste argumenten tegen regulering: er wordt aan iedereen dezelfde afweging tussen kosten en risico opgelegd.
Niet alleen hebben mensen inherent verschillende acceptatiegraden mbt risico, maar naargelang het budget het toelaat, kiezen mensen in verschillende perioden van hun leven voor een varierende blootstelling aan risico.
De staat dwingt iedereen in hetzelfde keurslijf. Het staat ook haaks op de moderne ideologie dat we 'diversiteit' tussen mensen moeten respecteren. Eigenlijk is het dus vreemd dat zoveel "progressieven" voor meer (overheids)regulering zijn.
14-apr-2003 Herbie
Uitstekende uiteenzetting.
Een ander mooi voorbeeld in deze lijn zijn de wettelijke bepalingen voor (ver-)huur. Naieve huurders denken er baat bij te hebben zoveel mogelijk wetsbescherming te krijgen. Die is er inmiddels in een dermate mate dat vele potentiele verhuurders het niet meer wagen hun woning (tijdelijk) te verhuren. Het negatieve resultaat hiervan voor de (potentiele) huurder laat zich raden. Alleen duurt dat even eer een progressief dat doorheeft...
15-apr-2003 Carlos
Geweldig! Ik denk dat ik binnenkort een speciaalzaak in ééndagsvliegen ga openen!
15-apr-2003 yves
Wanneer komt er een terugnameplicht voor dode huisdieren? Dat moeten de vriendjes van Rendac er toch meteen doorkrijgen. Een ideetje om tussen de gesubsideerde epidemies door de boel te laten draaien. De ene zijn dood is nu eenmaal de ander zijn brood.
15-apr-2003 Erik - evanstekGEEN@SPAMhotmail.com
Quote uit artikel:
"Weinig kiezers hoor je ooit spreken over eigen verantwoordelijkheid. En dat vertaalt zich in een paternalistische overheid die met dit soort maatregelen komt."
Dit is een interessant en paradoxaal punt. Nederland is een welvarende en vrij sterk geindividualiseerde samenleving. Op basis hiervan zo je verwachten dat er een groot draagvlak is voor liberale partijen die eigen verantwoordelijkheid hoog in het vaandel hebben staan. In werkelijkheid is bij de vorige verkiezingen de PvdA ineens weer enorm gegroeid, terwijl de VVD nauwelijks profiteert van de leegloop van de LPF. Ook het draagvlak voor ''kleine'' linkse partijen als de SP en Groen Links is verrassend groot.
16-apr-2003 Speedy
Uitstekende wet ! Voorkomt dat dierenhandelaren hun dieren slecht behandelen (dit blijkt helaas meer regel dan uitzondering). Op ieder ander nieuw verkocht product zit een basis kwaliteitswaarborg (fabrieksgarantie) omdat het anders onverkoopbaar is, dus waarom niet op dieren ?
Wil je meer zekerheid dan betaal je extra, of koop je een duurder A-merk. Neem je genoegen met een geringere duurzaamheid dan koop je een goedkoop merk. Maar zelfs bij het allergoedkoopste merk en zonder garantie mag je als koper verwachten dat het product aan minimale eisen voldoet.
Je kan een pen kopen van 250 euro die een levenslange garantie heeft, maar ook een wegwerppen van 25 eurocent zonder garantie. Als je met die wegwerppen maar twee regels hebt kunnen schrijven voor hij kapot ging, terwijl voor die prijs het volschrijven van een heel kladblok gangbaar is, dan mag je verwachten dat hij gratis wordt vervangen door de leverancier. Anders is er sprake van een wanprestatie of, als de leverancier voor de verkoop al op de hoogte was van de slechte kwaliteit maar dit de koper niet uitdrukkelijk heeft laten weten zodat deze niet een normale prijs/prestatie-afweging heeft kunnen maken, van zuivere oplichting.
Of een overheid dit oplegt of de markt, maakt in de praktijk niets uit. Nu kan je met de wet in de hand naar de rechter als je opgelicht bent. In het tweede geval stellen branche- en consumentenverenigingen algemene normen op die gedupeerde individuen kunnen laten toetsen voor geschillencommissies. De aangesloten bedrijven onderwerpen zich dan vrijwillig aan de bindende uitspraak van een dergelijke commissie.
Aangezien de meeste lezers van het artikel consument waren en geen dierwinkelier dacht menigeen dat het hier om een maatregel ging die voor een groot deel van Nederland voordelig zou uitpakken. Afgezien van de schandelijke morele kwestie (welk recht heeft de overheid om zoiets op te leggen en zich tussen de overeenkomst van de klant met de winkelier te wringen?) zitten er voor de achteloze burger onverhoede nadelen aan. Nadelen die ook zijn vrijheid beperken en zijn portemonnee bedreigen.
Een burger die van zichzelf weet dat hij van zijn levensdagen geen dierenwinkelier zal worden denkt hierbij dus al gauw alleen voordeel bij te gaan hebben. Da's mooi gratis garantie, zie je hem denken. Ja ja!! In de V.S. kent men hiervoor het acroniem TANSTAAFL wat staat voor: "There Ain't No Such Thing As A Free Lunch." Gratis bestaat vrijwel niet en zo is het ook met het aanschaffen van dieren en het verkrijgen van garanties. Dieren vallen niet uit de ruimte (behalve soms dode dieren) en zijn dus niet gratis. En diergaranties ook niet. Het feit dat garanties een verplichting inhouden voor iemand geeft aan dat de winst van de een het verlies van de ander is.
Die verplichting tot het geven van garantie kan de winkelier op twee manieren oplossen. De verplichting geeft extra kosten aangezien hij betere dieren moet verkopen die minder risico in zich dragen dat ze ziek, zwak of misselijk worden (de bevolkingsgroepen die onze regering sowieso altijd wil beschermen en tot het maken van nageslacht stimuleert). Hij kan ook kwalitatief dezelfde dieren verkopen maar moet dan extra kosten in rekening brengen voor wanneer een koper terugkomt en claimt dat de hamster, het konijn of de papagaai buiten zijn schuld ziek is geworden. (Zou de wet trouwens ook niet onverantwoordelijk en dieronvriendelijk gedrag bij consumenten losmaken?)
Wetgevers lijken vaak ten onterechte te verwachten dat de bijkomende kosten van hun wetten door de mensen of organisaties aan wie ze worden opgelegd worden zullen gedragen. Een buitengewoon naïeve gedachte. Alsof ook het werkgeversdeel van de sociale lasten de eigenaar van bv een winkel ervan weerhouden op vakantie te gaan. Dat is natuurlijk niet het eerste waar de winkelier aan denkt. Die denkt meteen aan iets heel anders: het verhogen van zijn prijzen (evenals zijn collega middenstanders). Analoog hieraan zullen ook de lasten voor de dierenwinkelier worden doorgegeven aan de koper.
Maar zelfs als de werkgever inderdaad zijn vakantie moet opgegeven om zo aan een scala verzwarende overheidswetten en -regels te voldoen wordt de burger, die dacht alleen voordeel te behalen, er niet beter van. Menig winkelier zal dan maar besluiten in loondienst te gaan (of een uitkering te nemen) en zal zo voor de consument het aanbod schraler maken. Klanten moeten dan verder weg hun spullen aanschaffen.
In plaats van het beschermen van consumenten zorgt de nieuwe wetgeving voor hogere prijzen, onverantwoordelijker gedrag bij consumenten en minder contractvrijheid tussen koper en verkoper. Misschien wil een klant wel liever een goedkopere cavia en neemt het risico op ziekte of iets dergelijks zelf wel. De wettelijke verplichting geldt dus niet alleen voor de winkelier maar ook voor de consument en beperkt hem dus indirect in zijn vrijheid. Domme, onverantwoordelijke en dieronvriendelijke mensen hebben er voornamelijk voordeel bij. Die groep zal dan ook extra gestimuleerd worden zich uit te breiden. En dat is zo langzamerhand te merken. Weinig kiezers hoor je ooit spreken over eigen verantwoordelijkheid. En dat vertaalt zich in een paternalistische overheid die met dit soort maatregelen komt.
FK
Gerelateerde link:
- Monty Python: Parrot Sketch
Plaats reactie14-apr-2003 Aschwin de Wolf
Dit vind ik altijd een van de sterkste argumenten tegen regulering: er wordt aan iedereen dezelfde afweging tussen kosten en risico opgelegd.
Niet alleen hebben mensen inherent verschillende acceptatiegraden mbt risico, maar naargelang het budget het toelaat, kiezen mensen in verschillende perioden van hun leven voor een varierende blootstelling aan risico.
De staat dwingt iedereen in hetzelfde keurslijf. Het staat ook haaks op de moderne ideologie dat we 'diversiteit' tussen mensen moeten respecteren. Eigenlijk is het dus vreemd dat zoveel "progressieven" voor meer (overheids)regulering zijn.
14-apr-2003 Herbie
Uitstekende uiteenzetting.
Een ander mooi voorbeeld in deze lijn zijn de wettelijke bepalingen voor (ver-)huur. Naieve huurders denken er baat bij te hebben zoveel mogelijk wetsbescherming te krijgen. Die is er inmiddels in een dermate mate dat vele potentiele verhuurders het niet meer wagen hun woning (tijdelijk) te verhuren. Het negatieve resultaat hiervan voor de (potentiele) huurder laat zich raden. Alleen duurt dat even eer een progressief dat doorheeft...
15-apr-2003 Carlos
Geweldig! Ik denk dat ik binnenkort een speciaalzaak in ééndagsvliegen ga openen!
15-apr-2003 yves
Wanneer komt er een terugnameplicht voor dode huisdieren? Dat moeten de vriendjes van Rendac er toch meteen doorkrijgen. Een ideetje om tussen de gesubsideerde epidemies door de boel te laten draaien. De ene zijn dood is nu eenmaal de ander zijn brood.
15-apr-2003 Erik - evanstekGEEN@SPAMhotmail.com
Quote uit artikel:
"Weinig kiezers hoor je ooit spreken over eigen verantwoordelijkheid. En dat vertaalt zich in een paternalistische overheid die met dit soort maatregelen komt."
Dit is een interessant en paradoxaal punt. Nederland is een welvarende en vrij sterk geindividualiseerde samenleving. Op basis hiervan zo je verwachten dat er een groot draagvlak is voor liberale partijen die eigen verantwoordelijkheid hoog in het vaandel hebben staan. In werkelijkheid is bij de vorige verkiezingen de PvdA ineens weer enorm gegroeid, terwijl de VVD nauwelijks profiteert van de leegloop van de LPF. Ook het draagvlak voor ''kleine'' linkse partijen als de SP en Groen Links is verrassend groot.
16-apr-2003 Speedy
Uitstekende wet ! Voorkomt dat dierenhandelaren hun dieren slecht behandelen (dit blijkt helaas meer regel dan uitzondering). Op ieder ander nieuw verkocht product zit een basis kwaliteitswaarborg (fabrieksgarantie) omdat het anders onverkoopbaar is, dus waarom niet op dieren ?
Wil je meer zekerheid dan betaal je extra, of koop je een duurder A-merk. Neem je genoegen met een geringere duurzaamheid dan koop je een goedkoop merk. Maar zelfs bij het allergoedkoopste merk en zonder garantie mag je als koper verwachten dat het product aan minimale eisen voldoet.
Je kan een pen kopen van 250 euro die een levenslange garantie heeft, maar ook een wegwerppen van 25 eurocent zonder garantie. Als je met die wegwerppen maar twee regels hebt kunnen schrijven voor hij kapot ging, terwijl voor die prijs het volschrijven van een heel kladblok gangbaar is, dan mag je verwachten dat hij gratis wordt vervangen door de leverancier. Anders is er sprake van een wanprestatie of, als de leverancier voor de verkoop al op de hoogte was van de slechte kwaliteit maar dit de koper niet uitdrukkelijk heeft laten weten zodat deze niet een normale prijs/prestatie-afweging heeft kunnen maken, van zuivere oplichting.
Of een overheid dit oplegt of de markt, maakt in de praktijk niets uit. Nu kan je met de wet in de hand naar de rechter als je opgelicht bent. In het tweede geval stellen branche- en consumentenverenigingen algemene normen op die gedupeerde individuen kunnen laten toetsen voor geschillencommissies. De aangesloten bedrijven onderwerpen zich dan vrijwillig aan de bindende uitspraak van een dergelijke commissie.
