5. Drugs

De taak van wetten dient slechts te zijn om mensen tegen elkaar te beschermen, niet "tegen zichzelf". Zijn mensen soms te stom om zelf te kiezen wat goed voor hun is? Zo ja, is het dan een goede oplossing om een groep mensen in Den Haag te laten kiezen wat goed en slecht is voor ons allemaal? Aan de andere kant is het wel prima om mensen voorlichting te geven over nadelen van drugs en ze proberen over te halen om ze niet te gebruiken, zolang je het niet met geweld verbiedt.

Er zijn ook wat praktische zaken aan de orde bij het verbieden van drugs. Zelfs al zou het zo zijn dat sommige mensen voordeel hebben bij het drugsverbod, bijvoorbeeld doordat het ze er van weerhoudt om drugs te proberen en verslaafd te raken, dan nog dienen degenen die meedoen aan "the war on drugs" zich te realiseren dat hun beleid ten nadele werkt van de mensen die ondanks het drugsverbod toch junkie worden. De volgende drie praktische nadelen zijn onder andere verbonden aan een verbod op drugshandel:

1. Door een gebrek aan rechtsbescherming en kwaliteitscontroles op de zwarte drugsmarkt varieert de samenstelling en zuiverheid van gekochte drugs nogal. Op deze wijze kunnen drugsconsumenten ongewenst stoffen binnenkrijgen, anders dan en ongezonder dan datgene wat ze dachten binnen te krijgen. Bovendien kunnen junkies, eerder dan in een legale situatie, aan een overdosis overlijden vanwege een drugszuiverheid die onverwacht hoger is dan die van de vorige shot.

2. Op de zwarte markt zijn de kosten van drugs veel hoger dan in een legale markt zou gelden. Hierdoor zijn junkies veel geld aan hun hobby kwijt en houden ze minder geld over voor andere dingen. En om het benodigde geld te verkrijgen moeten ze activiteiten ontplooien die ze wellicht niet leuk vinden, zoals prostitueren. De hoge prijs van drugs op de zwarte markt komt o.a. door: (a) er zijn vele tussenhandelaren nodig om te zorgen dat het distributienetwerk beter bestand is tegen oprolling, (b) drugsdealers in alle distributiestadia worden met hoge verdiensten gecompenseerd voor het risico dat ze lopen, (c) de laatste distributieschakel (van straatdealer naar consument) is vooral erg duur omdat niet zoals bij legale artikelen een winkelier vele klanten per dag kan voorzien en dus moet het salaris van de dealer uit een relatief kleine hoeveelheid drugsverkoop gefinancierd worden, (d) er moeten smeergelden aan overheidsfunctionarissen betaald worden om de produktie en handel te vergemakkelijken (vooral in het land van herkomst) en (e) het aantal drugsaanbieders blijft relatief laag omdat veel mensen uit principe de wet niet willen overtreden. Om een indruk te krijgen van het verschil in prijs op een legale en illegale markt: In 1984 was de prijs van twintig 10-milligram heroïne tabletten, legaal per recept verkrijgbaar voor ongeneeslijk zieken in Engeland, ongeveer f.2,40. Op basis van een typische heroïneverslaving, met een consumptie van 50 milligram per dag, komt dit neer op f.0,60 per dag. De zwarte markt prijs ligt meer dan honderd keer zo hoog [1].

3. Er is nog een praktisch argument voor legalisering van drugs dat verband houdt met punt 2: veel junkies stelen om het benodigde geld voor hun drugs te verkrijgen. We mogen aannemen dat een deel van deze junkies sowieso crimineel is ingesteld en ook zou stelen als de prijzen van drugs niet zo hoog zouden zijn. Naar ik aanneem is er echter ook een groep, ik denk het merendeel, dat vanwege de hoge prijs van drugs gemotiveerd wordt om te stelen (alcoholisten hoeven immers ook niet te stelen om aan de alcohol te komen; omdat alcohol legaal verkrijgbaar is is het betaalbaar - ondanks de hoge accijns). Drugslegalisering zou de samenleving deze criminaliteit besparen.