In wat zij de inquisitiedemocratie noemen, zijn die bestuurders vogelvrij.

Eerst ging het in Almere om ritjes met de dienstauto en taxi’s. Toen dat was weerlegd, doken er berichten op over een ten onrechte uitgekeerde bijdrage in de woonkosten. Het gedrag van bestuurders ligt onder een maatschappelijke microscoop.

Natuurlijk kent zo’n baan voldoening en triomf. Een project dat met succes is voltooid, applaus, een klinkende verkiezingsoverwinning. Maar schaduwzijden zijn er ook. Van de ene dag op de andere kan de politieke situatie veranderen en sta je ernaast. En dan is er nog het risico van bedreigingen, en de berichten over bestuurlijk falen, seksuele escapades en misbruik van gemeenschapsgeld.

[...]

Hoewel affaires van alle tijden zijn, zie Kuyper en de lintjesaffaire, nemen ’t Hart en Bovens waar dat de frequentie toeneemt. Journalisten die willen scoren, handige belangenbehartigers en volksvertegenwoordigers die zich wensen te profileren spelen in die inquisitiedemocratie met grote overgave de rol van aanklager, en doen die van rechter er vaak ook meteen maar bij. 

Volgens de beste populistische traditie wordt elke ramp uitgelegd als jammerlijk falen van bestuurders die het contact met de gewone burger allang hebben verloren, die de ene onbegrijpelijke beslissing op de andere stapelen en er maar een rommeltje van maken. De moordende concurrentie tussen de media tenslotte is een aanjager voor haastwerk en vormt een bedreiging voor tijdrovende, diepgravende onderzoeksjournalistiek, die weet te accepteren dat wat zich liet aanzien als een grote zaak bij nader onderzoek niets voorstelt.