Maar vooral in de laatste 100 jaar hebben overheden in de hele wereld de link tussen bankbiljetten, cheques, rekeningen, etc. aan de ene kant  en goud aan de andere kant verbroken. 

Deze link functioneerde totdantoe als een sterke rem op de uitbreiding van de geldvoorraad: je mocht als bank niet meer banbiljetten of andere waardepapieren uitgeven dan je aan goud in voorraad had. 

Als je bij een bank 500 gram goud onderbracht dan mocht die bank niet bankbiljetten ter waarde van 5.000 gram goud aan anderen gaan uitlenen. Als de bank dit wel deed, pleegde ze immers fraude: ze geeft mensen een tegoedbon voor goud dat ze niet in voorraad heeft. En als mensen en masse hun geld begonnen op te vragen omdat ze de bank niet meer vertrouwden, zou de bank meteen failliet gaan. 

Fractionele reserve bankieren 
Maar de verleiding voor banken om dit toch te doen was groot omdat ze wisten dat normaliter er niet opeens een heleboel mensen tegelijk hun goud komen opvragen en ze dus wat dat betreft geen 100 procent reserve aan hoefden te houden.  

Sterker, in vele landen wordt het mensen niet eens meer toegestaan om hun geld in de vorm van goud op te nemen: mensen kunnen dan enkel nog papiergeld opnemen en dit papiergeld kan door (centrale) banken vanuit het niets gecreeërd worden. Normaliter zijn centrale banken zoals de Amerikaanse Federal Reserve of de Europese Centrale Bank de enige partijen in een land die papiergeld mogen uitgeven. Private banken zoals de Rabobank of de ING-bank mogen dan niet zelf hun eigen type bankbiljetten uitgeven, maar moeten zich tot de centrale bank in kwestie wenden voor het verkrijgen van papiergeld.