Hoewel de kredietbeoordelaars, zoals de meeste door de overheid gesponsorde ondernemingen, privaat eigendom zijn, worden ze om goede redenen 'agencies' genoemd in plaats van 'bedrijven.' Lawrence J. White laat zien dat een heel spectrum aan reguleringen, beginnende in 1936, aan het einde van de 20e eeuw heeft geleid tot enorme privileges die aan deze firma's zijn toegekend, waardoor ze in feite onofficiële takken van de Amerikaanse overheid zijn. Een groeiend aantal institutionele investeerders, zoals pensionefondsen, verzekeringsmaatschappijen, en banken, werd verboden obligaties te kopen die niet het label 'investment grade' (BBB of hoger) door deze kredietbeoordelaars toegekend hadden gekregen.

Daarnaast waren vele van hen juridisch verplicht om enkel de hoogst beoordeelde (AAA) effecten te kopen. Op deze manier werd de kredietbeoordelaars een vast inkomen voor deze beoordelingen gegarandeerd. Ook gaf de Securities and Exchange Commission (SEC) in 1976 feitelijk een oligopolie status aan de firma's. In deze bepaling en met daaropvolgende acties zorgde de SEC ervoor dat enkel deze drie firma's als Nationally Recognized Statistical Rating Organizations (NRSRO's) werden erkend en dat enkel de beoordelingen door NRSRO's (meestal twee van zulke beoordelingen) aan de talloze door regulering bepaalde mandaten voor investment-grade en AAA beoordelingen voldeden. 

Het netto-resultaat was dat hoewel de drie kredietbeoordelaars in private handen bleven en welke beoordelingstechniek dan ook mochten gebruiken, hun financiële succes niet afhankelijk was van hun vaardigheid om accurate beoordelingen te produceren. In plaats daarvan was hun winstgevendheid afhankelijk van overheidsbescherming. Als de kredietbeoordelaars onnauwkeurige beoordelingsprocedures gebruikten, hadden ze daar geen financieel nadeel van, laat staan dat ze failliet gingen. [...]

Sinds de Grote Depressie, zoals Whites paper aantoont, hing het inkomen van deze legendarische firma's steeds meer af van reguleringsmandaten, in plaats van van slimme, nauwkeurige beoordelingen.[...] Andere kredietbeoordelaars zouden allicht het absurde van de modellen die door de grote drie gebruikt werden, hebben kunnen aantonen, of op zijn minst twijfel hebben kunnen zaaien, ware het niet dat er juridische obstakels [het monopolie dat de grote drie hadden gekregen van de SEC] waren om zich in die markt te begeven.