Bezoek ook blog.meervrijheid.nl
 | ||||||||||||||||
|
RSS FEED
NIEUWSBRIEF
Voorbeeld  John Stossel: Werkschuwe bedelaars bij voedselbanken en opvangcentra. Commanding Heights: China en Singapore
"Om sociaal te zijn met je eigen geld heb je geen politiek nodig. Om "sociaal" te zijn met andermans geld wel." Onbekend
|
|
 Ik heb nooit een formulier ingevuld waarin ik toestemming geef om na mijn overlijden mijn lichaamsdelen te laten gebruiken door andere mensen. Naar ik begrijp hebben de meeste andere Nederlanders dat evenmin gedaan. Aangezien er meer ernstig zieke mensen zijn, die nieren of andere organen zouden kunnen gebruiken, dan donoren, bestaat er een tekort. Van verschillende zijden worden in het kader van de evaluatie van de wet op de orgaandonatie uit 1998 oplossingen aangedragen, variërend van een automatisch donorschap, tot een betere voorlichting. Wat mij verbaast is dat de meest voor de hand liggende oplossing voor dit schaarsteprobleem niet wordt aangedragen. Die is natuurlijk om goed te betalen voor ter beschikking gestelde organen. Ikzelf zou als mijn erfgenamen 5000 euro kregen, onmiddellijk al mijn organen (na mijn dood) ter beschikking stellen. En naar ik vermoed, velen met mij. Op deze in een handomdraai te regelen oplossing voor een ernstig probleem, wordt echter over het algemeen negatief gereageerd. Eén tegenargument is: waarom zou je er geld voor vragen, je hebt die organen toch niet meer nodig als je dood bent. Mensen die dat zeggen werken over het algemeen niet in het bedrijfsleven. Dat ik iets niet nodig heb, betekent immers niet dat ik het dan maar gratis weggeef. De boer geeft nadat hij zich heeft volgegeten de rest van zijn oogst niet gratis weg. Overtollige tomaten worden doorgedraaid, niet weggeven. De populariteit van rommelmarkten toont ook aan dat wat voor de één waardeloos is, toch wordt verkocht. Kinderen leren op de vrijmarkten van Koninginnedag speelgoed verkopen dat ze niet meer gebruiken. Natuurlijk zou ik zelfs bij leven aan een gezinslid of goede vriend een orgaan afstaan dat ik kan missen, maar voor een vreemde gelden de regels van de markt. Ook als ik dood ben. Als die vreemde het zo graag wil hebben, moet hij ervoor betalen. Anders krijgt hij het niet. Dan volgt veelal als tweede tegenargument: Als we voor organen betalen, dan kunnen alleen de rijken zich een vers orgaan veroorloven.
Dat laatste maakt vele gesprekspartners boos. Ik begrijp dat niet. Na overlijden van een donor is er al helemaal niets aan de hand. En als een in uiterste armoede verkerende wereldburger besluit bij leven een deel van zijn lichaam te verkopen, dan behoort dat tot zijn individuele rechten. (Natuurlijk mag je niet de lichaamsdelen van iemand anders verkopen. Want dan schaad je de rechten van die ander).
De door de ziekteverzekeraars te betalen bedragen voor organen, zouden daarom kunnen worden verhaald op het budget van Verkeer & Waterstaat. Ze maken immers deel uit van de kosten gemoeid met files en het veiliger maken van het verkeer.  Dit artikel verscheen eerder in FEM Business.Gerelateerde links: - Waiting for Transplants - Baas in Eigen Buik |
|
DE AUTEUR  Paul Frentrop schrijft regelmatig voor HP/De Tijd en werkte eerder voor onder andere Het Financieele Dagblad en NRC Handelsblad. Frentrop promoveerde in 2002 met een studie naar 'corporate governance' door de eeuwen heen. Tegenwoordig is hij directeur van Deminor dat de belangen behartigt van minderheids-aandeelhouders.Meer van Paul Frentrop
| ||||||||||||
| ||||||||||||||||
Procestijd DH: 0.049 sec.