De Europese eenwording: de basis voor nieuwe oorlogen?
 |
Zodra volkeren verplicht worden om met elkaar samen te leven gaat het bijna altijd fout. De historie heeft dat ondertussen wel aangetoond. Kijk naar Joegoslavië, de voormalige Sovjet-Unie met Tsjetsjenië of Rwanda. Zodra verschillende bevolkingsgroepen gedwongen worden met elkaar één staat te delen kun je er gevoeglijk van uit gaan dat het eindigt in geweld. Het kan een tijd goed gaan, meestal onder leiding van een dictator of verlicht despoot, maar zodra die wankele basis wegvalt vervalt het land in chaos, komen er onafhankelijkheidsstrijders en afscheidingsbewegingen, en vervalt een land tot burgeroorlog. Niet voor niets is in het handvest van de Verenigde Naties het zelfbeschikkingsrecht voor volkeren opgenomen.
Met enig historisch besef is het al snel duidelijk dat het niet verstandig is om staten te creëren die meerdere bevolkingsgroepen herbergen. Er is namelijk altijd één bevolkingsgroep die zich dan achtergesteld gaat voelen, en uiteindelijk voor haar rechten gaat strijden. Met alle desastreuze gevolgen van dien. Kijk naar Israel en de Palestijnen, Spanje en de ETA, Indonesië en Oost-timor, Turkije en de Koerden, de lijst is eindeloos.
Nu de Europese leiders afstevenen richting een grote Europese staat valt af te vragen of die leiders wel beschikken over dat historisch besef. Juist de vrede, veiligheid en stabiliteit worden telkens genoemd als het gaat om het waarom van een Europese superstaat. Hierbij wijst men dan al snel naar de gebeurtenissen in de twee wereldoorlogen die in Europa zijn begonnen. De verklaring is dat landen die een economische samenwerking nastreven uiteindelijk niet geneigd zijn oorlog met elkaar te voeren.
Maar, zoals blijkt uit de situatie in voormalig Joegoslavië, het samenvoegen van verschillende bevolkingsgroepen tot één land leidt bijna onherroepelijk tot burgeroorlog, en in ieder geval tot onvrede bij één of meerdere bevolkingsgroepen, zoals bijvoorbeeld de strijd tussen Walen en Vlamingen in België.
Het is aan de Europese leiders om nu te beslissen waar de EU heen gaat. De keuze is hoofdzakelijk tussen een federatieve superstaat, met beperkte macht voor de landelijke parlementen, of een meer los georganiseerd verbond tussen autonome landen, met uitsluitend economische relaties.
De trend is duidelijk, de wens is op dit moment om tot een federatieve staat te komen. En hiermee krijgen de Duitsers, Fransen en Italianen datgene waar ze historisch ook altijd naar verlangd hebben, één Europa.
Niet geheel toevallig zijn deze drie machtigste Europese landen de geboortelanden van achtereenvolgens Julius Ceasar, Napoleon en Adolf Hitler. Alle drie hebben geprobeerd om heel Europa in bezit te krijgen middels militair machtsvertoon. Nu het militair-strategisch niet meer waarschijnlijk is om ooit op militaire wijze heel Europa te veroveren, zijn het juist Frankrijk en Duitsland, en in mindere mate Italië, die proberen via de politieke weg alsnog zeggenschap over ons werelddeel te verkrijgen.
De wijze waarop bijvoorbeeld de toetreding van een tiental extra landen tot de EU gestalte kreeg via een onderling akkoord tussen Chirac en Schröder, geeft al duidelijk aan welke richting de EU op gaat. Ieder land mag meepraten, maar de grote jongens zullen uiteindelijk beslissen.
Hoogst waarschijnlijk zal dit leiden tot een federatieve staat, waar de huidige landen nog maar zeer beperkte zeggenschap hebben. Met een hoofdrol voor de Fransen en Duitsers.
Zo zullen er op een dag Europese verkiezingen komen volgens het "one man, one vote" principe. Heel democratisch, en Duitsland en Frankrijk samen hebben precies genoeg inwoners om een gezamenlijk coalitie te kunnen vormen, waarmee ze de Europese wetgevende macht kunnen domineren. En in tegenstelling tot landelijke verkiezingen, waar men meer links of meer rechts kan stemmen, zullen Europese verkiezingen altijd een nationalistisch karakter hebben. Of kunt u zich een Nederlander voorstellen die op een Duitser stemt?
Om niet teveel fracties in dat toekomstig parlement te hebben zal er uiteindelijk een kiesdrempel moeten komen. Daarmee zullen de kleine landen volledig buitenspel worden gezet, want ook al zullen alle Luxemburgers voor hun eigen Luxemburgse partij stemmen, dan nog zal die partij nooit de drempel halen. En ook de "Nationale Nederlandse partij" zal die drempel nooit bereiken, daarvoor hebben we net te weinig inwoners.
Waar het allemaal toe leidt valt nu nog niet te voorspellen. Maar mochten we dit scenario blijven volgen, dan is de richting duidelijk aan te geven: onafhankelijkheidsbewegingen in de diverse landen, met bijbehorende terreur, burgeroorlogen en geweld. Precies datgene wat politici zeggen te willen voorkomen.
Kim Winkelaar
Plaats reactie - 7 reactie(s):
29-okt-2002 WFHermans - weeefhermansGEEN@SPAMhotmail.com
De Europese Commissie heeft al bepaald dat kritiek op de Europese Commissie strafbaar moet zijn. Dus pas op wat U hier schrijft, mede in verband met die andere europese wet die zegt dat alles dat op internet gebeurt bewaard moet blijven om strafbare feiten beter te kunnen opsporen.
29-okt-2002 Björn Roose - bjornrooseGEEN@SPAMlycos.nl
Beste Kim,
Ik kan me voor een groot deel vinden in het door jou voorgespiegelde scenario. Toch een aantal bedenkingen:
- Verschillende volkeren kunnen wel degelijk samenleven in een bepaald land, zonder dat ze daartoe gedwongen worden, al dan niet door een dictator of een verlicht despoot. Kijk naar het belgische "voorbeeld". Daar leeft het Vlaamse volk samen met het Waalse en het Duitse. Dat is niet omdat het daartoe gedwongen wordt. Er is geen belgische dictator of verlicht despoot (Guy Verhofstadt is dan wel een despoot, maar van verlichting is er bij hem absoluut geen sprake). De enige reden waarom het Vlaamse volk nog altijd in het verstikkende en door de Walen geparasiteerde verband leeft, is dat het Vlaamse volk en vooral de door haar verkozen politici te tam zijn om een einde te maken aan het probleem. Er is echter hoop ! Al vijfentwintig jaar staat een partij op de bres die de Vlamingen wakker schudt, onafhankelijkheid bepleit en dat zal blijven doen (met vreedzame middelen, zonder terrorisme, zonder oorlogsvoering): het Vlaams Blok !
- Wat de heren Julius Caesar, Napoleon Bonaparte en Adolf Hitler aangaat: die zijn niet geboren in respectievelijk Italië, Frankrijk en Duitsland. Waar Caesar precies geboren werd weet ik niet, maar ik weet wel dat Italië pas gesticht werd in het jaar 1861 (toen nog met Firenze als hoofdstad). Caesar was toen al zo'n jaar of 1900 dood.
Napoleon Bonaparte werd op zijn beurt geboren op Corsica. Zoals u ongetwijfeld zult weten is er ook vandaag nog op Corsica een beweging actief die strijd voor onafhankelijkheid van Frankrijk (net zoals dergelijke bewegingen actief zijn in Normandië, de Zuidelijkste Nederlanden, Bretagne, de Elzas, Baskenland en nog een paar andere delen van la-France-une-et-indivisible).
Adolf Hitler werd dan weer geboren in Braunau-am-Inn, een lieflijk plaatsje in ... Oostenrijk. Oostenrijk maakt, jawel, geen deel uit van Duitsland.
Wie geschiedkundige argumenten wil gebruiken om zijn theorieën te staven, kan maar beter zijn geschiedenis kennen.
29-okt-2002 K. Winkelaar - kiwiGEEN@SPAMtuftufclub.com
Björn, bedankt voor je bijdrage. Jouw eerste punt bewijst precies mijn stelling. De zin “waarom het Vlaamse volk nog altijd in het verstikkende en door de Walen geparasiteerde verband leeft” geeft duidelijk aan dat twee (of meer) volken onder één vlag niet soepel loopt. Walen spreken op hun beurt van “de allesoverheersende Vlaamse aanwezigheid”.
Er zijn al genoeg incidenten geweest in België die aangeven dat de Vlamingen en Walen niet elkaars beste vrienden zijn. Niet voor niets wordt er vaak openlijk gesproken over afscheiding. Het Vlaams Blok staat overigens een naar mijn idee veel te collectivistische Vlaamse maatschappij voor, en vooral dat collectivistisme staat mij absoluut niet aan. Waarbij ik niet wil zeggen dat de liberalen nou zoveel beter zijn.
Over de geboortelanden van Hitler, Nappie en Caesar, hier heb je uiteraard gelijk in. De zinsopbouw in het artikel was niet helemaal correct. Ik had het zo moeten schrijven: “Niet geheel toevallig hebben deze drie machtigste Europese landen onder bezielende leiding van achtereenvolgens Julius Caesar, Napoleon Bonaparte en Adolf Hitler geprobeerd om heel Europa in bezit te krijgen middels militair machtsvertoon.”
Mijn voornaamste stelling is dat met de Europese samenvoeging van landen in feite een levensgrote bom gelegd wordt onder ons werelddeel, die op langere termijn ongetwijfeld zal barsten. De gevolgen zullen dan niet te overzien zijn.
Het meest vreemde is, ik ben een doodnormaal mens met een iets meer dan normale politiek belangstelling. Waarom zie ik dit gevaar wel, terwijl al die beroepspolitici en commentatoren het niet lijken te zien?
29-okt-2002 Aschwin de Wolf
"Het meest vreemde is, ik ben een doodnormaal mens met een iets meer dan normale politiek belangstelling. Waarom zie ik dit gevaar wel, terwijl al die beroepspolitici en commentatoren het niet lijken te zien?"
Omdat de EU een enorme nieuwe bestuurslaag creert met de daarbij behorende riante banen zijn de meeste politici en bureaucraten niet geinteresseerd in euro-scepticisme. Integendeel...
De EU is ook een subtiele manier om tot een belastingkartel van hoge belastinglanden te komen zonder een groot risico op electorale schade op nationaal niveau.
De EU is typisch een megalomaan project door- en voor politici!
30-okt-2002 K. Winkelaar - kiwiGEEN@SPAMtuftufclub.com
Aschwin, ik vrees dat je gelijk hebt. Ook daar heb ik onlangs een stukje over geschreven:
Het is een bekend fenomeen dat concurrentie leidt tot lagere prijzen, betere producten en betere service naar consumenten.
Die economische wet is ondertussen wel enigszins empirisch bewezen.
Die ijzeren wet van de concurrentie geldt ook tussen landen onderling. Als Nederland een hoog belastingtarief kent, en daar weinig voorzieningen tegenover zet, dan zullen bedrijven geneigd zijn zich in een ander land te vestigen.
Dankzij het feit dat we op de relatief kleine oppervlakte die Europa is heel erg veel landen hebben is die concurrentie volop aanwezig.
Daardoor worden landen gedwongen om goed na te denken over zaken als belastingdruk, onderwijs, gezondheidszorg, enzovoort.
De hele doelstelling van de EU is om in feite een soort kartel te vormen tussen de staten. Allemaal hetzelfde belastingstelsel, en daarmee verdwijnt de onderlinge concurrentie tussen staten. Rechtstreeks gevolg is logischerwijs dat de politici meer vrijheid krijgen in het beleid. Ze hoeven minder rekening te houden met de wensen van burgers en bedrijven, immers, die kunnen binnen Europa toch nergens anders terecht.
Overheden zijn net als veel bedrijven dienstverlenende instanties. Met het grote verschil dat overheden burgers kunnen dwingen om diensten af te nemen.
In Europees verband hebben we een heel scala aan regels om de concurrentie tussen bedrijven onderling te bevorderen. Monopolies worden verafschuwd en veroordeeld, kartelvorming tussen bedrijven leidt tot veroordelingen en boetes.
Maar aan overheidskant gebeurt precies het tegenovergestelde, er wordt een groot kartel gemaakt. Een kartel waar individuen en bedrijven nooit en te nimmer tegenop kunnen boksen. Als alle bouwbedrijven een kartel vormen kun je er nog voor kiezen om zelf een nieuw bouwbedrijf op te richten. Maar de keuze om zelf een nieuwe en betere overheid op te richten is er niet.
De problemen liggen wat de EU betreft niet zozeer in het hier en nu, of we nu 13 of 15 Euro per persoon betalen aan de EU, de problemen liggen in de (nabije) toekomst.
De belastingdruk zal door het gebrek aan onderlinge concurrentie tussen staten ongetwijfeld hoger worden dan ooit. En nooit meer dalen. Duitsland kan in het kader van de EU mooi BPM invoeren, Nederland kan in het kader van de EU mooi de Zweedse accijnzen invoeren, enzovoort.
De EU? Een belastingkartel dat zijn weerga niet kent.
Onder het motto van een vrije markt met meer concurrentie wordt de voornaamste concurrentie, die tussen landen onderling, volledig uitgeschakeld.
Kiwi@tuftufclub.com
30-okt-2002 Björn Roose - bjornrooseGEEN@SPAMlycos.nl
Kim, ik spreek je absoluut niet tegen als je zegt dat twee of meer volkeren niet soepel onder één vlag kunnen leven. Integendeel, je krijgt voor de volle honderd procent gelijk van me. Ik ben een absolute voorstander van een onafhankelijk Vlaanderen. Probleem is echter dat onder de “bezielende leiding” (ik verwijs naar jouw uitspraak over Caesar, Bonaparte en Hitler) van Verhofstadt – en, laat ons meteen eerlijk zijn, van alle Belgische regeringen en regeringsleiders vóór Verhofstadt – gebleken is dat, ondanks alle miserie in dit land en de groeiende wil om het staatkundig bestel op te breken, dit land tóch kan samengehouden worden. Het onmogelijke blijkt dus toch te kunnen. Over dat soort “kunnen” had ik het dus. Ik was met andere woorden een beetje sarcastisch bezig.
Dat van dat “collectivisme”, en zeker geplaatst in tegenstelling tot de “liberalen” mag je me bij gelegenheid wel eens uitleggen. Socialisten in dit land menen namelijk dat het Vlaams Blok “ultra-liberaal” is. Ik ben persoonlijk van mening dat het Vlaams Blok noch het een noch het ander en ter zelfdertijd beide is, en wel telkens op een positieve wijze. Maar dat is een heel andere discussie.
Aan jouw lijstje van grote bezielers zou ik overigens graag iemand willen toevoegen: Jozef Stalin (wie het idee van een pan-europese communistische ruimte niet geheel onberoerd liet).
Ik denk trouwens dat het niet zo is dat al die beroepspolitici en commentatoren het probleem niet zien. Het lijkt me eerder zo te zijn dat ze het principe van “après nous le déluge” hanteren of eenvoudig niet verder kijken dan hun (mogelijke opeenvolgende) manda(a)t(en) lang zijn. De hele Europese idee is met andere woorden niet gebaseerd op een verre-toekomstvisie, maar eerder op een economische visie op korte termijn.
08-mrt-2004 Marcel Boor - voor_marcelGEEN@SPAMhotmail.com
Prima stuk. En wie de trend in de gaten houdt weet dat het een dergelijke kant opgaat. Maar of het nu een Duits/Frans/Italiaans iets is ? Blijkbaar zijn er ook mensen in de andere landen die het idee van één Europa zien zitten. Ze lopen maar al te graag achter de grote 'jongens' aan. De geschiedenis vertelt ons ook dat er bijvoorbeeld tijdens de 2e WO mensen in andere landen graag de kant van Duitsland kozen. Wellicht is het een fascistisch iets. In o.a. het boek 'Treason at Maastricht' komt dat onderwerp uitgebreid aan bod. De schrijvers van dit boek denken bijvoorbeeld ook dat de voornaamste reden voor de samenvoeging van de twee Duitslanden het aantal inwoners was. Nu is Duitsland het grootste land van de Europese Unie , en daarmee het land met de meeste zeggenschap.
Nu de Europese leiders afstevenen richting een grote Europese staat valt af te vragen of die leiders wel beschikken over dat historisch besef. Juist de vrede, veiligheid en stabiliteit worden telkens genoemd als het gaat om het waarom van een Europese superstaat. Hierbij wijst men dan al snel naar de gebeurtenissen in de twee wereldoorlogen die in Europa zijn begonnen. De verklaring is dat landen die een economische samenwerking nastreven uiteindelijk niet geneigd zijn oorlog met elkaar te voeren.
Maar, zoals blijkt uit de situatie in voormalig Joegoslavië, het samenvoegen van verschillende bevolkingsgroepen tot één land leidt bijna onherroepelijk tot burgeroorlog, en in ieder geval tot onvrede bij één of meerdere bevolkingsgroepen, zoals bijvoorbeeld de strijd tussen Walen en Vlamingen in België.
Het is aan de Europese leiders om nu te beslissen waar de EU heen gaat. De keuze is hoofdzakelijk tussen een federatieve superstaat, met beperkte macht voor de landelijke parlementen, of een meer los georganiseerd verbond tussen autonome landen, met uitsluitend economische relaties.
De trend is duidelijk, de wens is op dit moment om tot een federatieve staat te komen. En hiermee krijgen de Duitsers, Fransen en Italianen datgene waar ze historisch ook altijd naar verlangd hebben, één Europa.
Niet geheel toevallig zijn deze drie machtigste Europese landen de geboortelanden van achtereenvolgens Julius Ceasar, Napoleon en Adolf Hitler. Alle drie hebben geprobeerd om heel Europa in bezit te krijgen middels militair machtsvertoon. Nu het militair-strategisch niet meer waarschijnlijk is om ooit op militaire wijze heel Europa te veroveren, zijn het juist Frankrijk en Duitsland, en in mindere mate Italië, die proberen via de politieke weg alsnog zeggenschap over ons werelddeel te verkrijgen.
De wijze waarop bijvoorbeeld de toetreding van een tiental extra landen tot de EU gestalte kreeg via een onderling akkoord tussen Chirac en Schröder, geeft al duidelijk aan welke richting de EU op gaat. Ieder land mag meepraten, maar de grote jongens zullen uiteindelijk beslissen.
Hoogst waarschijnlijk zal dit leiden tot een federatieve staat, waar de huidige landen nog maar zeer beperkte zeggenschap hebben. Met een hoofdrol voor de Fransen en Duitsers.
Zo zullen er op een dag Europese verkiezingen komen volgens het "one man, one vote" principe. Heel democratisch, en Duitsland en Frankrijk samen hebben precies genoeg inwoners om een gezamenlijk coalitie te kunnen vormen, waarmee ze de Europese wetgevende macht kunnen domineren. En in tegenstelling tot landelijke verkiezingen, waar men meer links of meer rechts kan stemmen, zullen Europese verkiezingen altijd een nationalistisch karakter hebben. Of kunt u zich een Nederlander voorstellen die op een Duitser stemt?
Om niet teveel fracties in dat toekomstig parlement te hebben zal er uiteindelijk een kiesdrempel moeten komen. Daarmee zullen de kleine landen volledig buitenspel worden gezet, want ook al zullen alle Luxemburgers voor hun eigen Luxemburgse partij stemmen, dan nog zal die partij nooit de drempel halen. En ook de "Nationale Nederlandse partij" zal die drempel nooit bereiken, daarvoor hebben we net te weinig inwoners.
Waar het allemaal toe leidt valt nu nog niet te voorspellen. Maar mochten we dit scenario blijven volgen, dan is de richting duidelijk aan te geven: onafhankelijkheidsbewegingen in de diverse landen, met bijbehorende terreur, burgeroorlogen en geweld. Precies datgene wat politici zeggen te willen voorkomen.
Kim Winkelaar
Plaats reactie29-okt-2002 WFHermans - weeefhermansGEEN@SPAMhotmail.com
De Europese Commissie heeft al bepaald dat kritiek op de Europese Commissie strafbaar moet zijn. Dus pas op wat U hier schrijft, mede in verband met die andere europese wet die zegt dat alles dat op internet gebeurt bewaard moet blijven om strafbare feiten beter te kunnen opsporen.
29-okt-2002 Björn Roose - bjornrooseGEEN@SPAMlycos.nl
Beste Kim,
Ik kan me voor een groot deel vinden in het door jou voorgespiegelde scenario. Toch een aantal bedenkingen:
- Verschillende volkeren kunnen wel degelijk samenleven in een bepaald land, zonder dat ze daartoe gedwongen worden, al dan niet door een dictator of een verlicht despoot. Kijk naar het belgische "voorbeeld". Daar leeft het Vlaamse volk samen met het Waalse en het Duitse. Dat is niet omdat het daartoe gedwongen wordt. Er is geen belgische dictator of verlicht despoot (Guy Verhofstadt is dan wel een despoot, maar van verlichting is er bij hem absoluut geen sprake). De enige reden waarom het Vlaamse volk nog altijd in het verstikkende en door de Walen geparasiteerde verband leeft, is dat het Vlaamse volk en vooral de door haar verkozen politici te tam zijn om een einde te maken aan het probleem. Er is echter hoop ! Al vijfentwintig jaar staat een partij op de bres die de Vlamingen wakker schudt, onafhankelijkheid bepleit en dat zal blijven doen (met vreedzame middelen, zonder terrorisme, zonder oorlogsvoering): het Vlaams Blok !
- Wat de heren Julius Caesar, Napoleon Bonaparte en Adolf Hitler aangaat: die zijn niet geboren in respectievelijk Italië, Frankrijk en Duitsland. Waar Caesar precies geboren werd weet ik niet, maar ik weet wel dat Italië pas gesticht werd in het jaar 1861 (toen nog met Firenze als hoofdstad). Caesar was toen al zo'n jaar of 1900 dood.
Napoleon Bonaparte werd op zijn beurt geboren op Corsica. Zoals u ongetwijfeld zult weten is er ook vandaag nog op Corsica een beweging actief die strijd voor onafhankelijkheid van Frankrijk (net zoals dergelijke bewegingen actief zijn in Normandië, de Zuidelijkste Nederlanden, Bretagne, de Elzas, Baskenland en nog een paar andere delen van la-France-une-et-indivisible).
Adolf Hitler werd dan weer geboren in Braunau-am-Inn, een lieflijk plaatsje in ... Oostenrijk. Oostenrijk maakt, jawel, geen deel uit van Duitsland.
Wie geschiedkundige argumenten wil gebruiken om zijn theorieën te staven, kan maar beter zijn geschiedenis kennen.
29-okt-2002 K. Winkelaar - kiwiGEEN@SPAMtuftufclub.com
Björn, bedankt voor je bijdrage. Jouw eerste punt bewijst precies mijn stelling. De zin “waarom het Vlaamse volk nog altijd in het verstikkende en door de Walen geparasiteerde verband leeft” geeft duidelijk aan dat twee (of meer) volken onder één vlag niet soepel loopt. Walen spreken op hun beurt van “de allesoverheersende Vlaamse aanwezigheid”.
Er zijn al genoeg incidenten geweest in België die aangeven dat de Vlamingen en Walen niet elkaars beste vrienden zijn. Niet voor niets wordt er vaak openlijk gesproken over afscheiding. Het Vlaams Blok staat overigens een naar mijn idee veel te collectivistische Vlaamse maatschappij voor, en vooral dat collectivistisme staat mij absoluut niet aan. Waarbij ik niet wil zeggen dat de liberalen nou zoveel beter zijn.
Over de geboortelanden van Hitler, Nappie en Caesar, hier heb je uiteraard gelijk in. De zinsopbouw in het artikel was niet helemaal correct. Ik had het zo moeten schrijven: “Niet geheel toevallig hebben deze drie machtigste Europese landen onder bezielende leiding van achtereenvolgens Julius Caesar, Napoleon Bonaparte en Adolf Hitler geprobeerd om heel Europa in bezit te krijgen middels militair machtsvertoon.”
Mijn voornaamste stelling is dat met de Europese samenvoeging van landen in feite een levensgrote bom gelegd wordt onder ons werelddeel, die op langere termijn ongetwijfeld zal barsten. De gevolgen zullen dan niet te overzien zijn.
Het meest vreemde is, ik ben een doodnormaal mens met een iets meer dan normale politiek belangstelling. Waarom zie ik dit gevaar wel, terwijl al die beroepspolitici en commentatoren het niet lijken te zien?
29-okt-2002 Aschwin de Wolf
"Het meest vreemde is, ik ben een doodnormaal mens met een iets meer dan normale politiek belangstelling. Waarom zie ik dit gevaar wel, terwijl al die beroepspolitici en commentatoren het niet lijken te zien?"Omdat de EU een enorme nieuwe bestuurslaag creert met de daarbij behorende riante banen zijn de meeste politici en bureaucraten niet geinteresseerd in euro-scepticisme. Integendeel...
De EU is ook een subtiele manier om tot een belastingkartel van hoge belastinglanden te komen zonder een groot risico op electorale schade op nationaal niveau.
De EU is typisch een megalomaan project door- en voor politici!
30-okt-2002 K. Winkelaar - kiwiGEEN@SPAMtuftufclub.com
Aschwin, ik vrees dat je gelijk hebt. Ook daar heb ik onlangs een stukje over geschreven:
Het is een bekend fenomeen dat concurrentie leidt tot lagere prijzen, betere producten en betere service naar consumenten.
Die economische wet is ondertussen wel enigszins empirisch bewezen.
Die ijzeren wet van de concurrentie geldt ook tussen landen onderling. Als Nederland een hoog belastingtarief kent, en daar weinig voorzieningen tegenover zet, dan zullen bedrijven geneigd zijn zich in een ander land te vestigen.
Dankzij het feit dat we op de relatief kleine oppervlakte die Europa is heel erg veel landen hebben is die concurrentie volop aanwezig.
Daardoor worden landen gedwongen om goed na te denken over zaken als belastingdruk, onderwijs, gezondheidszorg, enzovoort.
De hele doelstelling van de EU is om in feite een soort kartel te vormen tussen de staten. Allemaal hetzelfde belastingstelsel, en daarmee verdwijnt de onderlinge concurrentie tussen staten. Rechtstreeks gevolg is logischerwijs dat de politici meer vrijheid krijgen in het beleid. Ze hoeven minder rekening te houden met de wensen van burgers en bedrijven, immers, die kunnen binnen Europa toch nergens anders terecht.
Overheden zijn net als veel bedrijven dienstverlenende instanties. Met het grote verschil dat overheden burgers kunnen dwingen om diensten af te nemen.
In Europees verband hebben we een heel scala aan regels om de concurrentie tussen bedrijven onderling te bevorderen. Monopolies worden verafschuwd en veroordeeld, kartelvorming tussen bedrijven leidt tot veroordelingen en boetes.
Maar aan overheidskant gebeurt precies het tegenovergestelde, er wordt een groot kartel gemaakt. Een kartel waar individuen en bedrijven nooit en te nimmer tegenop kunnen boksen. Als alle bouwbedrijven een kartel vormen kun je er nog voor kiezen om zelf een nieuw bouwbedrijf op te richten. Maar de keuze om zelf een nieuwe en betere overheid op te richten is er niet.
De problemen liggen wat de EU betreft niet zozeer in het hier en nu, of we nu 13 of 15 Euro per persoon betalen aan de EU, de problemen liggen in de (nabije) toekomst.
De belastingdruk zal door het gebrek aan onderlinge concurrentie tussen staten ongetwijfeld hoger worden dan ooit. En nooit meer dalen. Duitsland kan in het kader van de EU mooi BPM invoeren, Nederland kan in het kader van de EU mooi de Zweedse accijnzen invoeren, enzovoort.
De EU? Een belastingkartel dat zijn weerga niet kent.
Onder het motto van een vrije markt met meer concurrentie wordt de voornaamste concurrentie, die tussen landen onderling, volledig uitgeschakeld.
Kiwi@tuftufclub.com
30-okt-2002 Björn Roose - bjornrooseGEEN@SPAMlycos.nl
Kim, ik spreek je absoluut niet tegen als je zegt dat twee of meer volkeren niet soepel onder één vlag kunnen leven. Integendeel, je krijgt voor de volle honderd procent gelijk van me. Ik ben een absolute voorstander van een onafhankelijk Vlaanderen. Probleem is echter dat onder de “bezielende leiding” (ik verwijs naar jouw uitspraak over Caesar, Bonaparte en Hitler) van Verhofstadt – en, laat ons meteen eerlijk zijn, van alle Belgische regeringen en regeringsleiders vóór Verhofstadt – gebleken is dat, ondanks alle miserie in dit land en de groeiende wil om het staatkundig bestel op te breken, dit land tóch kan samengehouden worden. Het onmogelijke blijkt dus toch te kunnen. Over dat soort “kunnen” had ik het dus. Ik was met andere woorden een beetje sarcastisch bezig.
Dat van dat “collectivisme”, en zeker geplaatst in tegenstelling tot de “liberalen” mag je me bij gelegenheid wel eens uitleggen. Socialisten in dit land menen namelijk dat het Vlaams Blok “ultra-liberaal” is. Ik ben persoonlijk van mening dat het Vlaams Blok noch het een noch het ander en ter zelfdertijd beide is, en wel telkens op een positieve wijze. Maar dat is een heel andere discussie.
Aan jouw lijstje van grote bezielers zou ik overigens graag iemand willen toevoegen: Jozef Stalin (wie het idee van een pan-europese communistische ruimte niet geheel onberoerd liet).
Ik denk trouwens dat het niet zo is dat al die beroepspolitici en commentatoren het probleem niet zien. Het lijkt me eerder zo te zijn dat ze het principe van “après nous le déluge” hanteren of eenvoudig niet verder kijken dan hun (mogelijke opeenvolgende) manda(a)t(en) lang zijn. De hele Europese idee is met andere woorden niet gebaseerd op een verre-toekomstvisie, maar eerder op een economische visie op korte termijn.
08-mrt-2004 Marcel Boor - voor_marcelGEEN@SPAMhotmail.com
Prima stuk. En wie de trend in de gaten houdt weet dat het een dergelijke kant opgaat. Maar of het nu een Duits/Frans/Italiaans iets is ? Blijkbaar zijn er ook mensen in de andere landen die het idee van één Europa zien zitten. Ze lopen maar al te graag achter de grote 'jongens' aan. De geschiedenis vertelt ons ook dat er bijvoorbeeld tijdens de 2e WO mensen in andere landen graag de kant van Duitsland kozen. Wellicht is het een fascistisch iets. In o.a. het boek 'Treason at Maastricht' komt dat onderwerp uitgebreid aan bod. De schrijvers van dit boek denken bijvoorbeeld ook dat de voornaamste reden voor de samenvoeging van de twee Duitslanden het aantal inwoners was. Nu is Duitsland het grootste land van de Europese Unie , en daarmee het land met de meeste zeggenschap.
