Vrijheid in Kleine Staten: Secessie
 |
Ook secessie wordt binnen het Zwitserse stelsel getolereerd. Dat bleek bij de afscheiding van het kanton Jura van het kanton Bern, een proces dat in 1975 begon en pas in 1995 was afgesloten. Jura is om een gemengd gebied waar zowel Frans- als Duitstaligen woonden. Het werd in 1815 na de Napoleontische oorlogen aan Zwitserland toegewezen en bij het kanton Bern gevoegd. Lange tijd domineerde in Zwitserland de godsdienstige tegenstelling. Omdat zowel Bern als het nieuw verworven gebied in meerderheid protestants was, leidde dat niet tot problemen. Toen na de Tweede Wereldoorlog het belang van de godsdienstige tegenstelling afnam en de taalkundige breuklijn begon te domineren, ontstond de separatistische beweging Jura Libre die de Franstalige gemeenten “onverwijld” wilde losmaken van het Duitstalige Bern.
In 1975 werd aan alle gemeenten (en zelfs aan alle gehuchten) de keuze gelaten om voor Bern dan wel een nieuw te creëren Franstalig kanton Jura te kiezen. Dat proces waarbij de gemeenten er bij referendum over stemden of ze zich bij de Jura-secessie wilden aansluiten, begon in 1975, maar sleepte twintig jaar aan omdat men blijkbaar in nogal wat gemeenten (en zelfs delen van gemeenten) de tijd nam om uit te maken bij welk kanton men het liefst zou horen. Het laatste gehucht om zijn keuze te bepalen was Vellerat in 1995. (De 70 kiezers in de vlek Vellerat kozen voor het kanton Jura. Het vormt vandaag een enclave in het kanton Bern). De grens tussen de kantons Jura en Bern is vandaag een puzzel, met meerdere wederzijdse enclaves. Niemand ligt van die grillige (bewegende) grenzen echter wakker. Het zijn de grenzen zoals ze bepaald werden door soevereine burgers.
In Zwitserland ontstond aldus een niet-artificiële natie, bestaande uit soevereine burgers die noch hun taal, noch hun godsdienst met elkaar delen, maar alleen hun vrijheidsliefde. De keerzijde van die vrijheidsliefde is dat de Zwitsers ook geen imperialistisch verlangens koesteren om hun wil op te leggen aan een vijandige minderheid. Hoewel het opsplitsen van politieke eenheden in piepkleine entiteiten misschien kosten meebrengt omdat men sommige schaalvoordelen mist, staat daartegenover een toegenomen legitimiteit van de staat.
In Zwitserland ontstond aldus een niet-artificiële natie, bestaande uit soevereine burgers die noch hun taal, noch hun godsdienst met elkaar delen, maar alleen hun vrijheidsliefde. De keerzijde van die vrijheidsliefde is dat de Zwitsers ook geen imperialistisch verlangens koesteren om hun wil op te leggen aan een vijandige minderheid. Hoewel het opsplitsen van politieke eenheden in piepkleine entiteiten misschien kosten meebrengt omdat men sommige schaalvoordelen mist, staat daartegenover een toegenomen legitimiteit van de staat.
Anthony de Jasay heeft er op gewezen dat een staat op drie manieren de gehoorzaamheid van de burgers kan verkrijgen: door repressie, omkoping of instemming (repression, bribery and consent). De meeste hedendaagse representatieve democratieën gebruiken de tweede methode, waarbij de politieke klasse de stem van marginale kiezers koopt om aldus de eigen machtspositie te verstevigen. Regimes die op de vrijwillige instemming van de burgers kunnen rekenen, moeten echter hun schaarse financiële middelen niet besteden aan het omkopen van een voldoende groot aantal mensen noch aan de uitbouw van een repressie-apparaat. Vandaar, aldus Curzon-Price, dat kleine gemeenschappen, juist omdat zij legitiemer zijn, rijker en welvarender worden dan grotere gemeenschappen met minder legitimiteit.
De MPS-voorzitster wees er in Rejkjavik ook op dat de Europese Unie zich spoedig voor hetzelfde probleem gesteld zal zien. Vandaag koopt de EU de aanhankelijkheid van groepen mensen, maar het budget van de EU is niet groot genoeg om voldoende burgers om te kopen. Daarom zal de EU zich volgens Curzon-Price alleen nog via repressie in stand kunnen houden. Dat laatste acht ze echter weinig waarschijnlijk omdat de nationale bevolkingen dit niet zullen nemen. Daarom vermoedt Curzon-Price dat het EU-project langzaam zal ontrafelen. Wie mijn boek A Throne in Brussels heeft gelezen, weet dat ik met betrekking tot België tot dezelfde conclusie kom. Omdat België de aanhankelijkheid van de burgers moet kopen, krijgt het dit steeds moeilijker nu de welvaartsstaat onder druk staat. Daarom zal het regime hetzij dwang en repressie moeten gebruiken om zich in stand te houden, hetzij ten onder gaan – net zoals de Sovjet-Unie, Tsjechoslovakije en Joegoslavië eerder ten onder gingen omdat het repressie- en corruptie-apparaat niet te handhaven was.
Paul Belien
Deel Drie - Zwitserland
Plaats reactie - 4 reactie(s):
16-okt-2005 bep
Ze maken in de Jura mooie pols-horloges.
Aanradertje, als je aan radartjes verslingerd bent.
17-okt-2005 Armin
"De MPS-voorzitster wees er in Rejkjavik ook op dat de Europese Unie zich spoedig voor hetzelfde probleem gesteld zal zien. Vandaag koopt de EU de aanhankelijkheid van groepen mensen, maar het budget van de EU is niet groot genoeg om voldoende burgers om te kopen. Daarom zal de EU zich volgens Curzon-Price alleen nog via repressie in stand kunnen houden. Dat laatste acht ze echter weinig waarschijnlijk omdat de nationale bevolkingen dit niet zullen nemen."
Repressie kan tegenwoordig met wetten en bureaucratische systemen. Zo moet bijvoorbeeld Noorwegen en Zwitserland heel veel wetten van de EU overnemen, omdat ze anders importbeperkingen of sancties opgelegd krijgen.
Als mooi voorbeeld Zwitserland dat onlangs voor Schengen stemde, maar toen toch niet toegelaten werd omdat hun arbeidsmigratiewetten niet voldeden aan de EU eisen. Die moe(s)ten ze eerst nog 'even' aanpassen.
17-okt-2005 Henk, het origineel
Ja, dat is schandalig! Laat Neelie zich eens met dat kartel bemoeien.
20-okt-2005 Germen Roding - anjameulenbeltGEEN@SPAMeoos.nl
Paul Belien vergeet de vierde zeer bruikbare methode. Een externe dreiging. Europa werd één door de dreiging van het toenmalige Warschaupact. Als de eurocraten echt slim waren geweest hadden ze de mohammedaanse dreiging gebruikt voor dit doel. Dat doen ze niet. Daarom zullen ze - gelukkig- in hun missie falen.
De MPS-voorzitster wees er in Rejkjavik ook op dat de Europese Unie zich spoedig voor hetzelfde probleem gesteld zal zien. Vandaag koopt de EU de aanhankelijkheid van groepen mensen, maar het budget van de EU is niet groot genoeg om voldoende burgers om te kopen. Daarom zal de EU zich volgens Curzon-Price alleen nog via repressie in stand kunnen houden. Dat laatste acht ze echter weinig waarschijnlijk omdat de nationale bevolkingen dit niet zullen nemen. Daarom vermoedt Curzon-Price dat het EU-project langzaam zal ontrafelen. Wie mijn boek A Throne in Brussels heeft gelezen, weet dat ik met betrekking tot België tot dezelfde conclusie kom. Omdat België de aanhankelijkheid van de burgers moet kopen, krijgt het dit steeds moeilijker nu de welvaartsstaat onder druk staat. Daarom zal het regime hetzij dwang en repressie moeten gebruiken om zich in stand te houden, hetzij ten onder gaan – net zoals de Sovjet-Unie, Tsjechoslovakije en Joegoslavië eerder ten onder gingen omdat het repressie- en corruptie-apparaat niet te handhaven was.
Paul Belien
Deel Drie - Zwitserland
 Paul Belien (1959) heeft een graad in de rechten (specialisaties in Sociale Zekerheidsrecht en Europees recht) en een doctoraat in Internationale studies. Hij werkte als professioneel journalist in zowel België als Nederland van 1982 tot 1994, toen hij de in Brussel gevestigde klassiek-liberale denktank Centre for a New Europe oprichtte. Van 1994 tot 2000 was hij managing director en research director van het CNE tot hij vertrok om zijn PhD dissertatie te schrijven en zijn vijf kinderen te homeschoolen. Paul Belien is redacteur voor het Vlaamse kwartaalblad Secessie en de hoofdredacteur van de conservatieve The Brussels Journal. Belien is lid van de Mont Pelerin Society en was één van de 'founding fathers' van de Vlaamse liberale partij VLD. Hij vetrok daar echter toen het duidelijk werd dat de leider van de VLD, Guy Verhofstadt, een meer linkse en neutrale in plaats van een Hayekiaanse/libertarische en Atlantische koers ging varen. Dit artikel verscheen eerder in Secessie en The Brussels Journal. |
Plaats reactie16-okt-2005 bep
Ze maken in de Jura mooie pols-horloges.
Aanradertje, als je aan radartjes verslingerd bent.
17-okt-2005 Armin
"De MPS-voorzitster wees er in Rejkjavik ook op dat de Europese Unie zich spoedig voor hetzelfde probleem gesteld zal zien. Vandaag koopt de EU de aanhankelijkheid van groepen mensen, maar het budget van de EU is niet groot genoeg om voldoende burgers om te kopen. Daarom zal de EU zich volgens Curzon-Price alleen nog via repressie in stand kunnen houden. Dat laatste acht ze echter weinig waarschijnlijk omdat de nationale bevolkingen dit niet zullen nemen."
Repressie kan tegenwoordig met wetten en bureaucratische systemen. Zo moet bijvoorbeeld Noorwegen en Zwitserland heel veel wetten van de EU overnemen, omdat ze anders importbeperkingen of sancties opgelegd krijgen.
Als mooi voorbeeld Zwitserland dat onlangs voor Schengen stemde, maar toen toch niet toegelaten werd omdat hun arbeidsmigratiewetten niet voldeden aan de EU eisen. Die moe(s)ten ze eerst nog 'even' aanpassen.
17-okt-2005 Henk, het origineel
Ja, dat is schandalig! Laat Neelie zich eens met dat kartel bemoeien.
20-okt-2005 Germen Roding - anjameulenbeltGEEN@SPAMeoos.nl
Paul Belien vergeet de vierde zeer bruikbare methode. Een externe dreiging. Europa werd één door de dreiging van het toenmalige Warschaupact. Als de eurocraten echt slim waren geweest hadden ze de mohammedaanse dreiging gebruikt voor dit doel. Dat doen ze niet. Daarom zullen ze - gelukkig- in hun missie falen.
