Iedereen een tokkie
Theodore Dalrymple fulmineert in zijn nieuwe boek Beschaving, of wat ervan over is tegen het hypocriete, gemakzuchtige en zelfvoldane gedachtegoed van de progressieve politieke en culturele voorhoede dat volgens hem een vernietigend effect op onze samenleving heeft gehad. Deze voorhoede is volgens Dalrymple de hoofdschuldige aan het ontstaan van onze verzorgingsstaat waarin mensen zich onverantwoordelijk kunnen gedragen zonder dat het hen financiële nadelen oplevert. En die voorhoede heeft onze cultuur zover afgebroken dat onverantwoordelijk gedrag niet langer moreel verwerpelijk wordt gevonden.
Alleenstaande moeders met vijf kinderen van vijf verschillende mannen krijgen een uitkering, kinderbijslag, gratis gezondheidszorg en een gesubsidieerde sociale woning. De vijf vaders hebben ook allemaal recht op een uitkering die ze niet aan de opvoeding van hun kinderen maar aan hun egoïstische pleziertjes mogen besteden. Hangjongeren, chronisch werklozen en anderen die overlast veroorzaken of niet voor zichzelf kunnen of willen zorgen, worden beloond met subsidies en hulpprojecten. Onverantwoordelijk gedrag loont, waardoor er vanzelf steeds meer van komt.
Onze beschaving is volgens Dalrymple in verval, waardoor onverantwoordelijk gedrag moreel steeds meer acceptabel wordt. De progressieve mandarijnen van onze cultuur lijken te geloven dat de mens van nature een nobele wilde is die door onze vervloekte beschaving wordt gecorrumpeerd. “Perioden van wreedheid in de menselijke geschiedenis worden door hen gepresenteerd als bewijs dat beschaving en cultuur een schijnvertoning zijn die wordt opgevoerd om cynische materiële belangen te verbergen.” Tegenover de zweverige hersenschim van de nobele wilde zet Dalrymple zijn orthodoxe geloof in de erfzonde. Het is jammer dat Dalrymple de sociobiologie niet kent, die zowel de neiging tot het goede als het kwade een plaats toekent in ons DNA. Dalrymple spreekt over “de permanente verleiding tot wreedheid en barbarij in de menselijke natuur” die moet worden “onderdrukt door wetten en tradities” en door “het streven naar beschaving en cultuur.” “Beschaving is de som van alle activiteiten die mensen in staat stellen boven een puur biologisch bestaan uit te stijgen en te reiken naar een rijker geestelijk, esthetisch, materieel en spiritueel leven.” Alleen wanneer we leren dat onze behoeften niet ogenblikkelijk bevredigd kunnen worden en we ons realiseren dat we onze dierlijke impulsen moeten beheersen, kunnen we beschaafd en dus werkelijk menselijk worden. “Om het kwaad af te wenden, zullen we altijd meer nodig hebben dan een goede sociale politiek: individuele zelfbeheersing en bewuste behoeftebeperking zullen altijd nodig zijn.”
Niet alleen sociale wetenschappers, juristen, filosofen, politici en geestelijken beïnvloeden de richting waarin onze cultuur zich ontwikkelt, maar ook schrijvers, regisseurs, journalisten, kunstenaars en zelfs popmusici. Zij zouden allen hoeders van onze beschaving moeten zijn, maar ze relativeren juist haar belang, vindt Dalrymple. Progressieve wetenschappers ontkennen het belang van het gezin als hoeksteen van de samenleving en beschrijven het traditionele gezinsleven als een bron van frustraties, psychoses en trauma’s. Een andere hoeksteen, het onderwijs, is ook in verval. Kinderen verlaten de middelbare school zonder historische feitenkennis en zonder dat ze een band met ons verleden en onze cultuur hebben opgebouwd. In plaats daarvan hebben ze dat verleden en die cultuur leren minachten, omdat lessen worden gegeven in het licht van een ‘weg met ons’ mentaliteit. De geschiedenis is in minachtende termen herschreven onder invloed van vrouwen-, homo- en minderhedenstudies, die hedendaagse grieven en politieke modes op het verleden projecteren. Dalrymple benadrukt dat alles wat waardevol is uit het verleden behouden dient te blijven en taboes essentieel zijn om een beschaving te behouden. Daarom keurt hij de mentaliteit af van hedendaagse kunstpausen volgens wie kunst altijd vernieuwend en taboedoorbrekend moet zijn. Dalrymple schetst een ontwikkeling in de kunst richting degeneratie en ethisch en moreel nihilisme. De weg omlaag loopt van de latere werken van Miró, die lukraak verf op het canvas smeet en er willekeurig gaten in sneed, tot een tentoonstelling van de eens eerbiedwaardige Engelse Royal Academy waarin de ‘topstukken’ zijn gemaakt van olifantenmest of bestaan uit een tekstcollage met uitroepen zoals “Picasso he just did whatever the fuck he wanted” Leven en kunst imiteren elkaar. Taboes op vulgariteit die in de kunst worden doorbroken, doorbreekt het gewone volk in het dagelijks leven. Dalrymple woonde eens een voetbalwedstrijd bij (natuurlijk niet als fan, maar omdat hij ter plekke cultuurfilosofische observaties verrichtte voor een tijdschrift). Naast hem zaten “een man die er volkomen normaal en beschaafd uitzag en zijn zoon van elf die zich netjes gedroeg. Tijdens de wedstrijd sprong de vader plotseling op en begon, tegelijk met duizenden andere toeschouwers, te scanderen ‘Who the fuck do you think you are?’”
Dalrymple kan scherp beargumenteren waarom progressieve denkbeelden een negatieve invloed op onze beschaving kunnen hebben, maar hij verzwakt zijn argumentatie door alle moderne fenomenen die toevallig niet zijn cup of tea zijn (zoals het wettelijk gelijkstellen van samenwonen en getrouwd zijn, adoptie door homoparen of het recht op kunstmatige inseminatie van lesbische stellen) op een glijdende schaal te plaatsen in de richting naar extreem moreel verval. Zo betreurt hij dat in 1959 in Engeland de wet tegen obscene publicaties werd versoepeld. Prompt dwong uitgeverij Penguin een proefproces af om de eerste ongecensureerde publicatie in Engeland van D. H. Lawrence’s Lady Chatterley’s Lover mogelijk te maken. Penguin won en Dalrymple concludeert achteraf dat daarmee het hek van de dam was en alle mogelijke perverse viezigheid zomaar kon worden gepubliceerd. Dalrymple is bepaald geen voorstander van de seksuele revolutie. “Alle beesten doen aan seks, maar alleen de mens bedrijft de liefde. Als seks wordt ontdaan van de betekenis die alleen de sociale conventies, religieuze taboes en individuele zelfbeheersing (die zo worden geminacht door de seksuele revolutionairen) eraan kunnen toevoegen, blijft niets over dan een eindeloos en uiteindelijk zinloos en saai zoeken naar een transcendent orgasme.” Inmiddels heeft de seksuele revolutie ook de onderklasse bereikt. Dalrymple: “de oogst is het verwaarlozen en mishandelen van kinderen, ziekelijke jaloezie, seksueel geweld en primitief egocentrisme. De eeuwig werklozen leiden een ruwe en vaak gewelddadige versie van het leven dat werd geportretteerd Les Liaisons Dangereuses.” Als ultieme uitwas van deze ‘seksuele bevrijding’ noemt Dalrymple de verkrachting en het vermoorden van twaalf mensen door het Engelse echtpaar Frederick en Rosemary West in de periode tot hun arrestatie in 1994. “Hun libido’s overwonnen de kracht van de rede. Zij vertelden hun slachtoffers dat verkrachting ‘natuurlijk’ was.” Dit alles vond volgens Dalrymple plaats in een maatschappelijke context waarin “zelfdiscipline niet werd gezien als een noodzakelijke voorwaarde voor vrijheid en men aan iedere bevlieging mocht toegeven.”
Toch heeft de vulgarisering nog niet de hele samenleving in haar greep, want anders zouden de zedenpreken van Dalrymple niet alom aftrek vinden. Hij schrijft niet alleen voor het Britse opinieblad The Spectator, maar ook voor een aantal kranten die het hele politieke spectrum bestrijken, zoals The Daily Telegraph, The Guardian en de tabloid The Daily Mail. Beschaving, of wat ervan over is, is alweer zijn zevende boek en het vorige, in het Nederlands vertaald als Leven aan de onderkant, werd in bladen van diverse pluimage gunstig ontvangen. Dalrymple is dan ook niet een rabiate reactionair die vanachter een dikke sigaar de linkse kerk en de onderklasse een beetje zit af te katten. In het dagelijks leven is hij Anthony Daniels (1949), een arts en psychiater, die vanuit idealisme en compassie ervoor gekozen heeft zijn praktijk op te zetten bij de allerarmsten: respectievelijk op het Afrikaanse platteland, in een Engelse achterbuurt en in de gevangenis. Daar heeft hij met eigen ogen gezien hoe schadelijk de progressieve idealen, waarmee hij vroeger zelf was geïnfecteerd, uitpakken voor het gewone volk – terwijl die idealen bedacht waren om die mensen te helpen.
Dalrymple is de eerste om toe te geven dat hij al eerder geattendeerd had moeten zijn op de onbedoelde nadelige consequenties van armenzorg. Vol lof bespreekt hij Mémoire sur le paupérisme dat de Franse historicus en politicus Alexis de Tocqueville in 1835 publiceerde. De kosmopoliet De Tocqueville had rondgereisd in Europa en Amerika en constateerde dat in het land dat verreweg het rijkste was, namelijk Engeland, maar liefst een zesde van de bevolking volledig afhankelijk was van de bedeling – een veel groter percentage dan in bijvoorbeeld Spanje en Portugal die toen straatarm waren. In Engeland hadden paupers al sinds de zestiende eeuw recht op armenzorg. Dat recht was hun verleend door koningin Elizabeth, omdat na de ontmanteling van de kloosters en de confiscatie van kerkelijke bezittingen door haar vader, Hendrik de Achtste, de Engelse straten wemelden van de bedelaars. Toen de katholieke kerk nog machtig was in Engeland steunde zij de hulpbehoevenden, maar wel op voorwaarden: zij moesten de aalmoezen verdienen in het zweet huns aanschijns en een godvruchtig bestaan leiden. Sinds de tijd van Elizabeth waren die bevoogdende en vernederende eisen afgeschaft en was steun een recht geworden. De Tocqueville nam de gevolgen waar: de paupers werden in de verleiding gebracht om geen enkele inspanning te verrichten zich materieel of geestelijk te verbeteren en leefden soms als beesten. Nu was het bestaan als pauper in vroeger eeuwen niet comfortabel en er werd ook nog op je neergekeken - maar dat geldt tegenwoordig niet meer. Dus – en dat voegt Dalrymple aan De Tocqueville toe – verpaupert in de hedendaagse verzorgingsstaat de hele cultuur.
Hoewel Dalrymple schrijft voor een Brits publiek, zijn de sociale verschijnselen die hij aan de kaak stelt ook aan te treffen in andere Europese landen. Zo heeft Nederland ook een onderklasse van Tokkies. Dalrymple heeft evenwel een scherp oog voor kleine, maar belangrijke verschillen tussen landen. Italië heeft op papier een nog loggere bureaucratie dan Engeland en Nederland. Maar goddank zijn Italianen corrupt – als burger, als zakenman en als ambtenaar. Dankzij de massale belastingontduiking en de officieuze schaduweconomie heeft Italië zich in een halve eeuw tijd van één van de armste Europese landen ontwikkeld tot één van de rijkste. Omdat de Italiaanse overheid en de Italiaanse verzorgingsstaat niet te vertrouwen zijn, hebben Italianen hun individuele zelfstandigheid en de traditionele familie- en vriendschapsbanden niet ingeruild voor afhankelijkheid van de staat. En de traagheid van de ambtelijke molens wordt omzeild door mensen om te kopen. Het beste is natuurlijk, stelt Dalrymple, een integere en beperkte ambtenarij. Maar in Nederland en Engeland is die niet beperkt. En dat creëert veel frustraties – niet alleen bij ondernemers, maar ook bij uitkeringstrekkers. De hulp waarop zij recht hebben, krijgen ze niet, te laat of op de verkeerde manier, door de incompetentie van ambtenaren of complexe procedures.
Beschaving, of wat ervan over is, is een bundeling van artikelen uit de periode van 1996 tot 2004. Ze hebben allemaal wel iets met het centrale thema te maken, maar soms niet zoveel. Irritanter is dat ze niet zijn geactualiseerd. Zo kraakt Dalrymple de seksuele revolutionair John Money af. Money bracht het kulverhaal in omloop dat een jongensbaby wiens penis bij de besnijdenis per ongeluk was geamputeerd met succes (en met hulp van vrouwelijke hormonen) als meisje was opgevoed. Nee, schrijft Dalrymple, hij verwierp die opgelegde sekserol, liet zich in zijn puberteit weer tot jongen ombouwen en “is nu gelukkig getrouwd met een vrouw.” Dat is niet helemaal up to date. Een paar jaar geleden zijn ze gescheiden en vorig jaar pleegde hij zelfmoord.
Marcel Roele
Theodore Dalrymple: Our Culture, What’s Left of It: The Mandarins and the Masses. Ivan R. Dee. £18.99.
Theodore Dalrymple: Beschaving, of wat ervan over is. Nieuw Amsterdam. € 24,95.
Dit artikel verscheen eerder in HP/De Tijd.
Plaats reactie - 31 reactie(s):
10-aug-2006 mrXL - mrxlGEEN@SPAMchello.nl
Ooohw, wat 'n mooie artikelen schrijft die man toch. 100% herkenbaar, geweldig!
10-aug-2006 Carlos
Mooie evenwichtige recensie.
11-aug-2006 Jozef
Wat een fatsoensrakker die Dalrymple!
Ik ben het wel met hem eens betreft de verzorginsstaat, maar ik vind dat moraal vrij moet zijn, binnen een objectieve wetgeving. Ik bepaal zelf wel of ik wel of geen "fuck" mag zeggen.
Religieuze dogma's zijn niet het juiste antwoord op de vermeende verloedering.
11-aug-2006 Carlos
"Religieuze dogma's zijn niet het juiste antwoord op de vermeende verloedering."
De dogma's niet, het bewustzijn wel.
11-aug-2006 deurwaarder - dwGEEN@SPAMnoemail.be
http://www.prikpagina.nl/list.php?f=2109
Dalrymple heeft groot gelijk. Lees maar eens die hopeloos zielige huilverhalen op deurwaarder.startpagina. Klik op de link.
11-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Dalrymple kan scherp beargumenteren waarom progressieve denkbeelden een negatieve invloed op onze beschaving kunnen hebben, maar hij verzwakt zijn argumentatie door alle moderne fenomenen die toevallig niet zijn cup of tea zijn (zoals het wettelijk gelijkstellen van samenwonen en getrouwd zijn, adoptie door homoparen of het recht op kunstmatige inseminatie van lesbische stellen) op een glijdende schaal te plaatsen in de richting naar extreem moreel verval
Waar wil 'MeerVrijheid' nu eigenlijk heen? Nog in het vorige artikel werd ons duidelijk gemaakt dat zowel links als conservatieven kapitalisme niet begrepen hebben, en vervolgens worden we getracteerd op een Christopher Lasch-achtig artikel dat omhuld is met het zompige wasem van Vitoriaans Engeland (Is dat wel een goede metafoor? Nou ja).
Wat gaat het deze Dalrymple aan of twee homo's doen wat ze doen achter een gesloten deur? En als Lesbiaansen op de vrije markt zaad kunnen kopen moeten ze dat toch vooral doen? ('Doet u mij maar een potje Koos, die kan zo goed redeneren, dan word ons kind ook zo slim')
En dan dat gekanker op de armenzorg - ook al zo benepen. Blijkbaar staat hier armenzorg gelijk aan socialisme. Dat is NATUURLIJK niet zo. Soms slaat het leven hard toe, en raak je alles kwijt. Wordt hier nu beargumenteerd dat de Britse armenzorg in de 16e eeuw geleid heeft tot die walgelijke zaadkoperij van die smerige lesbo's?
Kortom, en teleurstellend artikel van een duffe Brit. Waar verdienen we dit aan?
12-aug-2006 Rene S.
Goede recensie. Goed om te zien dat Meervrijheid eindelijk eens aandacht besteed aan iemand die inziet dat de mens van nature tot het kwade is geneigd, een geniaal en wijs inzicht. De verwijzing naar de ´nobele wilde´ slaat natuurlijk op de perverse Romantiek van Rousseau. Tel daarbij op de verlichtingsleugen dat de mens van nature een callculerend nutsmaximaliseerder is en een minimum aan pijn en maxiumum aan genot wil nastreven (Hume) en de progressieve dogma's zijn compleet.
Wat ik vaak mis bij liberalen is de erkenning dat ware vrijheid spiritueel/geestelijk van aard is en niet ligt in het eindeloos navolgen van elke begeerte die in je opsringt, want dat is slavernij. Dan ben je een slaaf die de godganse dag alleen maar bezig is met het doden van de tijd en het reageren (en moedwillig) opzoeken van externe prikkelingen in plaats van op je gemak te zijn met je eigen 'Zijn' (Heidegger)
Hayek (om maar een liberaal rolemodel te noemen) begreep heel goed waar de progressieve dogma's uiteindelijk toe hebben geleid. Volgens Hayek heeft de maakbare samenleving haar oorspong in de wetenschappelijke revoluties van de 17e eeuw. Decartes (en in zijn navolging vele andere verlichtingsdenkers) lanceerden ultieme kennisclaims door de natuurwetenschappelijke methodes te exporteren naar de mens en maatschappij en hem zo te kunnen bevangen in een theorie. De mens is echter veel gecompliceerder en mede daardoor mislukken de socialistische projecten. Of zoals Dostojewski zei;"2x2=5"
12-aug-2006 Jozef
"Wat ik vaak mis bij liberalen is de erkenning dat ware vrijheid spiritueel/geestelijk van aard is en niet ligt in het eindeloos navolgen van elke begeerte die in je opsringt, want dat is slavernij."
Hoe weet je dat? Dat heb je zeker in een boekje gelezen?
Je vergeet dat onze eerste levensbehoeften materieel zijn. Dat Buddhistische geneuzel werkt alleen maar als er nog genoeg materialisten zijn die zorgen dat er brood op de plank komt.
Ik ben het met Ayn Rand eens, dat "mystics of the mind" en "mystics of the muscles" beiden nergens naar leiden. Je moet je eigen lichaam en geest op een logische manier gebruiken, i.p.v. naar de sprookjes van priesters en salon-socialisten te luisteren.
12-aug-2006 Rene S.
"Hoe weet je dat? Dat heb je zeker in een boekje gelezen?"
Nee, dat is gewoon 'common sense'. Weleens van zelfreflectie gehoord? Ik ben immers ook een mens. Ook ik heb gezondigd. Ik weet wat goed en fout is. Luister gewoon eens naar je geweten. Daar hoef je geen boedha voor te heten. Onze wetserse traditie kent veel wijze mensen die daar over gesproken hebben, zowel religieuzen als heidenen. Van Aristoteles tot Christus.
Het is ook niet mijn bedoeling om het liberalisme af te schaffen, het zou van wijsheid getuigen als liberalen deze inzichten meenemen in hun visie. Het kapitalisme is een grote hulp geweest in het vergaren van al onze rijkdom, en materiele behoeften zijn inderdaad belangrijk, maar vergeet niet, een mens leeft niet van brood alleen.
12-aug-2006 Nijtram
"Je moet je eigen lichaam en geest op een logische manier gebruiken, i.p.v. naar de sprookjes van priesters en salon-socialisten te luisteren."
Je moet niets en al helemaal niet wat jij voorstelt. Als iemand naar sprookjes wil luisteren of als Boeddhist wil denken/leven is dat prima.
"Dat Buddhistische geneuzel werkt alleen maar als er nog genoeg materialisten zijn die zorgen dat er brood op de plank komt."
a) Boeddhisme sluit materialisme niet uit.
b) Materialsme is zeker geen randvoorwaarde voor het Boeddistische gedachtengoed.
12-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
De woorden 'de mens is geneigd tot alle kwaad' zijn ZO geniaal dat elk kind van 12 die de catechismus moest leren het braaf naprevelde. Het is gen cliche ofzo, oh, NEE.
En die catechismus en die waarden en die normen hebben ok niet de wereld in brand gezet. Neem het volgende uit 'The Last Resort' van de Eagles, die het nummertje beschrijft die de Puriteinen in het beign van de VS aanrichtten, als prevelend 'de mens is geneigd tot alle kwaad'.
Het Liberalisme is niet geestelijk leeg, het is tolerant tegenover alle stromingen die je maar bedenken kan. Wat Liberalisem daarover te zeggen heeft - zelf geen geestelijke stroming zijnd - is: je mag alles geloven wat je wilt, zolang je mij maar niet dwingt het OOK te geloven.
Just as her father came across the sea
She heard about a place people were smilin'
They spoke about the red man's way,
and how they loved the land
Then the chilly winds blew down
Across the desert
through the canyons of the coast, to
the Malibu
Where the pretty people play,
hungry for power
to light their neon way
and give them things to do
You can leave it all behind
and sail to Lahaina
just like the missionaries did, so many years ago
They even brought a neon sign: "Jesus is coming"
Brought the white man's burden down
Brought the white man's reign
Who will provide the grand design?
What is yours and what is mine?
'Cause there is no more new frontier
We have got to make it here
We satisfy our endless needs and
justify our bloody deeds,
in the name of destiny and the name of God
And you can see them there,
On Sunday morning
They stand up and sing about
what it's like up there
They call it paradise
I don't know why
You call someplace paradise,
kiss it goodbye
12-aug-2006 jacob
Las een aardig artikel geschreven door Jacod Gelt Dekker op http://www.luchtvaartnieuws.nl/columns/?ID=218
Het schrijven van Gelt Dekker ondersteunt Dalrymple's visie, altijd maar ontwikkelingshulp blijven geven leidt to ongebreidelde luiheid op de eilanden.
Een citaat " De criminele leiders van de Curaçaose samenleving hebben aan de bevolking laten zien hoe het moet; de bevolking volgt gedwee in hun misdadige voetsporen. Misdaad tiert welig en breekt al jarenlang wereldrecords. Corruptie is diepgeworteld als deel van de cultuur. De bevolking is slecht opgeleid en wenst daar zelf niets aan te doen door bijscholing. Arbeidsethiek bij velen gaat niet veel verder dan luiheid, domheid en diefstal van alles wat los en vast zit."
13-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Ik weet niet wat ik met dit artikel of de reacties aan moet. Wat is sociobiologie eigenlijk, en hoe kent ze aan het DNA de neiging tot het goede en het kwade toe? Ik wist niet dat DNA normatieve aspecten had.
Dan die misverstanden over Liberalisme. Liberalisme is geen geestelijke stroming in die zin dat religie of Buddhisme of wat dan ook dat is. Liberalisme wordt kernachtig samengevat door de Franse Anglofiel Voltaire. Er wordt Voltaire iets toegedicht van'de Hindu handelt met z'n tulband met de Katholiek, en 's avonds gaat met vreedzaam naar huis'. Geen Liberaal zegt dat jij iets na moet jagen of aan materialisme verslaafd moet zijn. Ook verbiedt het Liberalisme het belijden van een Godsdienst niet. Politiek gesproken zijn zowel liberalisme als socialisme kinderen van de Verlichting, die hier wordt aangevallen.
Dostoevsky mag dan gezegd hebben 2*2 = 5, dat had hij dan fout. Bovendien is Dostoevsky een typische wereldverbeteraar. Inderdaad, volgens Liberalisme is de samenleving een beetje maakbaar, en afscheid van het feodalisme wordt als een goede zaak gezien. De welvaart steeg voor iedereen, en de persoonlijke vrijheid ook.
Inderdaad, de wetenschap kan niet alles oplossen. Het is meer een methode van denken om problemen aan te vatten.
Mijn persoonlijke mening over dit artikel is dat het van bekrompenheid getuigt, en dat deze Dalrymple gewoon een mopperaar is. Kom op zeg! Lady Chatterley's Lover zou nu weer verboden moeten worden? De sexuele revolutie is, over het geheel genomen, excessen daargelaten, een kracht voor openheid en persoonlijke bevrijding geweest. Ieder religieus mens die hier 'goedzo' bij zegt, dient eerst maar eens een antwoord op de priesters die jongetjes misbruiken te geven. Die openheid over seks betekent juist dat dit soort misbruik naar buiten komt.
Kortom, ik vind dit een raar artikel voor een forum dat beweert dat we vrij zijn om met ons lichaam te doen wat we willen.
13-aug-2006 beek
Rene S,
Met veel eens, Rene S.
Maar vergeet niet het grote voordeel in een kapitalistische/liberale samenleving: men wordt niet verplicht.
Wil jij een spiritueel leven leiden, zonder veel materialisme, dan kan dat gewoon.
Kapitalisme is geen dwingend systeem: je kunt zelf bepalen in hoeverre je erin mee wilt gaan.
Je bent zelfs vrij het totaal af te wijzen.
Wat doet een sekteleider die kinderen los wil weken van de ouders?
Die hamert voortdurend op 'de fouten' van die ouders, net zo lang totdat die kinderen inderdaad beginnen te twijfelen aan hun liefde voor hun ouders, en hun ouders als zeer verdachte personen beginnen te zien.
De sekteleider spiegelt hen vervolgens een veel beter leven voor. En de kinderen raken verstrikt in een dwingend web dat vele malen erger is dan het leven onder hun ouders.
Zo doet ook het socialisme.
Het hamert voortdurend, decennia na decennia, op de misstanden van het kapitalisme.
Net zo lang tot mensen gaan denken dat er inderdaad niets van deugt, en zich gaan overgeven aan de nieuwe heilsleer met de fantastische vergezichten.
Om tot de ontdekking te komen dat zij terecht zijn gekomen in een zeer dwingend web, waaruit ontsnappen zeer moeilijk is, wegens een totalitair politiek karakter.
Verkies dan toch liever het kapitalisme, dat, met al zijn feilen en falen, mij tenminste vrij laat in mijn levenspatroon.
Meedoen of niet meedoen, of ten dele meedoen: it's up to me.
Inderdaad, het gebrek van de wetenschap.
Zo was (is?) het behaviourisme lange tijd 'waarheid'.
Opvoeden was (is?) als het africhten van ratten.
En aldus werd ouders aanbevolen om hun huilende kinderen niet te troosten.
Immers, volgens de leer van het conditioneren van ratten, betekende troost een 'beloning' voor het huilen, en zou zo het huilen slechts bevorderd worden. Immers, steeds was daar de aangename 'beloning'.
Moeders lieten zich door deze beperkte visie leiden, helaas.
Schudden wij deze 'wetenschap' van ons af, dan volgt een moeder haar eigen inzicht, en bemerkt of een kind werkelijk troost nodig heeft, flink geknuffeld moet worden, of dat het kind zich aanstelt.
Godfried Bomans parafraseerde deze 'wetenschap' heel mooi in zijn 'Erik en het klein insektenboek'.
Dit soort wetenschappers beperken zich met opzet (immers, handig voor het onderzoek) en zijn vervolgens geneigd hun door beperkingen gevonden 'waarheden' als universele waarheden te aan te bevelen.
14-aug-2006 Rene S.
@ Beek,
behaviourisme is volgens mij al een tijd op zn retour. Binnen de socialan e 'wetenschappen' is alles nu neo-institutionalisme. Althans, dat is wat ik me tijdens de colleges van Ruud Koole heb laten vertellen. Maar ja, hij is immers ook een rooie rakker.
Begrijp mij niet verkeerd, ik ben zeker GEEN socialist. Ik ben wel een communitair denker, ik geloof in het belang sterke gemeenschappen maar zeker niet in dwang. Een hechte band met de medeburgers, stabiele families en spontane solidariteit zijn de beste wapens tegen de sterke staat. Marx en kornuiten hadden niet voor niets hun pijlen gericht op het 'bourgoise' instituut dat de familie heet. wat ben ik dan? Je zou me conservatief kunnen noemen.
Koos Maakt een interessante opmerking door te stellen dat 'politiek gezien' zowel het liberalisme en het socialisme beiden kinderen van de Verlichting zijn. Of nog beter gezegd, beiden kinderen van het logisch-positivisme en het eindeloze vooruitgangsdenken.
Dalrymple toont volgens mij met zijn studie aan dat de progressieven (waar je voor mijn part ook veel liberalen bij kan tellen) dat het vooruitgangsdenken (dat inherent is aan het "progressivisme") heeft geleid tot een samenleving van nihilistische, asociale klootzakken wiens (uiterlijke) welvaart een masker zijn voor diens innerlijke corruptie (de radicale islamisten hebben hiervoor de term 'Yahaliya') Deze innerlijke corruptie en maatschappelijke onverschilligheid hebben geleid tot de mega-verzorgingstaat, zinloos geweld, toenemende criminaliteit en ander moreel verval.
Ik ben er van overtuigd dat het (conservatieve) gemeenschapsdenken het enige gezonde antwoord is op deze (wat de conservatieven noemen) 'modernistische crisis'. Het is alleen een weinig gehoord geluid. Dat komt omdat op dit moment Nederland ontaard is in het strijdtoneel van een manicheïstisch wereldbeeld. De radicale theocraten noemen het westen een corrupte hoer, waarin alles overmatig geseksualiseerd wordt, men legaal prostituees kan bezoeken, zich vol kan gieten met alcohol, mensen met alle gemak van elkaar scheiden, egoïstisch, onverschillig, hedonistisch, vulgair en onbeschoft zijn, louter economisch denken en tot overmaat van ramp dit idee over de rest van de wereld willen verspreiden via het culturele imperialisme. Daartegenover stellen zich de dappere verdedigers van het westen zich op. Om hun ideeën kracht bij te zetten beroepen zij zich op de Verlichting. Bovenstaande zaken zijn niet slecht menen zij, slecht is alleen wat anderen schaadt (J.S. Mill). Misschien maken de theocratische critici wel hier en daar een punt en is het ook niet smaakvol, maar het zijn slechts de negatieve bijproducten van vrijheid en onze houding ten opzichte van die bijproducten is lessaiz-faire, zoals het een goed liberaal betaamt. Wil je je als leek of buitenstaander in het culturele debat mengen, dan kun je een keuze maken tussen de twee bovenstaande visies. Ian Buruma en Avishai Margalit formuleren het in ‘occidentalism: the west in the eyes of its enemies’ als een strijd tussen de goddeloze decadente stad en het rechtschapen platteland, tussen handel en heroïsme, tussen materie en geest, tussen industrialisatie en bloed en bodem, tussen oppervlakkigheid en spirituele diepzinnigheid. Het westen is het boegbeeld van de mechanisatie en vanwege haar ongezonde wetenschappelijke specialisatie is zij het moderne Babylon, een zielloze hoer.
Ter verdediging van Babylon hebben we een mix van standpunten die we ontlenen aan de generatie van ’68. Een synthese tussen de Verlichting en de Romantiek. De Verlichting promoot het egoïstische individualisme, maximalisering van vrijheden, individuele rechten, het contractualisme en de economie als grondslag van de samenleving. De Romantiek benadrukt de individualiteit, de uniciteit. Wat goed is voor een ander, is niet goed voor jou. Ervaring is overbodig. Experimenteer, ontplooi jezelf! Of zoals John Stuart Mill zei; “…the evil is that individual spontaneity is hardly recognized by the common modes of thinking as having any intrinsic worth, or deserving any regard on its own account… He who lets the world, or his own portion of it, choose his plan of life for him has no need of any other faculty than the ape-like one of imitation…Human nature is not a machine to be built after a model, and set to do exactly the work prescribed for it, but a tree, which requires to grow and develop itself on all sides, according to the tendency of the inward forces which make it a living thing…”
Dit is de onderliggende gedachte van het Romantische vrijheidsbeeld. De klassieke deugden zijn volgens dit mensbeeld een onderdrukkend instrument waarvan we af moeten. Excentriciteit is de deugd. De mix van deze Weltanschaungen heeft geleid tot het moderne mensbeeld: De mens is egotistisch, het eigenbelang is het algemeen belang en de mens is van nature goed. This is the taste of liberalism. Maar hoe kan dit ‘fout’ zijn? Wat breng je hier tegen in? Hoe corrigeer je een mensbeeld dat zo verweven is met haar eigen vooruitgangsgeloof? Hoe incorporeren we de kritiek op onze beschaving, de cultuur van de Rede (moraal en wetenschap) in de verdediging van diezelfde beschaving teneinde onze fysieke en geestelijke vrijheden niet te verliezen en tegelijkertijd de 'blood, sweat and tears', die van belang zijn om ons leven niet geheel in genot te verliezen, te waarborgen? Lastig. Een kleinere staat is het begin, maar niet het gehele antwoord.
14-aug-2006 Rene S.
"Het is niet de overwinning van de wetenschap die de negentiende eeuw onderscheidt van andere eeuwen, maar de overwinning van de wetenschappelijke methode over de wetenschap" - Friedrich Nietzsche -
14-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Dit is de onderliggende gedachte van het Romantische vrijheidsbeeld. De klassieke deugden zijn volgens dit mensbeeld een onderdrukkend instrument waarvan we af moeten. Excentriciteit is de deugd. De mix van deze Weltanschaungen heeft geleid tot het moderne mensbeeld: De mens is egotistisch, het eigenbelang is het algemeen belang en de mens is van nature goed.
Prachtig en meeslepend geschreven post, maar ik beszef dat ik een ding niet ben, en dat is conservatief. Ten eerste is het vrijheidsbeeld niet romantisch. Het komt voort uit de Renaissance, en betekende het einde van de feodale Middeleeuwen en de heerschappij van de kerk. Allemaal middelbare schoolwijsheid.
Materiele vooruitgang en verniewing - waar ze op rust - worden volgens mij alleen met de'dain bekeken door diegenen die ze voor vanzelfspreken aannemen. Dat zijn mensen die, alweer volgens mij, niet echt geschiedenisboekjes hebben gelezen.
Die vermaledijde wetenschap van de 'Westerse hoer van Babylon' heeft het zo gemaakt dat we niet langer geloven dat we een duivel cree"eren als we masturberen, dat we niet langer denken dat kinderen met dyslexia dom en lui zijn, en hetzelfde voor kinderen met ADD. Vies, vuil, en lichamelijk uitputtend werk is vrijwel - niet helemaal - verdwenen.
Gisteren hoorde ik op National Public Radio een programma over de vogelgriep. Nog slechts twee-honderd jaar geleden geloofde men dat griep voortkwam uit gemene demonen en geesten. Die smerige hoer van babylon heeft toch ook wat goede kanten aan haar karakter. De wetenschappelijke vooruitgang en de creativiteit die komt met de menselijke vooruitgang heeft het leven veel, veel beter gemaakt.
Om je voor te stellen hoe het WAS, denk je je maar in in een dorp te wonen van zo'n 500-1000 mensen, en buiten dat dorp is er niets in je gezichtsveld. In je kindertijd heb je wel eens uren lang op een pad gelopen dat het bos inleidt, maar verder heb je geen idee wat zich buiten je direkte gezichtsveld bevindt. Je werkt, en werkt, en werkt. Eens per jaar komt er een bode van de koning, en heel af en toe aan minstreel voor vermaak.
Je was altijd bang om te branden in de hel. Je dochter kon zomaar gestolen worden om door je graaf of andere adel sexueel gebruikt te worden (In Nederland, een vroege republiek was dat minder).
Een van mijn favoriete boekjes is Utrecht bij Gaslicht. Dit boekje is geschreven door een utrechtse plaatselijke historicus, buiten de cirkel van Marxistische academici. Een aangrijpend verhaal is dat van de komst van de waterleiding. Twee, drie epidemie"en hadden Utrecht al geteisterd, en duizenden doden waren er het gevolg van. De waterleiding kwam - waagkapitalisten uit Luik (sic) - en de epidemie"en verdwenen.
Werd het leven beter of niet, door de producten van deze materialistische hoer? Je wilt iemand in Groningen iets zeggen. Je pakt een klein apparaat, en binnen twee minuten heb je hem aan de lijn. Honger is in principe een opgelost probleem met moderen landbouwtechnieken. Je giet wat vloeistof in een blikken bak, en na je vriend in Groningen iets verteld te hebben, rijd je naar Maastricht.
's Avond krijg je spannende sportwedstrijden op je beeld. Je beseft niet dat Romeinse keizers de enigen waren die vroeger een athletische ontmoeting kon organiseren en zich veroorloven. Je wilt Gould's complete Bach-werken? Even downloaden.
Ik zie hier weinig eccentriciteit, weinig egoisme, en van mij mag iedereen zich volgieten met alchol (alsof niet-Westerse volken geen drugs gebruiken, of alsof er vroeger niet gedronken werd), zolang ze maar bij mij uit de buurt blijven. En van de weg af.
15-aug-2006 johannes
Geld, hebzucht en materialisme zijn uiterst moreel.
Zolang maar voor respect van ieders individuele recht gehandeld wordt. En ieder vrij is om te mogen handelen met een ander.
Dit zou de basis voor iedere grondwet moeten zijn.
15-aug-2006 JSK
@Rene:
Ik ben er van overtuigd dat het (conservatieve) gemeenschapsdenken het enige gezonde antwoord is op deze (wat de conservatieven noemen) 'modernistische crisis'.
-en-
Ter verdediging van Babylon hebben we een mix van standpunten die we ontlenen aan de generatie van ’68. Een synthese tussen de Verlichting en de Romantiek.
Waarom geen nieuwe synthese? Is dat niet de essentie van vooruitgang: these, anti-these, synthese? Alsof de samenlevingen die teruggrijpen op het conservatieve gemeenschapsdenken (Iran, Saudi-Arabie, delen van de V.S.) niet precies dezelfde problemen als wij hebben: zinloos geweld, een doorgedraaide jeugd, chronische eenzaamheid. Er moet natuurlijk een nieuwe balans gevonden worden tussen individu en gemeenschap, maar dat betekent niet dat het individualisme volledig goddeloos en waardeloos is.
Volgens mij probeert Dalrymple dat ook te zeggen: het is niet zo - denk ik - dat hij terug wilt naar de jaren '50. Wel ergert hij zich aan iedereen, en zijn met name progressieve intellectuelen, die kritiek op de toenemende grofheid in het publieke en persoonlijke domein afdoet als "oubollig". Denk maar aan hoe de media en 'links' sprak over het waarden en normen offensief van Balkenende: spottend op z'n best.
Terwijl het gebrek aan manieren en zelfbeheersing in Nederland mij heel erg opvalt als ik een paar weken in het buitenland ben geweest (zoals recentelijk).
15-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
JSK's woord synthese hoor ik graag als het om afwegingen van gemeenschap en individu gaat. De Conservatieven die hier posten leggen echter wel erg sterk de nadruk op God, zonde, en het gebrek aan manieren. En men legt hier gebrek aan historische kennnis aan de dag. Ik wil een model dat bolstaat van epidimie"en en kindersterfte niet inruilen voor de techno-smanleving waarin je maar een prikje met anti-biotica hoeft te halen, en je bent weer beter.
Ik ben bovendien al oud genoeg (nee, hoe oud zeg ik niet) om nog meegemaakt te hebben hoe een buitenechtelijke vrouw die zwanger was werd nagewezen in een dorp bij Utrecht, dat Indonesiers 'blauwen' werden genoemd, noem maar op.
Zo'n pedopartij is weer het andere uiterste. Het moet mogen, maar de politieke agenda van de partij is wel ziek, enorm ziek, zelfs, en ze zouden dag en nacht in de gaten gehouden moeten worden door de politie.
Volgens mij probeert Dalrymple dat ook te zeggen: het is niet zo - denk ik - dat hij terug wilt naar de jaren '50.
Ik verschil hierover van mening. Dalrymple is wat je in het Engels een curmudgeon noemt, een wat oudere beroepskankeraar. Hij ziet in de wat losser wordende normen gesymboliseerd door Lady Chatterley's Lover het begin van de revolutie van het kwaad. De roman symboliseert - onder andere - het loskomen van sexuele geremdheid. Dat willen verbieden is bekrompen en naargeestig. De Katholieke Kerk probeerde dat met WF Hermans. Het vrije woord is essentieel.
15-aug-2006 Marthijn Uittenbogaard
Ikzelf heb het boek ook gelezen en er wat over geschreven; zie hier voor wie dat interesseert: http://www.volkskrantblog.nl/bericht/58180
16-aug-2006 beek
Rene S,
Het kan inderdaad zijn dat ik wat achterloop m.b.t. de nieuwste aanvaarde leer.
Het toont wel het gebrek aan: steeds weer blijkt de overheersende visie toch weer niet juist, en wordt door een ander paradigma vervangen, die na enige ook weer onjuist blijkt te zijn.
Maar niet nadat velen het onjuist bevonden paradigma hadden omarmd en ernaar hebben geleefd, met vaak destructieve gevolgen.
Niet vreemd als men, na dit enige decennia te hebben moeten meemaken, zeer wantrouwig gaat staan, bij voorbaat al, t.o.v. de 'Nieuwer dan nieuw!'- variant.
Dan toch maar liever de eeuwige waarheden, die zich steeds opnieuw blijken te bevestigen.
Ik ben het grotendeels met je eens: sterke gezinsbanden, sterke familiebanden.
Ik ben echter van mening dat het de 'progressieven' waren die met alle macht en met alle middelen hebben geprobeerd deze banden te vernietigen.
Dat gaf ik aan ik mijn analogie van de sekteleider.
Het materialsime van het westen, versus de spiritualiteit.
Een veel gehoorde kritiek.
Die m.i. beslist een grote kern van waarheid in zich herbergt.
Het materialisme/rationalisme heeft zich met alle macht en middelen die in haar waren, geworpen op de materie, en heeft zon zeer vele onvermoede kennis naar boven gehaald en ten bate van vele weten te benutten.
Dat valt niet te ontkennen.
En persoonlijk mag ik er ook graag van profiteren.
Kleine ondersteuning voor het spirituele vind ik dan weer wel dat veel ontdekkingen door een vorm van 'toeval' werden gedaan: als een genadegave.
Een gave, die werd gegeven, om niet, en die men praktisch heeft weten uit te buiten, ten gunste van anderen.
Ik vermoed dat hier weer sprake is van de klassieke stuatie waarbij men het of/of-schema wil voorhouden, terwijl wellicht het en/en-schema van meer realiteit getuigt.
Lees ook het Oude Testament: materiele en spirituele zaken gingen er hand in hand.
Materiele zegeningen kunnen ook als zegeningen van 'Boven' worden beschouwd.
Maar het meterialisme kan ook tot vloek worden, indien men alles van de materie verwacht: dat blijkt steeds tot desillusies te leiden.
De focus op het spirituele, kan leiden tot materiele voorspeod.
Maar zodra men die materiele voorspoed tot enig en voornaamste doel verklaart, en de Gever ervan verwerpt, gaat het mis, en ontaardt het in een wellustige dans om het gouden kalf.
16-aug-2006 beek
Ik ontdek bij het nalezen wel erg veel spelfouten.
Excuses hiervoor.
Er valt m.i. wel doorheen te lezen, maar stoort het bovenmatig, stop gerust met lezen.
16-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Mijnheer Beek, ik zou me geen zorgen maken om de spelfouten. Ik kan er ook wat van. En er is niemand die u uw hang naar spiritualiteit verbiedt. Zeker niet in een liberale denkwijze. Zolang u denkbeelden niet aan anderen opdringt, is er niets aan de hand.
Ik zie zelf slechts een tijdelijk verband tussen wetenschap en sociale wetenschap. Dat verband is allang doorbroken. Behaviorisme is verlaten als denkmodel, en vervangen door heel andere, veel ingewikkeldere dingen.
16-aug-2006 beek
Probleem is, Koos, dat als orthodox gelovigen hun visie uitdragen, dit al snel als 'lastig vallen' en 'opdringen' wordt gekenschetst.
En als het vrije woord alles is, dan mag in de zaak W.F. Hermans ook in volle vrijheid de tegenaanval door de Katholieke Kerk tegen zijn uitlatingen, die laf werden ondergebracht bij een 'romanpersonage' (alsof die zou bestaan! W.F. Hermans daarentegen bestond wel!)in vrijheid worden ingezet.
Maar tegenstand valt minder vaak onder het hoofdstukje ' HET VRIJE WOORD' dan de schreeuwerds die de grootste nonsens, leugens en walgelijkheden ventileren, onder hun beschermengel 'HET VRIJE WOORD'.
Deze publiekelijk weerleggen wordt direct als een aanval op 'het vrije woord' weggezet.
En zo wordt het denken gamanipuleerd.
16-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Ik mag, mijnheer Beek, graag een discussie hebben over godsdienst, en van mij mag u uitdragen wat u wilt. Ik ben het wel met u eens dat er in Nederland alleen maar gesnierd wordt naar gelovigen toe, en dat is gewoon onbeleefd. Maar dat is ook niet het ergste wat een mens kan overkomen.
Zolang u mij maar niet dwingt te geloven wat u gelooft, is mij alles best. Orthodox gelovigen hebben er wel een handje van anderen te dwingen. Ik bedoel u niet persoonlijk, maar er zijn er. Ik ben een van die mensen die zelden religueuze gevoelens heeft, en ik voel me daar wel bij.
Ik zou even moeten surfen om te kijken hoe dat ook weer ging met W.F. Hermans, maar tja, het vrije woord is toch essentieel, hoor. In een ver verleden heeft de Katholieke Kerk bv. Copernicus in de ban gedaan om zijn stelling dat de aarde bewoog. En geloof me, als ze de macht hadden, zouden ze weer dit soort dingen doen. De pil mag niet, homo-zijn mag niet echt, kortom, de verboden en geboden vliegen het Vaticaan uit, alsmede onderzoeken naar huilende beeldjes.
17-aug-2006 Carlos
"In een ver verleden heeft de Katholieke Kerk bv. Copernicus in de ban gedaan om zijn stelling dat de aarde bewoog."
Coupernicus heeft veel kritiek moerten verduren, maar is nooit in de ban gedaan.
17-aug-2006 Carlos
"......die laf werden ondergebracht bij een 'romanpersonage'....."
Hoezo laf ondergebracht bij een 'romanpersonage'? Wat verwacht je anders van een romanschrijver!?
Overigens is Hermans niet aangeklaagd door dé katholieke kerk, maar door een aantal katholieken die-terecht-in het ongelijk zijn gesteld.
18-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Coupernicus heeft veel kritiek moerten verduren, maar is nooit in de ban gedaan.
Welles.
18-aug-2006 Carlos
Copernicus is NOOIT in de ban gedaan. En hij is ook aan een natuurlijke dood gestorven.
In de eerste instantie stond de Rooms-Katholieke kerk, in tegenstelling tot de Lutheranen, niet vijandig tegenover het werk van Copernicus. Pas in 1616, ruim 70 jaar na zijn dood werd Copernicus zijn werk op de index geplaatst.
18-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Carlos, ik maakte een dom grapje. NEER, ouwe jongen. IUk was in de war met Galileo, trouwens.
Onze beschaving is volgens Dalrymple in verval, waardoor onverantwoordelijk gedrag moreel steeds meer acceptabel wordt. De progressieve mandarijnen van onze cultuur lijken te geloven dat de mens van nature een nobele wilde is die door onze vervloekte beschaving wordt gecorrumpeerd. “Perioden van wreedheid in de menselijke geschiedenis worden door hen gepresenteerd als bewijs dat beschaving en cultuur een schijnvertoning zijn die wordt opgevoerd om cynische materiële belangen te verbergen.” Tegenover de zweverige hersenschim van de nobele wilde zet Dalrymple zijn orthodoxe geloof in de erfzonde. Het is jammer dat Dalrymple de sociobiologie niet kent, die zowel de neiging tot het goede als het kwade een plaats toekent in ons DNA. Dalrymple spreekt over “de permanente verleiding tot wreedheid en barbarij in de menselijke natuur” die moet worden “onderdrukt door wetten en tradities” en door “het streven naar beschaving en cultuur.” “Beschaving is de som van alle activiteiten die mensen in staat stellen boven een puur biologisch bestaan uit te stijgen en te reiken naar een rijker geestelijk, esthetisch, materieel en spiritueel leven.” Alleen wanneer we leren dat onze behoeften niet ogenblikkelijk bevredigd kunnen worden en we ons realiseren dat we onze dierlijke impulsen moeten beheersen, kunnen we beschaafd en dus werkelijk menselijk worden. “Om het kwaad af te wenden, zullen we altijd meer nodig hebben dan een goede sociale politiek: individuele zelfbeheersing en bewuste behoeftebeperking zullen altijd nodig zijn.”
Niet alleen sociale wetenschappers, juristen, filosofen, politici en geestelijken beïnvloeden de richting waarin onze cultuur zich ontwikkelt, maar ook schrijvers, regisseurs, journalisten, kunstenaars en zelfs popmusici. Zij zouden allen hoeders van onze beschaving moeten zijn, maar ze relativeren juist haar belang, vindt Dalrymple. Progressieve wetenschappers ontkennen het belang van het gezin als hoeksteen van de samenleving en beschrijven het traditionele gezinsleven als een bron van frustraties, psychoses en trauma’s. Een andere hoeksteen, het onderwijs, is ook in verval. Kinderen verlaten de middelbare school zonder historische feitenkennis en zonder dat ze een band met ons verleden en onze cultuur hebben opgebouwd. In plaats daarvan hebben ze dat verleden en die cultuur leren minachten, omdat lessen worden gegeven in het licht van een ‘weg met ons’ mentaliteit. De geschiedenis is in minachtende termen herschreven onder invloed van vrouwen-, homo- en minderhedenstudies, die hedendaagse grieven en politieke modes op het verleden projecteren. Dalrymple benadrukt dat alles wat waardevol is uit het verleden behouden dient te blijven en taboes essentieel zijn om een beschaving te behouden. Daarom keurt hij de mentaliteit af van hedendaagse kunstpausen volgens wie kunst altijd vernieuwend en taboedoorbrekend moet zijn. Dalrymple schetst een ontwikkeling in de kunst richting degeneratie en ethisch en moreel nihilisme. De weg omlaag loopt van de latere werken van Miró, die lukraak verf op het canvas smeet en er willekeurig gaten in sneed, tot een tentoonstelling van de eens eerbiedwaardige Engelse Royal Academy waarin de ‘topstukken’ zijn gemaakt van olifantenmest of bestaan uit een tekstcollage met uitroepen zoals “Picasso he just did whatever the fuck he wanted” Leven en kunst imiteren elkaar. Taboes op vulgariteit die in de kunst worden doorbroken, doorbreekt het gewone volk in het dagelijks leven. Dalrymple woonde eens een voetbalwedstrijd bij (natuurlijk niet als fan, maar omdat hij ter plekke cultuurfilosofische observaties verrichtte voor een tijdschrift). Naast hem zaten “een man die er volkomen normaal en beschaafd uitzag en zijn zoon van elf die zich netjes gedroeg. Tijdens de wedstrijd sprong de vader plotseling op en begon, tegelijk met duizenden andere toeschouwers, te scanderen ‘Who the fuck do you think you are?’”
Dalrymple kan scherp beargumenteren waarom progressieve denkbeelden een negatieve invloed op onze beschaving kunnen hebben, maar hij verzwakt zijn argumentatie door alle moderne fenomenen die toevallig niet zijn cup of tea zijn (zoals het wettelijk gelijkstellen van samenwonen en getrouwd zijn, adoptie door homoparen of het recht op kunstmatige inseminatie van lesbische stellen) op een glijdende schaal te plaatsen in de richting naar extreem moreel verval. Zo betreurt hij dat in 1959 in Engeland de wet tegen obscene publicaties werd versoepeld. Prompt dwong uitgeverij Penguin een proefproces af om de eerste ongecensureerde publicatie in Engeland van D. H. Lawrence’s Lady Chatterley’s Lover mogelijk te maken. Penguin won en Dalrymple concludeert achteraf dat daarmee het hek van de dam was en alle mogelijke perverse viezigheid zomaar kon worden gepubliceerd. Dalrymple is bepaald geen voorstander van de seksuele revolutie. “Alle beesten doen aan seks, maar alleen de mens bedrijft de liefde. Als seks wordt ontdaan van de betekenis die alleen de sociale conventies, religieuze taboes en individuele zelfbeheersing (die zo worden geminacht door de seksuele revolutionairen) eraan kunnen toevoegen, blijft niets over dan een eindeloos en uiteindelijk zinloos en saai zoeken naar een transcendent orgasme.” Inmiddels heeft de seksuele revolutie ook de onderklasse bereikt. Dalrymple: “de oogst is het verwaarlozen en mishandelen van kinderen, ziekelijke jaloezie, seksueel geweld en primitief egocentrisme. De eeuwig werklozen leiden een ruwe en vaak gewelddadige versie van het leven dat werd geportretteerd Les Liaisons Dangereuses.” Als ultieme uitwas van deze ‘seksuele bevrijding’ noemt Dalrymple de verkrachting en het vermoorden van twaalf mensen door het Engelse echtpaar Frederick en Rosemary West in de periode tot hun arrestatie in 1994. “Hun libido’s overwonnen de kracht van de rede. Zij vertelden hun slachtoffers dat verkrachting ‘natuurlijk’ was.” Dit alles vond volgens Dalrymple plaats in een maatschappelijke context waarin “zelfdiscipline niet werd gezien als een noodzakelijke voorwaarde voor vrijheid en men aan iedere bevlieging mocht toegeven.”Toch heeft de vulgarisering nog niet de hele samenleving in haar greep, want anders zouden de zedenpreken van Dalrymple niet alom aftrek vinden. Hij schrijft niet alleen voor het Britse opinieblad The Spectator, maar ook voor een aantal kranten die het hele politieke spectrum bestrijken, zoals The Daily Telegraph, The Guardian en de tabloid The Daily Mail. Beschaving, of wat ervan over is, is alweer zijn zevende boek en het vorige, in het Nederlands vertaald als Leven aan de onderkant, werd in bladen van diverse pluimage gunstig ontvangen. Dalrymple is dan ook niet een rabiate reactionair die vanachter een dikke sigaar de linkse kerk en de onderklasse een beetje zit af te katten. In het dagelijks leven is hij Anthony Daniels (1949), een arts en psychiater, die vanuit idealisme en compassie ervoor gekozen heeft zijn praktijk op te zetten bij de allerarmsten: respectievelijk op het Afrikaanse platteland, in een Engelse achterbuurt en in de gevangenis. Daar heeft hij met eigen ogen gezien hoe schadelijk de progressieve idealen, waarmee hij vroeger zelf was geïnfecteerd, uitpakken voor het gewone volk – terwijl die idealen bedacht waren om die mensen te helpen.
Dalrymple is de eerste om toe te geven dat hij al eerder geattendeerd had moeten zijn op de onbedoelde nadelige consequenties van armenzorg. Vol lof bespreekt hij Mémoire sur le paupérisme dat de Franse historicus en politicus Alexis de Tocqueville in 1835 publiceerde. De kosmopoliet De Tocqueville had rondgereisd in Europa en Amerika en constateerde dat in het land dat verreweg het rijkste was, namelijk Engeland, maar liefst een zesde van de bevolking volledig afhankelijk was van de bedeling – een veel groter percentage dan in bijvoorbeeld Spanje en Portugal die toen straatarm waren. In Engeland hadden paupers al sinds de zestiende eeuw recht op armenzorg. Dat recht was hun verleend door koningin Elizabeth, omdat na de ontmanteling van de kloosters en de confiscatie van kerkelijke bezittingen door haar vader, Hendrik de Achtste, de Engelse straten wemelden van de bedelaars. Toen de katholieke kerk nog machtig was in Engeland steunde zij de hulpbehoevenden, maar wel op voorwaarden: zij moesten de aalmoezen verdienen in het zweet huns aanschijns en een godvruchtig bestaan leiden. Sinds de tijd van Elizabeth waren die bevoogdende en vernederende eisen afgeschaft en was steun een recht geworden. De Tocqueville nam de gevolgen waar: de paupers werden in de verleiding gebracht om geen enkele inspanning te verrichten zich materieel of geestelijk te verbeteren en leefden soms als beesten. Nu was het bestaan als pauper in vroeger eeuwen niet comfortabel en er werd ook nog op je neergekeken - maar dat geldt tegenwoordig niet meer. Dus – en dat voegt Dalrymple aan De Tocqueville toe – verpaupert in de hedendaagse verzorgingsstaat de hele cultuur.Hoewel Dalrymple schrijft voor een Brits publiek, zijn de sociale verschijnselen die hij aan de kaak stelt ook aan te treffen in andere Europese landen. Zo heeft Nederland ook een onderklasse van Tokkies. Dalrymple heeft evenwel een scherp oog voor kleine, maar belangrijke verschillen tussen landen. Italië heeft op papier een nog loggere bureaucratie dan Engeland en Nederland. Maar goddank zijn Italianen corrupt – als burger, als zakenman en als ambtenaar. Dankzij de massale belastingontduiking en de officieuze schaduweconomie heeft Italië zich in een halve eeuw tijd van één van de armste Europese landen ontwikkeld tot één van de rijkste. Omdat de Italiaanse overheid en de Italiaanse verzorgingsstaat niet te vertrouwen zijn, hebben Italianen hun individuele zelfstandigheid en de traditionele familie- en vriendschapsbanden niet ingeruild voor afhankelijkheid van de staat. En de traagheid van de ambtelijke molens wordt omzeild door mensen om te kopen. Het beste is natuurlijk, stelt Dalrymple, een integere en beperkte ambtenarij. Maar in Nederland en Engeland is die niet beperkt. En dat creëert veel frustraties – niet alleen bij ondernemers, maar ook bij uitkeringstrekkers. De hulp waarop zij recht hebben, krijgen ze niet, te laat of op de verkeerde manier, door de incompetentie van ambtenaren of complexe procedures.
Beschaving, of wat ervan over is, is een bundeling van artikelen uit de periode van 1996 tot 2004. Ze hebben allemaal wel iets met het centrale thema te maken, maar soms niet zoveel. Irritanter is dat ze niet zijn geactualiseerd. Zo kraakt Dalrymple de seksuele revolutionair John Money af. Money bracht het kulverhaal in omloop dat een jongensbaby wiens penis bij de besnijdenis per ongeluk was geamputeerd met succes (en met hulp van vrouwelijke hormonen) als meisje was opgevoed. Nee, schrijft Dalrymple, hij verwierp die opgelegde sekserol, liet zich in zijn puberteit weer tot jongen ombouwen en “is nu gelukkig getrouwd met een vrouw.” Dat is niet helemaal up to date. Een paar jaar geleden zijn ze gescheiden en vorig jaar pleegde hij zelfmoord.
Marcel Roele
Theodore Dalrymple: Our Culture, What’s Left of It: The Mandarins and the Masses. Ivan R. Dee. £18.99.
Theodore Dalrymple: Beschaving, of wat ervan over is. Nieuw Amsterdam. € 24,95.
Dit artikel verscheen eerder in HP/De Tijd.Plaats reactie10-aug-2006 mrXL - mrxlGEEN@SPAMchello.nl
Ooohw, wat 'n mooie artikelen schrijft die man toch. 100% herkenbaar, geweldig!
10-aug-2006 Carlos
Mooie evenwichtige recensie.
11-aug-2006 Jozef
Wat een fatsoensrakker die Dalrymple!
Ik ben het wel met hem eens betreft de verzorginsstaat, maar ik vind dat moraal vrij moet zijn, binnen een objectieve wetgeving. Ik bepaal zelf wel of ik wel of geen "fuck" mag zeggen.
Religieuze dogma's zijn niet het juiste antwoord op de vermeende verloedering.
11-aug-2006 Carlos
"Religieuze dogma's zijn niet het juiste antwoord op de vermeende verloedering."
De dogma's niet, het bewustzijn wel.
11-aug-2006 deurwaarder - dwGEEN@SPAMnoemail.be
http://www.prikpagina.nl/list.php?f=2109
Dalrymple heeft groot gelijk. Lees maar eens die hopeloos zielige huilverhalen op deurwaarder.startpagina. Klik op de link.
11-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Dalrymple kan scherp beargumenteren waarom progressieve denkbeelden een negatieve invloed op onze beschaving kunnen hebben, maar hij verzwakt zijn argumentatie door alle moderne fenomenen die toevallig niet zijn cup of tea zijn (zoals het wettelijk gelijkstellen van samenwonen en getrouwd zijn, adoptie door homoparen of het recht op kunstmatige inseminatie van lesbische stellen) op een glijdende schaal te plaatsen in de richting naar extreem moreel verval
Waar wil 'MeerVrijheid' nu eigenlijk heen? Nog in het vorige artikel werd ons duidelijk gemaakt dat zowel links als conservatieven kapitalisme niet begrepen hebben, en vervolgens worden we getracteerd op een Christopher Lasch-achtig artikel dat omhuld is met het zompige wasem van Vitoriaans Engeland (Is dat wel een goede metafoor? Nou ja).
Wat gaat het deze Dalrymple aan of twee homo's doen wat ze doen achter een gesloten deur? En als Lesbiaansen op de vrije markt zaad kunnen kopen moeten ze dat toch vooral doen? ('Doet u mij maar een potje Koos, die kan zo goed redeneren, dan word ons kind ook zo slim')
En dan dat gekanker op de armenzorg - ook al zo benepen. Blijkbaar staat hier armenzorg gelijk aan socialisme. Dat is NATUURLIJK niet zo. Soms slaat het leven hard toe, en raak je alles kwijt. Wordt hier nu beargumenteerd dat de Britse armenzorg in de 16e eeuw geleid heeft tot die walgelijke zaadkoperij van die smerige lesbo's?
Kortom, en teleurstellend artikel van een duffe Brit. Waar verdienen we dit aan?
12-aug-2006 Rene S.
Goede recensie. Goed om te zien dat Meervrijheid eindelijk eens aandacht besteed aan iemand die inziet dat de mens van nature tot het kwade is geneigd, een geniaal en wijs inzicht. De verwijzing naar de ´nobele wilde´ slaat natuurlijk op de perverse Romantiek van Rousseau. Tel daarbij op de verlichtingsleugen dat de mens van nature een callculerend nutsmaximaliseerder is en een minimum aan pijn en maxiumum aan genot wil nastreven (Hume) en de progressieve dogma's zijn compleet.
Wat ik vaak mis bij liberalen is de erkenning dat ware vrijheid spiritueel/geestelijk van aard is en niet ligt in het eindeloos navolgen van elke begeerte die in je opsringt, want dat is slavernij. Dan ben je een slaaf die de godganse dag alleen maar bezig is met het doden van de tijd en het reageren (en moedwillig) opzoeken van externe prikkelingen in plaats van op je gemak te zijn met je eigen 'Zijn' (Heidegger)
Hayek (om maar een liberaal rolemodel te noemen) begreep heel goed waar de progressieve dogma's uiteindelijk toe hebben geleid. Volgens Hayek heeft de maakbare samenleving haar oorspong in de wetenschappelijke revoluties van de 17e eeuw. Decartes (en in zijn navolging vele andere verlichtingsdenkers) lanceerden ultieme kennisclaims door de natuurwetenschappelijke methodes te exporteren naar de mens en maatschappij en hem zo te kunnen bevangen in een theorie. De mens is echter veel gecompliceerder en mede daardoor mislukken de socialistische projecten. Of zoals Dostojewski zei;"2x2=5"
12-aug-2006 Jozef
"Wat ik vaak mis bij liberalen is de erkenning dat ware vrijheid spiritueel/geestelijk van aard is en niet ligt in het eindeloos navolgen van elke begeerte die in je opsringt, want dat is slavernij."
Hoe weet je dat? Dat heb je zeker in een boekje gelezen?
Je vergeet dat onze eerste levensbehoeften materieel zijn. Dat Buddhistische geneuzel werkt alleen maar als er nog genoeg materialisten zijn die zorgen dat er brood op de plank komt.
Ik ben het met Ayn Rand eens, dat "mystics of the mind" en "mystics of the muscles" beiden nergens naar leiden. Je moet je eigen lichaam en geest op een logische manier gebruiken, i.p.v. naar de sprookjes van priesters en salon-socialisten te luisteren.
12-aug-2006 Rene S.
"Hoe weet je dat? Dat heb je zeker in een boekje gelezen?"
Nee, dat is gewoon 'common sense'. Weleens van zelfreflectie gehoord? Ik ben immers ook een mens. Ook ik heb gezondigd. Ik weet wat goed en fout is. Luister gewoon eens naar je geweten. Daar hoef je geen boedha voor te heten. Onze wetserse traditie kent veel wijze mensen die daar over gesproken hebben, zowel religieuzen als heidenen. Van Aristoteles tot Christus.
Het is ook niet mijn bedoeling om het liberalisme af te schaffen, het zou van wijsheid getuigen als liberalen deze inzichten meenemen in hun visie. Het kapitalisme is een grote hulp geweest in het vergaren van al onze rijkdom, en materiele behoeften zijn inderdaad belangrijk, maar vergeet niet, een mens leeft niet van brood alleen.
12-aug-2006 Nijtram
"Je moet je eigen lichaam en geest op een logische manier gebruiken, i.p.v. naar de sprookjes van priesters en salon-socialisten te luisteren."
Je moet niets en al helemaal niet wat jij voorstelt. Als iemand naar sprookjes wil luisteren of als Boeddhist wil denken/leven is dat prima.
"Dat Buddhistische geneuzel werkt alleen maar als er nog genoeg materialisten zijn die zorgen dat er brood op de plank komt."
a) Boeddhisme sluit materialisme niet uit.
b) Materialsme is zeker geen randvoorwaarde voor het Boeddistische gedachtengoed.
12-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
De woorden 'de mens is geneigd tot alle kwaad' zijn ZO geniaal dat elk kind van 12 die de catechismus moest leren het braaf naprevelde. Het is gen cliche ofzo, oh, NEE.
En die catechismus en die waarden en die normen hebben ok niet de wereld in brand gezet. Neem het volgende uit 'The Last Resort' van de Eagles, die het nummertje beschrijft die de Puriteinen in het beign van de VS aanrichtten, als prevelend 'de mens is geneigd tot alle kwaad'.
Het Liberalisme is niet geestelijk leeg, het is tolerant tegenover alle stromingen die je maar bedenken kan. Wat Liberalisem daarover te zeggen heeft - zelf geen geestelijke stroming zijnd - is: je mag alles geloven wat je wilt, zolang je mij maar niet dwingt het OOK te geloven.
Just as her father came across the sea
She heard about a place people were smilin'
They spoke about the red man's way,
and how they loved the land
Then the chilly winds blew down
Across the desert
through the canyons of the coast, to
the Malibu
Where the pretty people play,
hungry for power
to light their neon way
and give them things to do
You can leave it all behind
and sail to Lahaina
just like the missionaries did, so many years ago
They even brought a neon sign: "Jesus is coming"
Brought the white man's burden down
Brought the white man's reign
Who will provide the grand design?
What is yours and what is mine?
'Cause there is no more new frontier
We have got to make it here
We satisfy our endless needs and
justify our bloody deeds,
in the name of destiny and the name of God
And you can see them there,
On Sunday morning
They stand up and sing about
what it's like up there
They call it paradise
I don't know why
You call someplace paradise,
kiss it goodbye
12-aug-2006 jacob
Las een aardig artikel geschreven door Jacod Gelt Dekker op http://www.luchtvaartnieuws.nl/columns/?ID=218
Het schrijven van Gelt Dekker ondersteunt Dalrymple's visie, altijd maar ontwikkelingshulp blijven geven leidt to ongebreidelde luiheid op de eilanden.
Een citaat " De criminele leiders van de Curaçaose samenleving hebben aan de bevolking laten zien hoe het moet; de bevolking volgt gedwee in hun misdadige voetsporen. Misdaad tiert welig en breekt al jarenlang wereldrecords. Corruptie is diepgeworteld als deel van de cultuur. De bevolking is slecht opgeleid en wenst daar zelf niets aan te doen door bijscholing. Arbeidsethiek bij velen gaat niet veel verder dan luiheid, domheid en diefstal van alles wat los en vast zit."
13-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Ik weet niet wat ik met dit artikel of de reacties aan moet. Wat is sociobiologie eigenlijk, en hoe kent ze aan het DNA de neiging tot het goede en het kwade toe? Ik wist niet dat DNA normatieve aspecten had.
Dan die misverstanden over Liberalisme. Liberalisme is geen geestelijke stroming in die zin dat religie of Buddhisme of wat dan ook dat is. Liberalisme wordt kernachtig samengevat door de Franse Anglofiel Voltaire. Er wordt Voltaire iets toegedicht van'de Hindu handelt met z'n tulband met de Katholiek, en 's avonds gaat met vreedzaam naar huis'. Geen Liberaal zegt dat jij iets na moet jagen of aan materialisme verslaafd moet zijn. Ook verbiedt het Liberalisme het belijden van een Godsdienst niet. Politiek gesproken zijn zowel liberalisme als socialisme kinderen van de Verlichting, die hier wordt aangevallen.
Dostoevsky mag dan gezegd hebben 2*2 = 5, dat had hij dan fout. Bovendien is Dostoevsky een typische wereldverbeteraar. Inderdaad, volgens Liberalisme is de samenleving een beetje maakbaar, en afscheid van het feodalisme wordt als een goede zaak gezien. De welvaart steeg voor iedereen, en de persoonlijke vrijheid ook.
Inderdaad, de wetenschap kan niet alles oplossen. Het is meer een methode van denken om problemen aan te vatten.
Mijn persoonlijke mening over dit artikel is dat het van bekrompenheid getuigt, en dat deze Dalrymple gewoon een mopperaar is. Kom op zeg! Lady Chatterley's Lover zou nu weer verboden moeten worden? De sexuele revolutie is, over het geheel genomen, excessen daargelaten, een kracht voor openheid en persoonlijke bevrijding geweest. Ieder religieus mens die hier 'goedzo' bij zegt, dient eerst maar eens een antwoord op de priesters die jongetjes misbruiken te geven. Die openheid over seks betekent juist dat dit soort misbruik naar buiten komt.
Kortom, ik vind dit een raar artikel voor een forum dat beweert dat we vrij zijn om met ons lichaam te doen wat we willen.
13-aug-2006 beek
Rene S,
Met veel eens, Rene S.
Maar vergeet niet het grote voordeel in een kapitalistische/liberale samenleving: men wordt niet verplicht.
Wil jij een spiritueel leven leiden, zonder veel materialisme, dan kan dat gewoon.
Kapitalisme is geen dwingend systeem: je kunt zelf bepalen in hoeverre je erin mee wilt gaan.
Je bent zelfs vrij het totaal af te wijzen.
Wat doet een sekteleider die kinderen los wil weken van de ouders?
Die hamert voortdurend op 'de fouten' van die ouders, net zo lang totdat die kinderen inderdaad beginnen te twijfelen aan hun liefde voor hun ouders, en hun ouders als zeer verdachte personen beginnen te zien.
De sekteleider spiegelt hen vervolgens een veel beter leven voor. En de kinderen raken verstrikt in een dwingend web dat vele malen erger is dan het leven onder hun ouders.
Zo doet ook het socialisme.
Het hamert voortdurend, decennia na decennia, op de misstanden van het kapitalisme.
Net zo lang tot mensen gaan denken dat er inderdaad niets van deugt, en zich gaan overgeven aan de nieuwe heilsleer met de fantastische vergezichten.
Om tot de ontdekking te komen dat zij terecht zijn gekomen in een zeer dwingend web, waaruit ontsnappen zeer moeilijk is, wegens een totalitair politiek karakter.
Verkies dan toch liever het kapitalisme, dat, met al zijn feilen en falen, mij tenminste vrij laat in mijn levenspatroon.
Meedoen of niet meedoen, of ten dele meedoen: it's up to me.
Inderdaad, het gebrek van de wetenschap.
Zo was (is?) het behaviourisme lange tijd 'waarheid'.
Opvoeden was (is?) als het africhten van ratten.
En aldus werd ouders aanbevolen om hun huilende kinderen niet te troosten.
Immers, volgens de leer van het conditioneren van ratten, betekende troost een 'beloning' voor het huilen, en zou zo het huilen slechts bevorderd worden. Immers, steeds was daar de aangename 'beloning'.
Moeders lieten zich door deze beperkte visie leiden, helaas.
Schudden wij deze 'wetenschap' van ons af, dan volgt een moeder haar eigen inzicht, en bemerkt of een kind werkelijk troost nodig heeft, flink geknuffeld moet worden, of dat het kind zich aanstelt.
Godfried Bomans parafraseerde deze 'wetenschap' heel mooi in zijn 'Erik en het klein insektenboek'.
Dit soort wetenschappers beperken zich met opzet (immers, handig voor het onderzoek) en zijn vervolgens geneigd hun door beperkingen gevonden 'waarheden' als universele waarheden te aan te bevelen.
14-aug-2006 Rene S.
@ Beek,
behaviourisme is volgens mij al een tijd op zn retour. Binnen de socialan e 'wetenschappen' is alles nu neo-institutionalisme. Althans, dat is wat ik me tijdens de colleges van Ruud Koole heb laten vertellen. Maar ja, hij is immers ook een rooie rakker.
Begrijp mij niet verkeerd, ik ben zeker GEEN socialist. Ik ben wel een communitair denker, ik geloof in het belang sterke gemeenschappen maar zeker niet in dwang. Een hechte band met de medeburgers, stabiele families en spontane solidariteit zijn de beste wapens tegen de sterke staat. Marx en kornuiten hadden niet voor niets hun pijlen gericht op het 'bourgoise' instituut dat de familie heet. wat ben ik dan? Je zou me conservatief kunnen noemen.
Koos Maakt een interessante opmerking door te stellen dat 'politiek gezien' zowel het liberalisme en het socialisme beiden kinderen van de Verlichting zijn. Of nog beter gezegd, beiden kinderen van het logisch-positivisme en het eindeloze vooruitgangsdenken.
Dalrymple toont volgens mij met zijn studie aan dat de progressieven (waar je voor mijn part ook veel liberalen bij kan tellen) dat het vooruitgangsdenken (dat inherent is aan het "progressivisme") heeft geleid tot een samenleving van nihilistische, asociale klootzakken wiens (uiterlijke) welvaart een masker zijn voor diens innerlijke corruptie (de radicale islamisten hebben hiervoor de term 'Yahaliya') Deze innerlijke corruptie en maatschappelijke onverschilligheid hebben geleid tot de mega-verzorgingstaat, zinloos geweld, toenemende criminaliteit en ander moreel verval.
Ik ben er van overtuigd dat het (conservatieve) gemeenschapsdenken het enige gezonde antwoord is op deze (wat de conservatieven noemen) 'modernistische crisis'. Het is alleen een weinig gehoord geluid. Dat komt omdat op dit moment Nederland ontaard is in het strijdtoneel van een manicheïstisch wereldbeeld. De radicale theocraten noemen het westen een corrupte hoer, waarin alles overmatig geseksualiseerd wordt, men legaal prostituees kan bezoeken, zich vol kan gieten met alcohol, mensen met alle gemak van elkaar scheiden, egoïstisch, onverschillig, hedonistisch, vulgair en onbeschoft zijn, louter economisch denken en tot overmaat van ramp dit idee over de rest van de wereld willen verspreiden via het culturele imperialisme. Daartegenover stellen zich de dappere verdedigers van het westen zich op. Om hun ideeën kracht bij te zetten beroepen zij zich op de Verlichting. Bovenstaande zaken zijn niet slecht menen zij, slecht is alleen wat anderen schaadt (J.S. Mill). Misschien maken de theocratische critici wel hier en daar een punt en is het ook niet smaakvol, maar het zijn slechts de negatieve bijproducten van vrijheid en onze houding ten opzichte van die bijproducten is lessaiz-faire, zoals het een goed liberaal betaamt. Wil je je als leek of buitenstaander in het culturele debat mengen, dan kun je een keuze maken tussen de twee bovenstaande visies. Ian Buruma en Avishai Margalit formuleren het in ‘occidentalism: the west in the eyes of its enemies’ als een strijd tussen de goddeloze decadente stad en het rechtschapen platteland, tussen handel en heroïsme, tussen materie en geest, tussen industrialisatie en bloed en bodem, tussen oppervlakkigheid en spirituele diepzinnigheid. Het westen is het boegbeeld van de mechanisatie en vanwege haar ongezonde wetenschappelijke specialisatie is zij het moderne Babylon, een zielloze hoer.
Ter verdediging van Babylon hebben we een mix van standpunten die we ontlenen aan de generatie van ’68. Een synthese tussen de Verlichting en de Romantiek. De Verlichting promoot het egoïstische individualisme, maximalisering van vrijheden, individuele rechten, het contractualisme en de economie als grondslag van de samenleving. De Romantiek benadrukt de individualiteit, de uniciteit. Wat goed is voor een ander, is niet goed voor jou. Ervaring is overbodig. Experimenteer, ontplooi jezelf! Of zoals John Stuart Mill zei; “…the evil is that individual spontaneity is hardly recognized by the common modes of thinking as having any intrinsic worth, or deserving any regard on its own account… He who lets the world, or his own portion of it, choose his plan of life for him has no need of any other faculty than the ape-like one of imitation…Human nature is not a machine to be built after a model, and set to do exactly the work prescribed for it, but a tree, which requires to grow and develop itself on all sides, according to the tendency of the inward forces which make it a living thing…”
Dit is de onderliggende gedachte van het Romantische vrijheidsbeeld. De klassieke deugden zijn volgens dit mensbeeld een onderdrukkend instrument waarvan we af moeten. Excentriciteit is de deugd. De mix van deze Weltanschaungen heeft geleid tot het moderne mensbeeld: De mens is egotistisch, het eigenbelang is het algemeen belang en de mens is van nature goed. This is the taste of liberalism. Maar hoe kan dit ‘fout’ zijn? Wat breng je hier tegen in? Hoe corrigeer je een mensbeeld dat zo verweven is met haar eigen vooruitgangsgeloof? Hoe incorporeren we de kritiek op onze beschaving, de cultuur van de Rede (moraal en wetenschap) in de verdediging van diezelfde beschaving teneinde onze fysieke en geestelijke vrijheden niet te verliezen en tegelijkertijd de 'blood, sweat and tears', die van belang zijn om ons leven niet geheel in genot te verliezen, te waarborgen? Lastig. Een kleinere staat is het begin, maar niet het gehele antwoord.
14-aug-2006 Rene S.
"Het is niet de overwinning van de wetenschap die de negentiende eeuw onderscheidt van andere eeuwen, maar de overwinning van de wetenschappelijke methode over de wetenschap" - Friedrich Nietzsche -
14-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Dit is de onderliggende gedachte van het Romantische vrijheidsbeeld. De klassieke deugden zijn volgens dit mensbeeld een onderdrukkend instrument waarvan we af moeten. Excentriciteit is de deugd. De mix van deze Weltanschaungen heeft geleid tot het moderne mensbeeld: De mens is egotistisch, het eigenbelang is het algemeen belang en de mens is van nature goed.
Prachtig en meeslepend geschreven post, maar ik beszef dat ik een ding niet ben, en dat is conservatief. Ten eerste is het vrijheidsbeeld niet romantisch. Het komt voort uit de Renaissance, en betekende het einde van de feodale Middeleeuwen en de heerschappij van de kerk. Allemaal middelbare schoolwijsheid.
Materiele vooruitgang en verniewing - waar ze op rust - worden volgens mij alleen met de'dain bekeken door diegenen die ze voor vanzelfspreken aannemen. Dat zijn mensen die, alweer volgens mij, niet echt geschiedenisboekjes hebben gelezen.
Die vermaledijde wetenschap van de 'Westerse hoer van Babylon' heeft het zo gemaakt dat we niet langer geloven dat we een duivel cree"eren als we masturberen, dat we niet langer denken dat kinderen met dyslexia dom en lui zijn, en hetzelfde voor kinderen met ADD. Vies, vuil, en lichamelijk uitputtend werk is vrijwel - niet helemaal - verdwenen.
Gisteren hoorde ik op National Public Radio een programma over de vogelgriep. Nog slechts twee-honderd jaar geleden geloofde men dat griep voortkwam uit gemene demonen en geesten. Die smerige hoer van babylon heeft toch ook wat goede kanten aan haar karakter. De wetenschappelijke vooruitgang en de creativiteit die komt met de menselijke vooruitgang heeft het leven veel, veel beter gemaakt.
Om je voor te stellen hoe het WAS, denk je je maar in in een dorp te wonen van zo'n 500-1000 mensen, en buiten dat dorp is er niets in je gezichtsveld. In je kindertijd heb je wel eens uren lang op een pad gelopen dat het bos inleidt, maar verder heb je geen idee wat zich buiten je direkte gezichtsveld bevindt. Je werkt, en werkt, en werkt. Eens per jaar komt er een bode van de koning, en heel af en toe aan minstreel voor vermaak.
Je was altijd bang om te branden in de hel. Je dochter kon zomaar gestolen worden om door je graaf of andere adel sexueel gebruikt te worden (In Nederland, een vroege republiek was dat minder).
Een van mijn favoriete boekjes is Utrecht bij Gaslicht. Dit boekje is geschreven door een utrechtse plaatselijke historicus, buiten de cirkel van Marxistische academici. Een aangrijpend verhaal is dat van de komst van de waterleiding. Twee, drie epidemie"en hadden Utrecht al geteisterd, en duizenden doden waren er het gevolg van. De waterleiding kwam - waagkapitalisten uit Luik (sic) - en de epidemie"en verdwenen.
Werd het leven beter of niet, door de producten van deze materialistische hoer? Je wilt iemand in Groningen iets zeggen. Je pakt een klein apparaat, en binnen twee minuten heb je hem aan de lijn. Honger is in principe een opgelost probleem met moderen landbouwtechnieken. Je giet wat vloeistof in een blikken bak, en na je vriend in Groningen iets verteld te hebben, rijd je naar Maastricht.
's Avond krijg je spannende sportwedstrijden op je beeld. Je beseft niet dat Romeinse keizers de enigen waren die vroeger een athletische ontmoeting kon organiseren en zich veroorloven. Je wilt Gould's complete Bach-werken? Even downloaden.
Ik zie hier weinig eccentriciteit, weinig egoisme, en van mij mag iedereen zich volgieten met alchol (alsof niet-Westerse volken geen drugs gebruiken, of alsof er vroeger niet gedronken werd), zolang ze maar bij mij uit de buurt blijven. En van de weg af.
15-aug-2006 johannes
Geld, hebzucht en materialisme zijn uiterst moreel.
Zolang maar voor respect van ieders individuele recht gehandeld wordt. En ieder vrij is om te mogen handelen met een ander.
Dit zou de basis voor iedere grondwet moeten zijn.
15-aug-2006 JSK
@Rene:
Ik ben er van overtuigd dat het (conservatieve) gemeenschapsdenken het enige gezonde antwoord is op deze (wat de conservatieven noemen) 'modernistische crisis'.
-en-
Ter verdediging van Babylon hebben we een mix van standpunten die we ontlenen aan de generatie van ’68. Een synthese tussen de Verlichting en de Romantiek.
Waarom geen nieuwe synthese? Is dat niet de essentie van vooruitgang: these, anti-these, synthese? Alsof de samenlevingen die teruggrijpen op het conservatieve gemeenschapsdenken (Iran, Saudi-Arabie, delen van de V.S.) niet precies dezelfde problemen als wij hebben: zinloos geweld, een doorgedraaide jeugd, chronische eenzaamheid. Er moet natuurlijk een nieuwe balans gevonden worden tussen individu en gemeenschap, maar dat betekent niet dat het individualisme volledig goddeloos en waardeloos is.
Volgens mij probeert Dalrymple dat ook te zeggen: het is niet zo - denk ik - dat hij terug wilt naar de jaren '50. Wel ergert hij zich aan iedereen, en zijn met name progressieve intellectuelen, die kritiek op de toenemende grofheid in het publieke en persoonlijke domein afdoet als "oubollig". Denk maar aan hoe de media en 'links' sprak over het waarden en normen offensief van Balkenende: spottend op z'n best.
Terwijl het gebrek aan manieren en zelfbeheersing in Nederland mij heel erg opvalt als ik een paar weken in het buitenland ben geweest (zoals recentelijk).
15-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
JSK's woord synthese hoor ik graag als het om afwegingen van gemeenschap en individu gaat. De Conservatieven die hier posten leggen echter wel erg sterk de nadruk op God, zonde, en het gebrek aan manieren. En men legt hier gebrek aan historische kennnis aan de dag. Ik wil een model dat bolstaat van epidimie"en en kindersterfte niet inruilen voor de techno-smanleving waarin je maar een prikje met anti-biotica hoeft te halen, en je bent weer beter.
Ik ben bovendien al oud genoeg (nee, hoe oud zeg ik niet) om nog meegemaakt te hebben hoe een buitenechtelijke vrouw die zwanger was werd nagewezen in een dorp bij Utrecht, dat Indonesiers 'blauwen' werden genoemd, noem maar op.
Zo'n pedopartij is weer het andere uiterste. Het moet mogen, maar de politieke agenda van de partij is wel ziek, enorm ziek, zelfs, en ze zouden dag en nacht in de gaten gehouden moeten worden door de politie.
Volgens mij probeert Dalrymple dat ook te zeggen: het is niet zo - denk ik - dat hij terug wilt naar de jaren '50.
Ik verschil hierover van mening. Dalrymple is wat je in het Engels een curmudgeon noemt, een wat oudere beroepskankeraar. Hij ziet in de wat losser wordende normen gesymboliseerd door Lady Chatterley's Lover het begin van de revolutie van het kwaad. De roman symboliseert - onder andere - het loskomen van sexuele geremdheid. Dat willen verbieden is bekrompen en naargeestig. De Katholieke Kerk probeerde dat met WF Hermans. Het vrije woord is essentieel.
15-aug-2006 Marthijn Uittenbogaard
Ikzelf heb het boek ook gelezen en er wat over geschreven; zie hier voor wie dat interesseert: http://www.volkskrantblog.nl/bericht/58180
16-aug-2006 beek
Rene S,
Het kan inderdaad zijn dat ik wat achterloop m.b.t. de nieuwste aanvaarde leer.
Het toont wel het gebrek aan: steeds weer blijkt de overheersende visie toch weer niet juist, en wordt door een ander paradigma vervangen, die na enige ook weer onjuist blijkt te zijn.
Maar niet nadat velen het onjuist bevonden paradigma hadden omarmd en ernaar hebben geleefd, met vaak destructieve gevolgen.
Niet vreemd als men, na dit enige decennia te hebben moeten meemaken, zeer wantrouwig gaat staan, bij voorbaat al, t.o.v. de 'Nieuwer dan nieuw!'- variant.
Dan toch maar liever de eeuwige waarheden, die zich steeds opnieuw blijken te bevestigen.
Ik ben het grotendeels met je eens: sterke gezinsbanden, sterke familiebanden.
Ik ben echter van mening dat het de 'progressieven' waren die met alle macht en met alle middelen hebben geprobeerd deze banden te vernietigen.
Dat gaf ik aan ik mijn analogie van de sekteleider.
Het materialsime van het westen, versus de spiritualiteit.
Een veel gehoorde kritiek.
Die m.i. beslist een grote kern van waarheid in zich herbergt.
Het materialisme/rationalisme heeft zich met alle macht en middelen die in haar waren, geworpen op de materie, en heeft zon zeer vele onvermoede kennis naar boven gehaald en ten bate van vele weten te benutten.
Dat valt niet te ontkennen.
En persoonlijk mag ik er ook graag van profiteren.
Kleine ondersteuning voor het spirituele vind ik dan weer wel dat veel ontdekkingen door een vorm van 'toeval' werden gedaan: als een genadegave.
Een gave, die werd gegeven, om niet, en die men praktisch heeft weten uit te buiten, ten gunste van anderen.
Ik vermoed dat hier weer sprake is van de klassieke stuatie waarbij men het of/of-schema wil voorhouden, terwijl wellicht het en/en-schema van meer realiteit getuigt.
Lees ook het Oude Testament: materiele en spirituele zaken gingen er hand in hand.
Materiele zegeningen kunnen ook als zegeningen van 'Boven' worden beschouwd.
Maar het meterialisme kan ook tot vloek worden, indien men alles van de materie verwacht: dat blijkt steeds tot desillusies te leiden.
De focus op het spirituele, kan leiden tot materiele voorspeod.
Maar zodra men die materiele voorspoed tot enig en voornaamste doel verklaart, en de Gever ervan verwerpt, gaat het mis, en ontaardt het in een wellustige dans om het gouden kalf.
16-aug-2006 beek
Ik ontdek bij het nalezen wel erg veel spelfouten.
Excuses hiervoor.
Er valt m.i. wel doorheen te lezen, maar stoort het bovenmatig, stop gerust met lezen.
16-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Mijnheer Beek, ik zou me geen zorgen maken om de spelfouten. Ik kan er ook wat van. En er is niemand die u uw hang naar spiritualiteit verbiedt. Zeker niet in een liberale denkwijze. Zolang u denkbeelden niet aan anderen opdringt, is er niets aan de hand.
Ik zie zelf slechts een tijdelijk verband tussen wetenschap en sociale wetenschap. Dat verband is allang doorbroken. Behaviorisme is verlaten als denkmodel, en vervangen door heel andere, veel ingewikkeldere dingen.
16-aug-2006 beek
Probleem is, Koos, dat als orthodox gelovigen hun visie uitdragen, dit al snel als 'lastig vallen' en 'opdringen' wordt gekenschetst.
En als het vrije woord alles is, dan mag in de zaak W.F. Hermans ook in volle vrijheid de tegenaanval door de Katholieke Kerk tegen zijn uitlatingen, die laf werden ondergebracht bij een 'romanpersonage' (alsof die zou bestaan! W.F. Hermans daarentegen bestond wel!)in vrijheid worden ingezet.
Maar tegenstand valt minder vaak onder het hoofdstukje ' HET VRIJE WOORD' dan de schreeuwerds die de grootste nonsens, leugens en walgelijkheden ventileren, onder hun beschermengel 'HET VRIJE WOORD'.
Deze publiekelijk weerleggen wordt direct als een aanval op 'het vrije woord' weggezet.
En zo wordt het denken gamanipuleerd.
16-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Ik mag, mijnheer Beek, graag een discussie hebben over godsdienst, en van mij mag u uitdragen wat u wilt. Ik ben het wel met u eens dat er in Nederland alleen maar gesnierd wordt naar gelovigen toe, en dat is gewoon onbeleefd. Maar dat is ook niet het ergste wat een mens kan overkomen.
Zolang u mij maar niet dwingt te geloven wat u gelooft, is mij alles best. Orthodox gelovigen hebben er wel een handje van anderen te dwingen. Ik bedoel u niet persoonlijk, maar er zijn er. Ik ben een van die mensen die zelden religueuze gevoelens heeft, en ik voel me daar wel bij.
Ik zou even moeten surfen om te kijken hoe dat ook weer ging met W.F. Hermans, maar tja, het vrije woord is toch essentieel, hoor. In een ver verleden heeft de Katholieke Kerk bv. Copernicus in de ban gedaan om zijn stelling dat de aarde bewoog. En geloof me, als ze de macht hadden, zouden ze weer dit soort dingen doen. De pil mag niet, homo-zijn mag niet echt, kortom, de verboden en geboden vliegen het Vaticaan uit, alsmede onderzoeken naar huilende beeldjes.
17-aug-2006 Carlos
"In een ver verleden heeft de Katholieke Kerk bv. Copernicus in de ban gedaan om zijn stelling dat de aarde bewoog."
Coupernicus heeft veel kritiek moerten verduren, maar is nooit in de ban gedaan.
17-aug-2006 Carlos
"......die laf werden ondergebracht bij een 'romanpersonage'....."
Hoezo laf ondergebracht bij een 'romanpersonage'? Wat verwacht je anders van een romanschrijver!?
Overigens is Hermans niet aangeklaagd door dé katholieke kerk, maar door een aantal katholieken die-terecht-in het ongelijk zijn gesteld.
18-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Coupernicus heeft veel kritiek moerten verduren, maar is nooit in de ban gedaan.
Welles.
18-aug-2006 Carlos
Copernicus is NOOIT in de ban gedaan. En hij is ook aan een natuurlijke dood gestorven.
In de eerste instantie stond de Rooms-Katholieke kerk, in tegenstelling tot de Lutheranen, niet vijandig tegenover het werk van Copernicus. Pas in 1616, ruim 70 jaar na zijn dood werd Copernicus zijn werk op de index geplaatst.
18-aug-2006 Koos - wilt_comma_koosGEEN@SPAMyahoo.com
Carlos, ik maakte een dom grapje. NEER, ouwe jongen. IUk was in de war met Galileo, trouwens.
