Lonen, werkloosheid en inflatie
Ons economisch stelsel - de markteconomie of het kapitalisme - is een systeem, waarin de consumenten het laatste woord hebben. De klant is koning; hij heeft, zoals een populaire gezegde luidt, altijd gelijk. Ondernemers zijn genoodzaakt datgene te leveren waar de consumenten om vragen en zij moeten hun goederen verkopen voor prijzen, die de consumenten zich kunnen veroorloven en die zij ook bereid zijn te betalen.
Een zakelijke onderneming is een duidelijke mislukking wanneer de opbrengst van de verkoop onvoldoende is om de kosten te dekken die de ondernemer gemaakt heeft voor de produktie van zijn artikel. Op die manier bepalen ook de consumenten, wanneer zij tegen een bepaalde prijs kopen, de hoogte van de lonen, (die betaald worden aan al degenen, die werkzaam zijn in die industrie).
De lonen worden tenslotte betaald door de consumenten
Hieruit volgt dat een werkgever niet meer aan een werknemer kan betalen dan de tegenprestatie van de waarde die het werk van die werknemer, naar het oordeel van het kopend publiek, aan de koopwaar toevoegt. (Dit is ook de reden waarom een filmster veel meer verdient dan een huisvrouw). Wanneer die werkgever méér zou betalen zou hij van zijn afnemers niet de kosten terug ontvangen, hij zou verliezen lijden en tenslotte failliet gaan. Bij het betalen van de lonen handelt de werkgever als het ware als lasthebber van de consumenten. Immers, de gevolgen van het betalen van de lonen drukken op die consumenten. Daar nu de overgrote meerderheid van de geproduceerde goederen wordt gekocht en verbruikt door mensen die zelf lonen en salarissen ontvangen, is het duidelijk dat de werknemers bij het uitgeven van hun inkomen in hoofdzaak zelf de hoogte bepalen van de lonen die zij willen betalen en eveneens uitmaken aan wie die lonen betaald moeten worden.
Waardoor stijgen de lonen?
De kopers betalen niet voor de inspanning en moeite die de werknemer besteedde, evenmin voor de tijd die hij besteedde. Zij betalen voor de produkten. Hoe beter de gereedschappen zijn die de werknemer bij zijn werk gebruikt des te meer kan hij in een uur tot stand brengen en des te hoger is dientengevolge zijn beloning.
Blijkbaar is de oorzaak van het stijgen van de lonen en de betere levensomstandigheden van de werknemers de technische uitrusting. De Amerikaanse lonen zijn hoger dan de lonen in andere landen omdat het kapitaal dat per werknemer geïnvesteerd is groter is. Daardoor zijn de ondernemingen in de gelegenheid, de meest doelmatige gereedschappen en machines te gebruiken. Wat de Amerikaanse levensstijl genoemd wordt is het resultaat van het feit dat de Verenigde Staten minder obstakels in de weg leggen aan sparen en kapitaalvorming dan andere volkeren. De economische achterstand van zulke landen, neem bijvoorbeeld India, bestaat juist in het feit dat hun politiek een belemmering vormt, zowel voor de vorming van binnenlands kapitaal als voor de investering van buitenlands kapitaal. Daar het benodigde kapitaal ontbreekt zijn de ondernemingen in India niet bij machte zich in in voldoende mate een moderne uitrusting aan te schaffen. Daardoor produceren zij veel minder per man-uur en kunnen zij slechts lonen betalen volgens een levensstandaard, die naar Amerikaanse maatstaf ontstellend laag is.
Daar is slechts één weg die leidt naar een verbetering van de levensstandaard voor de werkende massa, namelijk de stijging van de hoeveelheid geïnvesteerd kapitaal. Alle andere methoden, hoe populair zij mogen zijn, zijn niet slechts vergeefs, doch zijn in werkelijkheid nadelig voor het welzijn van hen die zogenaamd welgedaan moesten worden.
De fundamentele kwestie is: is het mogelijk de levensstandaard te laten stijgen voor al degenen, die vurig verlangen werk te vinden, dat boven het peil ligt, dat zij zouden hebben op een onbelemmerde arbeidsmarkt.
Wat zijn de oorzaken van werkloosheid?
De publieke opinie gelooft dat de verbetering van de positie van werknemers een prestatie is van de vakbonden en van specifieke wetgevende maatregelen. Zij schrijft op rekening van de vakbonden en van de wetgeving: de stijging van de loonstandaard, de verkorting van de arbeidstijd, het verdwijnen van de kinderarbeid en tal van andere verbeteringen. Het feit dat deze overtuiging algemeen verbreid is maakt de vakbeweging populair en is de oorzaak van de steeds toenemende wetgeving op het terrein van de arbeid gedurende de laatste tientallen jaren. Wanneer men algemeen denkt dat de hoge levensstandaard aan de vakbeweging te danken is, is men geneigd geweld, dwang en intimidatie jegens de niet-georganiseerde werknemers te vergeven en onverschillig te staan tegenover beroving van persoonlijke vrijheid, die inherent is aan monopolistisch optreden. Zolang deze waanvoorstellingen de gedachten van de kiezers beheersen, kan men geen verandering verwachten van de politiek, die zozeer ten onrechte progressief wordt genoemd.
Toch geeft deze populaire leer een volkomen verkeerd beeld van de economische werkelijkheid. De hoogte van de loonstandaard, waarop allen die graag zouden willen werken aan de gang kunnen gaan, hangt af van de produktiviteitsgrens van de arbeid. Hoe meer kapitaal geïnvesteerd wordt, des te hoger stijgt het loon op de vrije arbeidsmarkt, dat wil zeggen op de arbeidsmarkt, waar niet gemanipuleerd wordt door de regering en vakbonden.
Op deze door de markt vastgestelde loonstandaard kunnen allen die- graag willen werken aan de gang waar zij maar willen.
Op de vrije arbeidsmarkt heerst een tendens naar volledige werkgelegenheid. In feite is de politiek om de arbeidsmarkt vrij te laten de enige verstandige en succesvolle politiek van volledige werkgelegenheid. Wanneer de loonstandaard door de druk en het drijven van de vakbonden, hetzij door besluiten van de regering, stijgt boven de hoogte van de vrije arbeidsmarkt, betekent dat dat een deel van de beschikbare arbeidskrachten gedwongen wordt onbenut te blijven.
Kredietexpansie kan kapitaalvorming niet vervangen
Deze opvattingen worden hartstochtelijk verworpen door de vakbondsbestuurders en hun meelopers onder de politici; ook door de zogenaamde intellectuelen. Het geneesmiddel dat zij ter bestrijding van de werkloosheid aanbevelen is kredietexpansie en inflatie, met een mooi woord "goedkoop-geld politiek" genoemd.
Zoals boven is uiteengezet maakt een toevoeging van tevoren verzameld kapitaal aan de bestaande hoeveelheid een verdere verbetering van de technische uitrusting van de industrieën mogelijk. Hierdoor stijgt de produktiviteitsgrens van de arbeid en dus ook de loonstandaard. Maar kredietexpansie, of zij nu bewerkstelligd wordt door de uitgifte van bankbiljetten te vergroten, dan wel door het verlenen van meer krediet op bankrekeningen, die aan controle onderworpen zijn, voegt niets toe aan het bezit aan kapitaalgoederen van het volk. Het wekt slechts de illusie dat de fondsen, beschikbaar voor de uitbreiding van de produktie, steeds groter worden. Daar men goedkoop krediet kan krijgen gelooft men - algemeen, doch ten onrechte - dat de rijkdom van het land daardoor is toegenomen en dat bepaalde projekten die vroeger niet uitgevoerd konden worden nu wel uitvoerbaar zijn. De uitvoering van deze projekten vergroot de vraag naar arbeidskrachten en grondstoffen en maakt dat de lonen stijgen en de prijzen van de goederen eveneens stijgen. Er is een kunstmatige opleving ontstaan.
Onder de door deze opleving in het leven geroepen omstandigheden zijn de nominale lonen, die vóór de kredietexpansie met het oog op de marktverhoudingen te hoog waren en daardoor werkloosheid van een deel van de beschikbare arbeidskrachten veroorzaakten, nu niet meer te hoog en de werklozen kunnen weer werk vinden. Dit geschiedt evenwel alleen doordat, onder de veranderende monetaire en kredietomstandigheden, de prijzen stijgen, of, om hetzelfde met andere woorden te zeggen, de koopkracht van het geld daalt. Immers, hetzelfde bedrag aan nominale lonen (dat wil zeggen, de loonstandaard in geld uitgedrukt), betekent minder in reële lonen, (dat wil zeggen, uitgedrukt in goederen), die men voor het geld kan kopen. Inflatie kan werkloosheid alleen genezen door het werkelijke loon van de werknemer te verminderen. Maar dan gaan de vakbonden aandringen op een nieuwe loonronde teneinde de lonen gelijke tred te doen houden met de stijging van de kosten van het levensonderhoud. En zo zijn wij dan weer beland waar wij vroeger waren, namelijk in een toestand, waarin grote werkloosheid alleen kan worden voorkomen door verdere kredietexpansie.
Dit is wat de laatste jaren niet alleen in dit land maar ook in vele andere landen is gebeurd. De vakbonden, daarbij gesteund door de regering, dwingen de ondernemingen toe te stemmen in een loonstandaard die boven de lonen ligt die op de arbeidsmarkt mogelijk zijn, dat wil zeggen: de lonen die het publiek bereid is te betalen aan de werknemers door hun produkten te kopen. Dit zou onvermijdelijk geleid hebben tot stijging van het aantal werkloze personen. Maar het regeringsbeleid tracht het opkomen van een ernstige werkloosheid te voorkomen door kredietexpansie, dat wil zeggen: inflatie.
Het resultaat is stijging van de prijzen, een hernieuwde vraag naar hogere lonen en herhaalde kredietexpansie. Kortom: langdurige inflatie.
De lonen worden tenslotte betaald door de consumenten
Hieruit volgt dat een werkgever niet meer aan een werknemer kan betalen dan de tegenprestatie van de waarde die het werk van die werknemer, naar het oordeel van het kopend publiek, aan de koopwaar toevoegt. (Dit is ook de reden waarom een filmster veel meer verdient dan een huisvrouw). Wanneer die werkgever méér zou betalen zou hij van zijn afnemers niet de kosten terug ontvangen, hij zou verliezen lijden en tenslotte failliet gaan. Bij het betalen van de lonen handelt de werkgever als het ware als lasthebber van de consumenten. Immers, de gevolgen van het betalen van de lonen drukken op die consumenten. Daar nu de overgrote meerderheid van de geproduceerde goederen wordt gekocht en verbruikt door mensen die zelf lonen en salarissen ontvangen, is het duidelijk dat de werknemers bij het uitgeven van hun inkomen in hoofdzaak zelf de hoogte bepalen van de lonen die zij willen betalen en eveneens uitmaken aan wie die lonen betaald moeten worden.
Waardoor stijgen de lonen?
De kopers betalen niet voor de inspanning en moeite die de werknemer besteedde, evenmin voor de tijd die hij besteedde. Zij betalen voor de produkten. Hoe beter de gereedschappen zijn die de werknemer bij zijn werk gebruikt des te meer kan hij in een uur tot stand brengen en des te hoger is dientengevolge zijn beloning.
Blijkbaar is de oorzaak van het stijgen van de lonen en de betere levensomstandigheden van de werknemers de technische uitrusting. De Amerikaanse lonen zijn hoger dan de lonen in andere landen omdat het kapitaal dat per werknemer geïnvesteerd is groter is. Daardoor zijn de ondernemingen in de gelegenheid, de meest doelmatige gereedschappen en machines te gebruiken. Wat de Amerikaanse levensstijl genoemd wordt is het resultaat van het feit dat de Verenigde Staten minder obstakels in de weg leggen aan sparen en kapitaalvorming dan andere volkeren. De economische achterstand van zulke landen, neem bijvoorbeeld India, bestaat juist in het feit dat hun politiek een belemmering vormt, zowel voor de vorming van binnenlands kapitaal als voor de investering van buitenlands kapitaal. Daar het benodigde kapitaal ontbreekt zijn de ondernemingen in India niet bij machte zich in in voldoende mate een moderne uitrusting aan te schaffen. Daardoor produceren zij veel minder per man-uur en kunnen zij slechts lonen betalen volgens een levensstandaard, die naar Amerikaanse maatstaf ontstellend laag is.
Daar is slechts één weg die leidt naar een verbetering van de levensstandaard voor de werkende massa, namelijk de stijging van de hoeveelheid geïnvesteerd kapitaal. Alle andere methoden, hoe populair zij mogen zijn, zijn niet slechts vergeefs, doch zijn in werkelijkheid nadelig voor het welzijn van hen die zogenaamd welgedaan moesten worden.
De fundamentele kwestie is: is het mogelijk de levensstandaard te laten stijgen voor al degenen, die vurig verlangen werk te vinden, dat boven het peil ligt, dat zij zouden hebben op een onbelemmerde arbeidsmarkt.
Wat zijn de oorzaken van werkloosheid?De publieke opinie gelooft dat de verbetering van de positie van werknemers een prestatie is van de vakbonden en van specifieke wetgevende maatregelen. Zij schrijft op rekening van de vakbonden en van de wetgeving: de stijging van de loonstandaard, de verkorting van de arbeidstijd, het verdwijnen van de kinderarbeid en tal van andere verbeteringen. Het feit dat deze overtuiging algemeen verbreid is maakt de vakbeweging populair en is de oorzaak van de steeds toenemende wetgeving op het terrein van de arbeid gedurende de laatste tientallen jaren. Wanneer men algemeen denkt dat de hoge levensstandaard aan de vakbeweging te danken is, is men geneigd geweld, dwang en intimidatie jegens de niet-georganiseerde werknemers te vergeven en onverschillig te staan tegenover beroving van persoonlijke vrijheid, die inherent is aan monopolistisch optreden. Zolang deze waanvoorstellingen de gedachten van de kiezers beheersen, kan men geen verandering verwachten van de politiek, die zozeer ten onrechte progressief wordt genoemd.
Toch geeft deze populaire leer een volkomen verkeerd beeld van de economische werkelijkheid. De hoogte van de loonstandaard, waarop allen die graag zouden willen werken aan de gang kunnen gaan, hangt af van de produktiviteitsgrens van de arbeid. Hoe meer kapitaal geïnvesteerd wordt, des te hoger stijgt het loon op de vrije arbeidsmarkt, dat wil zeggen op de arbeidsmarkt, waar niet gemanipuleerd wordt door de regering en vakbonden.
Op deze door de markt vastgestelde loonstandaard kunnen allen die- graag willen werken aan de gang waar zij maar willen.
Op de vrije arbeidsmarkt heerst een tendens naar volledige werkgelegenheid. In feite is de politiek om de arbeidsmarkt vrij te laten de enige verstandige en succesvolle politiek van volledige werkgelegenheid. Wanneer de loonstandaard door de druk en het drijven van de vakbonden, hetzij door besluiten van de regering, stijgt boven de hoogte van de vrije arbeidsmarkt, betekent dat dat een deel van de beschikbare arbeidskrachten gedwongen wordt onbenut te blijven.
Kredietexpansie kan kapitaalvorming niet vervangen
Deze opvattingen worden hartstochtelijk verworpen door de vakbondsbestuurders en hun meelopers onder de politici; ook door de zogenaamde intellectuelen. Het geneesmiddel dat zij ter bestrijding van de werkloosheid aanbevelen is kredietexpansie en inflatie, met een mooi woord "goedkoop-geld politiek" genoemd.
Zoals boven is uiteengezet maakt een toevoeging van tevoren verzameld kapitaal aan de bestaande hoeveelheid een verdere verbetering van de technische uitrusting van de industrieën mogelijk. Hierdoor stijgt de produktiviteitsgrens van de arbeid en dus ook de loonstandaard. Maar kredietexpansie, of zij nu bewerkstelligd wordt door de uitgifte van bankbiljetten te vergroten, dan wel door het verlenen van meer krediet op bankrekeningen, die aan controle onderworpen zijn, voegt niets toe aan het bezit aan kapitaalgoederen van het volk. Het wekt slechts de illusie dat de fondsen, beschikbaar voor de uitbreiding van de produktie, steeds groter worden. Daar men goedkoop krediet kan krijgen gelooft men - algemeen, doch ten onrechte - dat de rijkdom van het land daardoor is toegenomen en dat bepaalde projekten die vroeger niet uitgevoerd konden worden nu wel uitvoerbaar zijn. De uitvoering van deze projekten vergroot de vraag naar arbeidskrachten en grondstoffen en maakt dat de lonen stijgen en de prijzen van de goederen eveneens stijgen. Er is een kunstmatige opleving ontstaan.
Onder de door deze opleving in het leven geroepen omstandigheden zijn de nominale lonen, die vóór de kredietexpansie met het oog op de marktverhoudingen te hoog waren en daardoor werkloosheid van een deel van de beschikbare arbeidskrachten veroorzaakten, nu niet meer te hoog en de werklozen kunnen weer werk vinden. Dit geschiedt evenwel alleen doordat, onder de veranderende monetaire en kredietomstandigheden, de prijzen stijgen, of, om hetzelfde met andere woorden te zeggen, de koopkracht van het geld daalt. Immers, hetzelfde bedrag aan nominale lonen (dat wil zeggen, de loonstandaard in geld uitgedrukt), betekent minder in reële lonen, (dat wil zeggen, uitgedrukt in goederen), die men voor het geld kan kopen. Inflatie kan werkloosheid alleen genezen door het werkelijke loon van de werknemer te verminderen. Maar dan gaan de vakbonden aandringen op een nieuwe loonronde teneinde de lonen gelijke tred te doen houden met de stijging van de kosten van het levensonderhoud. En zo zijn wij dan weer beland waar wij vroeger waren, namelijk in een toestand, waarin grote werkloosheid alleen kan worden voorkomen door verdere kredietexpansie.
Dit is wat de laatste jaren niet alleen in dit land maar ook in vele andere landen is gebeurd. De vakbonden, daarbij gesteund door de regering, dwingen de ondernemingen toe te stemmen in een loonstandaard die boven de lonen ligt die op de arbeidsmarkt mogelijk zijn, dat wil zeggen: de lonen die het publiek bereid is te betalen aan de werknemers door hun produkten te kopen. Dit zou onvermijdelijk geleid hebben tot stijging van het aantal werkloze personen. Maar het regeringsbeleid tracht het opkomen van een ernstige werkloosheid te voorkomen door kredietexpansie, dat wil zeggen: inflatie.
Het resultaat is stijging van de prijzen, een hernieuwde vraag naar hogere lonen en herhaalde kredietexpansie. Kortom: langdurige inflatie.
Wanneer men algemeen denkt dat de hoge levensstandaard aan de vakbeweging te danken is, is men geneigd geweld, dwang en intimidatie jegens de niet-georganiseerde werknemers te vergeven en onverschillig te staan tegenover beroving van persoonlijke vrijheid, die inherent is aan monopolistisch optreden. |
Inflatie kan niet eindeloos doorgaan
Maar ten slotte begonnen de autoriteiten bang te worden. Zij weten, dat inflatie niet eindeloos kan voortgaan. Wanneer men niet tijdig de verderfelijke politiek van vergroting van de geldhoeveelheid en van de kredietmiddelen beëindigt, stort het geldstelsel van de natie volkomen ineen. De koopkracht van het betaalmiddel daalt tot een punt, dat feitelijk niet meer dan nul is. Dit gebeurde telkens weer, in Amerika in 1781, in Frankrijk in 1796 en in Duitsland in 1923. Het is voor een volk nooit te vroeg om zich te realiseren, dat inflatie nooit als een uitweg,mag worden beschouwd en dat men verplicht is terug te keren tot een gezonde monetaire politiek. Deze feiten erkennend, hebben vele monetaire autoriteiten tot voor kort hun politiek van voortgaande kredietexpansie niet verder voortgezet.
Het is niet mogelijk in deze korte beschouwing te handelen over alle gevolgen die beëindiging van inflatoire maatregelen met zich brengt. Wij willen slechts het feit vaststellen dat terugkeer tot monetaire stabiliteit geen crisis verwekt. Zij brengt slechts aan het licht de verkeerde investeringen en de andere fouten die gemaakt zijn onder de begoocheling van de schijnwelvaart, verwekt door goedkoop geld. Men wordt de fouten gewaar die men begaan heeft en, niet langer verblind door de illusie van het goedkope geld, begint men zijn activiteiten weer aan te passen aan de werkelijke staat van de stoffelijke productiefactoren. Het is deze - ongetwijfeld pijnlijke, maar onvermijdelijke nieuwe aanpassing, die de depressie uitmaakt.
Het koopkracht-argument
Een van de onplezierige kenmerken van dit proces van afrekenen met hersenschimmen en terugkeren tot een nuchtere beschouwing van de werkelijkheid betreft de hoogte van de loonstandaard. Terwijl de politiek van voortgaande inflatie bedreven werd had de bureaucratie van de vakbonden het zich tot een gewoonte gemaakt van tijd tot tijd op loonsverhogingen aan te dringen en het bedrijfsleven gaf na enig schijn-verzet steeds toe. Het gevolg hiervan was, dat de lonen op een zeker ogenblik boven de marktprijs uitgingen en tot een bedenkelijke graad van werkloosheid zouden hebben geleid. Maar de steeds verder voortschrijdende inflatie haalde die dan weer in. Dan drongen de vakbonden op een nieuwe loonronde aan en zo voort.
Het doet er weinig toe welke rechtvaardiging de vakbonden en hun trawanten ten gunste van hun eisen aanvoerden. Het onvermijdelijke gevolg van de pogingen, de werkgevers te dwingen voor het werk meer te betalen dan de consumenten in de prijs, die zij betalen, er blijkbaar voor over hebben, is altijd weer hetzelfde: stijging van het aantal werklozen.
Onder de tegenwoordige omstandigheden proberen de vakbonden de oude koopkrachtfabel, die al honderd jaar weerlegd is, weer van stal te halen. Zij verklaren, dat door de werknemers meer geld in handen te geven door de loonstandaard te laten stijgen, de uitkeringen aan de werklozen te verhogen en nieuwe openbare werken ter hand te nemen - de werknemers in staat zouden worden gesteld, meer uit te geven en daardoor de zaken te stimuleren en de economie uit de recessie naar de voorspoed te leiden. Dit is het valse argument ten gunste van inflatie: alle mensen gelukkig te maken door meer bankbiljetten te drukken.
Natuurlijk, wanneer er meer bankbiljetten in omloop komen zullen zij, in wier zakken de nieuwe denkbeeldige rijkdom terecht komt - of zij nu werknemers, boeren of andere mensen zijn - meer gaan uitgeven. Maar het is juist deze stijging van uitgaven, die onvermijdelijk leidt tot een algemene tendentie tot prijsstijging of, wat hetzelfde is, maar op een andere manier gezegd, een daling van de koopkracht van het betaalmiddel. Op deze wijze is de hulp, die inflatie biedt aan de werknemers, slechts van korte duur. Wanneer men die hulp wil bestendigen moet men telkens en telkens weer zijn toevlucht nemen tot nieuwe inflatoire maatregelen. Het is duidelijk dat dit tot een ramp moet leiden.
Maar ten slotte begonnen de autoriteiten bang te worden. Zij weten, dat inflatie niet eindeloos kan voortgaan. Wanneer men niet tijdig de verderfelijke politiek van vergroting van de geldhoeveelheid en van de kredietmiddelen beëindigt, stort het geldstelsel van de natie volkomen ineen. De koopkracht van het betaalmiddel daalt tot een punt, dat feitelijk niet meer dan nul is. Dit gebeurde telkens weer, in Amerika in 1781, in Frankrijk in 1796 en in Duitsland in 1923. Het is voor een volk nooit te vroeg om zich te realiseren, dat inflatie nooit als een uitweg,mag worden beschouwd en dat men verplicht is terug te keren tot een gezonde monetaire politiek. Deze feiten erkennend, hebben vele monetaire autoriteiten tot voor kort hun politiek van voortgaande kredietexpansie niet verder voortgezet.
Het is niet mogelijk in deze korte beschouwing te handelen over alle gevolgen die beëindiging van inflatoire maatregelen met zich brengt. Wij willen slechts het feit vaststellen dat terugkeer tot monetaire stabiliteit geen crisis verwekt. Zij brengt slechts aan het licht de verkeerde investeringen en de andere fouten die gemaakt zijn onder de begoocheling van de schijnwelvaart, verwekt door goedkoop geld. Men wordt de fouten gewaar die men begaan heeft en, niet langer verblind door de illusie van het goedkope geld, begint men zijn activiteiten weer aan te passen aan de werkelijke staat van de stoffelijke productiefactoren. Het is deze - ongetwijfeld pijnlijke, maar onvermijdelijke nieuwe aanpassing, die de depressie uitmaakt.
Het koopkracht-argument
Een van de onplezierige kenmerken van dit proces van afrekenen met hersenschimmen en terugkeren tot een nuchtere beschouwing van de werkelijkheid betreft de hoogte van de loonstandaard. Terwijl de politiek van voortgaande inflatie bedreven werd had de bureaucratie van de vakbonden het zich tot een gewoonte gemaakt van tijd tot tijd op loonsverhogingen aan te dringen en het bedrijfsleven gaf na enig schijn-verzet steeds toe. Het gevolg hiervan was, dat de lonen op een zeker ogenblik boven de marktprijs uitgingen en tot een bedenkelijke graad van werkloosheid zouden hebben geleid. Maar de steeds verder voortschrijdende inflatie haalde die dan weer in. Dan drongen de vakbonden op een nieuwe loonronde aan en zo voort.
Het doet er weinig toe welke rechtvaardiging de vakbonden en hun trawanten ten gunste van hun eisen aanvoerden. Het onvermijdelijke gevolg van de pogingen, de werkgevers te dwingen voor het werk meer te betalen dan de consumenten in de prijs, die zij betalen, er blijkbaar voor over hebben, is altijd weer hetzelfde: stijging van het aantal werklozen.
Onder de tegenwoordige omstandigheden proberen de vakbonden de oude koopkrachtfabel, die al honderd jaar weerlegd is, weer van stal te halen. Zij verklaren, dat door de werknemers meer geld in handen te geven door de loonstandaard te laten stijgen, de uitkeringen aan de werklozen te verhogen en nieuwe openbare werken ter hand te nemen - de werknemers in staat zouden worden gesteld, meer uit te geven en daardoor de zaken te stimuleren en de economie uit de recessie naar de voorspoed te leiden. Dit is het valse argument ten gunste van inflatie: alle mensen gelukkig te maken door meer bankbiljetten te drukken.
Natuurlijk, wanneer er meer bankbiljetten in omloop komen zullen zij, in wier zakken de nieuwe denkbeeldige rijkdom terecht komt - of zij nu werknemers, boeren of andere mensen zijn - meer gaan uitgeven. Maar het is juist deze stijging van uitgaven, die onvermijdelijk leidt tot een algemene tendentie tot prijsstijging of, wat hetzelfde is, maar op een andere manier gezegd, een daling van de koopkracht van het betaalmiddel. Op deze wijze is de hulp, die inflatie biedt aan de werknemers, slechts van korte duur. Wanneer men die hulp wil bestendigen moet men telkens en telkens weer zijn toevlucht nemen tot nieuwe inflatoire maatregelen. Het is duidelijk dat dit tot een ramp moet leiden.
In feite is de politiek om de arbeidsmarkt vrij te laten de enige verstandige en succesvolle politiek van volledige werkgelegenheid. |
Er wordt over deze dingen een hoop onzin gezegd. Er zijn mensen die beweren dat loonstijgingen "inflatoir werken". Maar deze stijgingen zijn op zichzelf genomen niet inflatoir. Niets is inflatoir, behalve de inflatie, dat wil zeggen een toename van de geldhoeveelheid die in circulatie is èn die van het bankcrediet (checkbook money). En onder de tegenwoordige omstandigheden kan niemand, behalve de overheid, inflatie in het aanzijn roepen. Wat de vakbonden kunnen bewerken door de ondernemers te dwingen een hogere loonstandaard te accepteren dan de lonen die op de markt mogelijk zijn, is geen inflatie, ook niet de hogere prijzen voor de handelsartikelen, maar werkloosheid voor mensen die graag een baantje zouden willen hebben. Inflatie is een politiek, waartoe de regering haar toevlucht neemt om werkloosheid op grote schaal te voorkomen, waartoe de stijging van de lonen door de vakbonden anders zou leiden.
Het dilemma van een kortzichtige politiek
Het dilemma waarmee ons land - en vele andere landen in niet mindere mate - geconfronteerd wordt, is zeer ernstig. De zeer populaire methode om de loonstandaard te laten stijgen boven de hoogte, die zij op de vrije arbeidsmarkt zou bereiken, zou leiden tot een catastrofale massa-werkloosheid, indien de inflationaire kredietexpansie geen redding bood. Maar inflatie heeft niet alleen uit sociaal oogpunt een verderfelijke uitwerking. Zij kan niet eindeloos doorgaan, zonder uit te lopen op een volledige ineenstorting van het hele monetaire stelsel.
De openbare mening, geheel onder de invloed van de bedriegelijke leerstellingen van de vakbonden, sympathiseert in meerdere of mindere mate met de vraag van de vakbondsbestuurders om een aanzienlijke stijging van de lonen. Zoals de toestand thans is, hebben de vakbonden de macht de werkgevers hun eisen te dicteren. Zij kunnen stakingen uitroepen, zonder dat zij door de autoriteiten in bedwang worden gehouden en straffeloos geweld plegen tegen de werkwilligen. Zij gaan inzien, dat de verhoging van de loonstandaard leidt tot een stijging van het getal dergenen, die geen werkkring hebben. Het enige geneesmiddel dat zij aan de hand doen is ruimer fondsen voor werkloosheidsbestrijding en ruime credietverstrekking, dat wil zeggen: inflatie. De regering, deemoedig buigend voor de op een dwaalspoor geleide openbare mening en bezorgd over de afloop van de dreigende verkiezingscampagne, is ongelukkigerwijs al begonnen haar pogingen op te geven om tot een gezonde monetaire politiek te komen. Zo zijn wij ons weer gaan bezondigen aan de verderfelijke methoden, ons weer in te laten met het scheppen van geld. Wij gaan voort met de inflatie, die maakt dat de koopkracht van het geld steeds meer afneemt. Waar loopt dat op uit? Dat is de vraag die de politici zich bij voorkeur niet stellen.
Alleen verregaande onwetendheid kan de politiek, die gedreven wordt door de zogenaamde progressieven, een "politiek in het belang van de arbeiders" noemen. De werknemer is evenals iedere andere burger het meest geinteresseerd in de handhaving van de koopkracht van het geld. Wanneer, dank zij zijn vakbond, zijn weekloon stijgt boven het loon op de markt, zal hij spoedig ontdekken dat de opgaande beweging van de prijzen hem niet alleen berooft van de voordelen die hij verwachtte, maar bovendien maakt dat de waarde van zijn besparingen, van zijn verzekeringspolis en zijn pensioenrechten afnemen. En, nóg erger, dat hij wellicht zijn baan verliest en geen andere vindt.
Alle politieke partijen en pressiegroepen zeggen dat zij tegen inflatie zijn. Maar wat zij in werkelijkheid bedoelen is, dat zij niets moeten hebben van de onvermijdelijke gevolgen van de inflatie, namelijk de stijging van de kosten van levensonderhoud. Metterdaad begunstigen zij allen een politiek, die noodzakelijk leidt tot een stijging van de hoeveelheid circulatiemiddelen. Zij komen niet alleen op voor een goedkoop-geld politiek om het voortdurend opjagen van de lonen door de vakbonden mogelijk te maken, maar evenzeer voor meer staatsuitgaven en - tegelijkertijd - voor belastingverlaging door het aantal vrijstellingen op te voeren.
Misleid door de marxistische dwaalleer van de onverzoenlijke belangentegenstelling tussen de maatschappelijke groeperingen, beweert men, dat slechts de belangen van de bezittende klasse zich verzetten tegen de eis van de vakbonden om hogere lonen. In feite zijn de werknemers niet minder geïnteresseerd bij een terugkeer tot gezond geld dan enige andere groep of klasse. Er is de laatste jaren veel gesproken over de schade, die oneerlijke vakbondvertegenwoordigers in Amerika hebben toegebracht aan de leden van hun bonden. Maar de verwoesting, toegebracht aan de werknemers door de buitensporige looneisen van de vakbonden, is veel schadelijker.
Het zou overdrijving zijn te beweren, dat de taktiek van de vakbonden de enige bedreiging van waardevast geld en een verstandige economische politiek zou zijn. Georganiseerde werknemers zijn immers niet de enige pressiegroep, wiens eisen heden ten dage de waardevastheid van het geld en het monetaire evenwicht bedreigen. Maar zij zijn de machtigste en invloedrijkste van die groepen en de grootste verantwoordelijkheid rust op hen.
Het kapitalisme heeft de levensstandaard van werknemers tot een ongekende hoogte opgevoerd. Het gemiddelde Amerikaanse gezin verheugt zich tegenwoordig in allerlei luxe, waarvan honderd jaar geleden zelfs de grootste kapitalisten niet droomden. Al deze welvaart is gebaseerd op de toename van besparingen en opgehoopt kapitaal. Zonder deze fondsen, die de ondernemers in staat stelden in de praktijk van de wetenschappelijke en technische vooruitgang gebruik te maken, zou de Amerikaanse werknemer niet meer en betere zaken per werk-uur produceren dan de Aziatische koelies. Hij zou niet meer verdienen en evenals zij armzalig leven op de rand van de hongerdood. Alle maatregelen die, zoals ons stelsel van inkomsten- en vennootschapsbelasting, beogen verdere opeenhoping van kapitaal te voorkomen of zelfs kapitaalverminderend werken, zijn dus in de kern van de zaak tegen de werknemers gericht en anti-sociaal.
Er zou nog een verdere beschouwing gegeven moeten worden over dit vraagstuk van sparen en kapitaalvorming. De welvaartsvooruitgang, die het kapitalisme tot stand heeft gebracht, maakt het voor de gewone man mogelijk te sparen en op deze manier op een bescheiden wijze zichzelf kapitalist te maken. Een ontzaglijk deel van het kapitaal, waarmee in het Amerikaanse zakenleven gewerkt wordt is de tegenhanger van de besparingen van de grote massa. Miljoenen werknemers bezitten spaarsaldi, obligaties en verzekeringspolissen. Al deze vorderingen zijn betaalbaar in dollars en hun waarde hangt af van de gezondheid van het geld van de natie. Het handhaven van de koopkracht van de dollar is dus van dit gezichtspunt uit bezien van vitaal belang voor de grote massa. Om dit doel te bereiken, is het niet genoeg op de bankbiljetten de mooie spreuk In God we trust af te drukken. Men moet een daarbij passende politiek voeren.
Ludwig Von Mises
Gerelateerde links:
- Nathaniel Branden: De rol van vakbonden
- Robert Hessen: De gevolgen van de Industriële Revolutie voor vrouwen en kinderen
- Het vette kapitalistische zwijn van een werkgever
- De onderkruiper
- Milton Friedman: De bron van vakbondsmacht
Plaats reactie - 21 reactie(s):
01-dec-2003 Johan
Mises: "Wanneer men algemeen denkt dat de hoge levensstandaard aan de vakbeweging te danken is, is men geneigd geweld, dwang en intimidatie jegens de niet-georganiseerde werknemers te vergeven en onverschillig te staan tegenover beroving van persoonlijke vrijheid, die inherent is aan monopolistisch optreden."
Een mooi voorbeeld hebben we recentelijk gezien met de gijzeling van directieleden in Belgie bij het bedrijf Sigma. De politie greep niet in om de boel niet "te laten escaleren". De vakbondsbetoging in Rotterdam tegen de komst van goedkope Poolse arbeiders verliep enkele weken geleden evenmin geweldloos.
01-dec-2003 Speedy
Von Mises: “Wij willen slechts het feit vaststellen, dat terugkeer tot monetaire stabiliteit geen crisis verwekt. Zij brengt slechts aan het licht de verkeerde investeringen en de andere fouten, die gemaakt zijn onder de begoocheling van de schijnwelvaart, verwekt door goedkoop geld.”
Von Mises heeft nog de ouderwetse opvatting dat sparen beter is dan lenen. Zalm zal dit toejuichen, maar de EU, en dan vooral Duitsland en Frankrijk, denken daar toch anders over. En de VS is het er uiteraard helemaal niet mee eens. Dat is de grootste debtor nation met de grootste schijnwelvaart (voor 50% gefinancierd met geleend buitenlands geld) ter wereld.
Von Mises heeft ook nog de ouderwetse opvatting dat werken beter is dan rentenieren. Maar de megatrend van uitstoot van arbeid door automatisering gaat versneld door. Als zowel de landbouw en de industrie als de dienstensector helemaal geautomatiseerd zijn (robots, artificial intelligence) is er geen uitwijkmogelijkheid meer voor werkzoekenden. Om te verhinderen dat dan de hele economie knarsend tot stilstand komt moet er voor iedereen een verschuiving komen van inkomen uit arbeid naar inkomen uit geïnvesteerd kapitaal (bijv. door aandelen in het bedrijf waar je werkt).
Von Mises gaat voorbij aan het feit dat niet zozeer de lonen, waar vakbonden en werknemers zich zo druk over maken, te hoog zijn maar de loonKOSTEN (dus incl. heffingen). Volgens Piet van Elswijk (bedrijfskundige en docent aan de VU) is er een betere manier om de werkgelegenheid te bevorderen: de overheid moet stoppen met het belasten van arbeid.
Werkloosheid vergt meer uitkeringen en dus meer premies. Dat maakt arbeid duurder en vergroot weer de uitstoot ervan. De overheid moet bezuinigen, investeert minder in de marktsector en stoot eveneens banen af. De algehele koopkracht daalt. Een negatieve spiraal zoals in de jaren 80. In economische voorspoed werkt het andersom: groei werkgelegenheid, belastingverlaging, nog meer arbeidsvraag en overspannen arbeidsmarkt (jaren 1996-2000).
Volgens Van Elswijk zou het beter zijn als werkgevers slechts belasting betaalden over de toegevoegde waarde (opbrengsten minus de kosten van een bedrijf) in plaats van over het brutosalaris. Werkgevers gaan in zijn plan pas bijdragen aan de kosten van WW-uitkeringen als werknemers rendement opleveren. Daaraan gekoppeld zou de overheid werkgevers een heffingsaftrek per werkende moeten bieden als beloning voor het uitsparen van WW-uitkeringen.
Bij experimenten met dit systeem in het Noorden van Nederland bleek een spectaculaire groei in de werkgelegenheid te ontstaan. Zie ook het Elsevier artikel van 15 november 2003 (pdf-file): Belasting weg, meer arbeid
01-dec-2003 Erik - evanstekGEEN@SPAMhotmail.com
Speedy schrijft:
"En de VS is het er uiteraard helemaal niet mee eens. Dat is de grootste debtor nation met de grootste schijnwelvaart (voor 50% gefinancierd met geleend buitenlands geld) ter wereld."
Het feit dat de VS veel buitenlands geld aantrekt, wil nog niet zeggen dat de welvaart die ermee tot stand wordt gebracht schijn is. Integendeel, het geld gaat ernaar toe omdat het in de VS kennelijk beter rendeert dan in veel andere landen. Vanuit het perspectief van Amerikanen is de keerzijde dat een groot deel van de opbrengsten in de vorm van dividenden na verloop van tijd weer naar het buitenland verdwijnt. Tegelijkertijd zijn de VS economisch nog steeds toonaangevend in de wereld. Op termijn zijn de economische vooruitzichten van de VS dan ook heel wat beter dan die van Europa en Japan.
01-dec-2003 martin
Speedy schreef:
Von Mises gaat voorbij aan het feit dat niet zozeer de lonen, waar vakbonden en werknemers zich zo druk over maken, te hoog zijn maar de loonKOSTEN (dus incl. heffingen).
Ik denk dat Mises dit schreef in een tijd dat het verschil tussen lonen en loonkosten minimaal of zelfs afwezig was, m.a.w. vóór er sprake was van (de meeste) loonheffingen (althans in de V.S.). Ik heb het origineel van dit artikel niet zo gauw terug kunnen vinden, dus ik weet het niet zeker.
Het punt van van Elswijk is niet nieuw, Rothbards schreef dit ruim 30 jaar geleden al in Power and Market. Bijvoorbeeld:
In addition to penalizing work relative to leisure, an income tax also penalizes work for money as against work for a return in kind. Obviously, a relative advantage is conferred on work done for a nonmonetary reward. Working women are penalized as compared with housewives; people will tend to work for their families rather than enter into the labor market, etc. “Do-it-yourself” activities are stimulated. In short, the income tax tends to bring about a reduction in specialization and a breakdown of the market, and hence a retrogression in living standards.18 Make the income tax high enough, and the market will disintegrate altogether, and primitive economic conditions will prevail.
Hij noemt meer schadelijke effecten van inkomstenbelasting, maar deze lijkt me van toepassing op elke vorm van belasting op transacties, zoals b.v. BTW. Je maakt het doen van de belaste transactie minder aantrekkelijk, dus wordt het aantal van dergelijke transacties minder.
01-dec-2003 Cobalt_60
Speedy: een complete webpagina (in opbouw) over de mogelijke economische en financiele consequenties van alsmaar sneller accelerende technologische groei (robotics, AI) is hier te vinden: Accelerating Economic Growth
01-dec-2003 martin
Erik,
Het feit dat de VS veel buitenlands geld aantrekt, wil nog niet zeggen dat de welvaart die ermee tot stand wordt gebracht schijn is.
Ik zou niet willen zeggen dat de welvaart in de V.S. schijn is, maar wel dat de V.S. als geheel (dus niet perse iedere inwoner individueel) op de pof leeft (zie hieronder).
Integendeel, het geld gaat ernaar toe omdat het in de VS kennelijk beter rendeert dan in veel andere landen. Vanuit het perspectief van Amerikanen is de keerzijde dat een groot deel van de opbrengsten in de vorm van dividenden na verloop van tijd weer naar het buitenland verdwijnt.
Ik denk dat het zo is dat de V.S. beter *lijkt* te renderen dan veel andere landen. Men investeert in de V.S., krijgt daar Dollars voor terug, die Dollars investeerd men weer in de V.S., men krijgt er weer meer Dollars voor terug, etc. Zolang je alleen investeert en nooit iets tastbaars koopt kan dit heel lang goed gaan. Het probleem komt als men de opgespaarde Dollars wil gaan uitgeven. De koopkracht van de Dollar zal dan volledig instorten. Hoe langer dit uitblijft hoe erger het wordt.
Je kan je afvragen waar die Dollars dan vandaan komen, die worden gewoon door de FED bijgedrukt (figuurlijk gesproken). Hierdoor kunnen de Amerikanen veel meer importeren dan ze exporteren, maar dat zal een keer op zijn.
Tegelijkertijd zijn de VS economisch nog steeds toonaangevend in de wereld. Op termijn zijn de economische vooruitzichten van de VS dan ook heel wat beter dan die van Europa en Japan.
Het lijkt erop dat de V.S. de fout van de EU over gaat nemen; steeds verder uitdijende verzorgingsstaat, terwijl omgekeerd de EU sinds de invoering van de Euro de kant van de V.S. op gaat wat betreft monetair beleid.
01-dec-2003 Speedy
Erik,
Waar zie jij in de VS dat economische perspectief ?
De VS is, zoals Martin al aangaf, een land waar bijna iedereen op de pof leeft, de overheid inbegrepen. Het is een zeer gesloten economie waar de inkomsten uit export slechts 6.5 % van het BBP zijn. Ze importeren bijna het dubbele en moeten DAGELIJKS 1.3 miljard dollar buitenlands kapitaal aantrekken om hun structurele tekort op de betalingsbalans te kunnen financieren.
De landbouwsector en de basisindustrie (o.a. staal) worden al jaren kunstmatig in leven gehouden met torenhoge overheidssubsidies. De economische hausse van de jaren negentig bestond vrijwel geheel uit buitenlandse investeringen in internetbedrijven. Die zeepbel is gebarsten en buitenlandse investeringen in andere sectoren worden inmiddels razendsnel afgebouwd. De zwakke dollar t.o.v. de sterke euro helpt daarbij. Zelfs grote Amerikaanse investment funds bouwen hun investeringen in de VS af en gaan uit de dollar. De opleving in de Amerikaanse economie van de afgelopen maand is waarschijnlijk voor het grootste deel te danken aan de miljarden die Bush voor zijn oorlogen heeft uitgegeven. Dat is echter ook schijnwelvaart want het is allemaal belastinggeld.
Het is dan ook zeer de vraag of de VS op lange termijn wel goede vooruitzichten heeft. Veel historici beschouwen de 20e eeuw als het tijdperk waarin de VS de wereldpolitiek en ons leven heeft bepaald, zoals Groot-Brittannië dat in de 19e eeuw deed. De 21e eeuw zal echter door snelgroeiende ontwikkelingslanden als China en India worden vormgegeven. Eerst neemt de EU, na de geplande uitbreiding tot 28 lidstaten, het stokje van de VS over als grootste economie in de wereld. Na ca. 2020 is het echter China dat, nota bene gefinancierd met Amerikaanse dollars en Europese Euro’s, de grootste economie ter wereld zal zijn en dus ons leven zal gaan bepalen.
Ni Hao !
Largest economies in the world:
1. EU (28) GDP ppp - $ 11,015 billion (2002 est.) pop 551,699,995 (July 2002 est.)
2. USA GDP ppp - $ 10,082 billion (2002 est.) pop 280,562,489 (July 2002 est.)
3. China GDP ppp - $ 6,000 billion (2002 est.) pop 1,284,303,705 (July 2002 est.)
4. Japan GDP ppp - $ 3,550 billion (2002 est.) pop 126,974,628 (July 2002 est.)
5. India GDP ppp - $ 2,660 billion (2002 est.) pop 1,045,845,226 (July 2002 est.)
6. Brazil GDP ppp - $ 1,340 billlion (2001 est.) pop 176,029,560 (July 2002 est.)
7. Russia GDP ppp - $ 1,270 billion (2002 est.) pop 144,978,573 (July 2002 est.)
8. South-Korea GDP ppp - $ 931 billion (2002 est.) pop 48.324 million (July 2002 est.)
9. Canada GDP ppp - $ 923 billion (2002 est.) pop 31,902,268 (July 2002 est.)
10. Mexico GDP ppp - $ 920 billion (2001 est.) pop 103,400,165 (July 2002 est.)
11. Indonesia GDP ppp - $ 687 billion (2001 est.) pop 231,328,092 (July 2002 est.)
12. Australia GDP ppp - $ 528 billion (2002 est.) pop 19,546,792 (July 2002 est.)
13. Iran GDP ppp - $ 456 billion (2002 est.) pop 66,622,704 (July 2002 est.)
14. Thailand GDP ppp - $ 410 billion (2001 est.) pop 62,354,402 (July 2002 est.)
15. Taiwan GDP ppp - $ 386 billion (2001 est.) pop 22,548,009 (July 2002 est.)
42 countries : Total GDP $ 41,158 billion (2002 est.) total pop 4,196,420,608 (July 2002 est.)
Bron: CIA World Fact Book
01-dec-2003 Erik - evanstekGEEN@SPAMhotmail.com
Dus als je investeert in de VS krijg je daar dollars voor terug? Volgens mij wordt hier een nieuw paradigma zichtbaar. Of zou het toch nog steeds zo zijn dat je eerst dollars moet aanschaffen voordat je ze kunt investeren?
Ik ben verder geen VS-deskundige, zie dus waarschijnlijk veel over het hoofd, maar probeer wel op hoofdlijnen te volgen wat er politiek en economisch gebeurt. In welk opzicht heeft de VS een uitdijende verzorgingsstaat? Ik dacht juist dat de regering Bush erg de nadruk legt op eigen verantwoordelijkheid en dat de Amerikaanse tegenhanger van de AOW geleidelijk wordt geprivatiseerd.
Verder is het kennelijk zo dat de VS zich een tekort op de handelsbalans kunnen veroorloven omdat beleggers en buitenlandse bedrijven voldoende vertrouwen hebben in de VS hebben om er geld in te investeren. Daarnaast mag je wel enig vertrouwen in de markt hebben. Als buitenlandse investeerders geen zin meer hebben om het tekort aan te vullen zal de dollarkoers geleidelijk dalen (iets dat nu al gebeurt). Het gevolg is dat importeren duurder wordt voor de VS terwijl de export waarschijnlijk toeneemt.
En dan de uitbreiding van de Europese Unie: als je de economieen van alle nieuwe landen bij elkaar optelt, kom je uit op een BBP dat ongeveer net zo groot is als dat van.. nee wacht, ik maak er een kwisvraag van:
a) Frankrijk en Duitsland
b) Japan
c) Nederland
d) de staat Californië
Het goede antwoord is.... c. Kortom, het zal nog wel even duren voordat deze nieuwe landen economisch wat gewicht in de schaal leggen.
01-dec-2003 Speedy
Integendeel Erik. De VS is het enige land in de wereld dat zich een structureel tekort op de betalingsbalans kan veroorloven omdat elk land dollars accepteert als betaling. Er zijn inmiddels meer dollars buiten de VS dan in de VS in omloop. Het is zoals Martin zegt, de FED laat de drukpersen draaien.
De VS heeft als land blijkbaar net als de holle internetbedrijven uit de jaren 90 een prima verkooppraatje. Een 1e klas windhandel die gegarandeerd een keer klapt.
Ook van harte aanbevolen, het prachtige verhaal van Toonder “De Windhandel” uit de bundel “Geld speelt geen rol”:
01-dec-2003 martin
Erik,
Dus als je investeert in de VS krijg je daar dollars voor terug? Volgens mij wordt hier een nieuw paradigma zichtbaar. Of zou het toch nog steeds zo zijn dat je eerst dollars moet aanschaffen voordat je ze kunt investeren?
Jij was degene die schreef dat "de VS veel buitenlands geld aantrekt" en dat "een groot deel van de opbrengsten in de vorm van dividenden na verloop van tijd weer naar het buitenland verdwijnt". Ik borduurde hier op voort door aan te geven waar m.i. die dividenden vandaan komen zonder export.
Je moet inderdaad eerst aan dollars zien te komen voor je ze kan investeren. Hiervoor moet je in ruil iets aanbieden; valuta of goederen (oftewel: toekomstige goederen). Gezien het importoverschot van de V.S. lijkt het me dat de rest van de wereld geen gebrek heeft aan dollars, eerder het tegengestelde dus.
Dit paradigma is niet nieuw, het bestaat in verschillende vormen sinds 1926. Het is al twee keer in elkaar gestort, in 1931 en in 1968.
Ik ben verder geen VS-deskundige, zie dus waarschijnlijk veel over het hoofd, maar probeer wel op hoofdlijnen te volgen wat er politiek en economisch gebeurt. In welk opzicht heeft de VS een uitdijende verzorgingsstaat? Ik dacht juist dat de regering Bush erg de nadruk legt op eigen verantwoordelijkheid en dat de Amerikaanse tegenhanger van de AOW geleidelijk wordt geprivatiseerd.
Een paar voorbeelden:
Social security (A.O.W.): http://www.lewrockwell.com/paul/paul70.html
Medicare (gezondheidszorg): http://www.lewrockwell.com/orig/davis3.html
Van de "privatisering" van social security had ik nog niet gehoord, maar ik kwam deze artikelen tegen:
http://www.lewrockwell.com/rockwell/silence1.html
http://www.lewrockwell.com/orig/davis3.html
Op zich doelde ik trouwens niet zozeer op de regeerperiode van Bush, maar meer op langere termijn.
Het zal je toch ook bekend zijn dat Bush de grootste 'spender' in jaren is? Met een astronomisch begrotingstekort? (Een slordige 500 miljard dollar) Dat Bush ging (en gaat) voor "compasionate conservatism"?
Verder is het kennelijk zo dat de VS zich een tekort op de handelsbalans kunnen veroorloven omdat beleggers en buitenlandse bedrijven voldoende vertrouwen hebben in de VS hebben om er geld in te investeren. Daarnaast mag je wel enig vertrouwen in de markt hebben. Als buitenlandse investeerders geen zin meer hebben om het tekort aan te vullen zal de dollarkoers geleidelijk dalen (iets dat nu al gebeurt). Het gevolg is dat importeren duurder wordt voor de VS terwijl de export waarschijnlijk toeneemt.
Ik ben bang dat het een stuk minder vriendelijk zal worden dan je nu schetst, maar we zullen zien.
En dan de uitbreiding van de Europese Unie: als je de economieen van alle nieuwe landen bij elkaar optelt, kom je uit op een BBP dat ongeveer net zo groot is als dat van.. nee wacht, ik maak er een kwisvraag van: (...) Het goede antwoord is.... c. Kortom, het zal nog wel even duren voordat deze nieuwe landen economisch wat gewicht in de schaal leggen.
Ik geloof je op je woord, maar ik weet echt even niet wat dit met 1 en ander te maken heeft...
02-dec-2003 Speedy
Martin,
Interessante links !
Het US-begrotingstekort is fors, maar de uitstaande nationale schuld is veel groter. Daar is de Amerikaanse belastingbetaler nog jáááren zoet mee.
U.S. National Debt Clock
“In this world, nothing is certain but death and taxes.”
-- Benjamin Franklin (1706-1790)
02-dec-2003 Erik
Ach, zo slecht staat de Amerikaanse overheid er niet voor. De Amerikaanse overheidsschuld bedraagt bijna 7000 miljard dollar (!), maar daar staat wel tegenover dat het Amerikaanse nationale inkomen 20.000 miljard dollar bedraagt. Oftewel een schuldquote van zo'n 35%, en dit is ongeveer de helft van het gemiddelde van de eurozone (70%). Daar komt bij dat de economische prestaties van de eurolanden nogal matig zijn, op enkele uitzonderingen na. Er is alles bij elkaar veel meer reden voor bezorgdheid over Europa dan over de VS.
Verder wordt er sinds ik regelmatig kranten lees (zo'n 20 jaar) met enige regelmaat geroepen dat de VS failliet zijn of gaan, doemdenken is nu eenmaal een hobby van velen, maar ondertussen is de economie van de VS al jaren de meest veerkrachtige ter wereld, met een lage werkloosheid, veel innovaties en hoge groeicijfers. In de tijd van Reagan was er al veel bezorgdheid over het 'twin deficit' (begrotingstekort en lopende rekeningtekort) maar Amerika bestaat nog steeds en is alleen maar oppermachtiger geworden.
De privatisering van delen van de sociale zekerheid is waarschijnlijk uitbedacht in de tijd dat de aandelenkoersen nog tot in de hemel groeiden. Ik heb altijd begrepen dat mensen mogen kiezen tussen risicovrije beleggingen met een beperkt rendement (o.a. staatsobligaties) of meer risicovolle beleggingen met kans op een hoger maar ook op een lager rendement (aandelen). Als deze keuze ontbreekt is er inderdaad geen sprake van privatisering maar van gedwongen gokken met je eigen geld en deugt het hele plan niet.
02-dec-2003 Speedy
Erik,
Hoe kom je erbij dat de Amerikanen nu zoveel verdienen ? In 2002 was het BBP van de VS $ 10589 miljard.
In werkelijkheid ontlopen de schuldquotes van de EU en de VS elkaar niet veel. Het verschil is dat de schuldquote van de EU gestaag afneemt (in 5 jaar van 71% naar 62%, streefwaarde is 60%), terwijl die van de VS ondanks de veel grotere economische groei (!) nauwelijks vermindert (ca. 63%). Ook is het begrotingstekort als percentage van het BBP vier keer (!) groter in de VS (1.3%) dan in de EU (0.3%), en ook daar komt al jaren geen verandering in. Blijkbaar gaan al die rigoreuze bezuinigingen van Bush weer op aan zijn ‘tax cuts’ (nodig om de economie te stimuleren) en moet de Amerikaanse overheid steeds meer lenen.
Het lijkt me dus niet dat je kunt zeggen dat de Amerikaanse overheid er beter voor staat dan de EU. ;-)
VS data: FedWorld portal
EU data: EuroStat
"Oh my god, this is like a third world country!"
--Kyle Broflowski (South Park)
03-dec-2003 martin
Speedy,
Jouw cijfers begrijp ik ook niet helemaal, ik kom op een begrotingstekort van 4,7% van BBP voor de VS (100%*500/10589).
03-dec-2003 Mik
De nationale schuld in de VS is dus $7000 miljard. Ik reken even na, dat is met 250 miljoen inwoners een schuld van $ 28.000 per persoon. Laten we uitgaan van een hoog rente percentage van pak'em beet 10% dan zijn de rentekosten $2800 per jaar per persoon. Hier tegenover staan niet alleen bezittingen (huis,auto's etc.) maar ook een gemiddeld inkomen van $37.000 per persoon. Goed te doen lijkt mij zo.
Dus hoezo zeepbel? Bedrijfskundig gezien lijkt mij dit een keurige balans.
03-dec-2003 martin
Mik,
Hoe kom je aan $37.000 per persoon?
03-dec-2003 Speedy
Je hebt gelijk Martin. Sorry Erik, ik heb je verkeerd geïnformeerd.
Zoals Zalm ons ongetwijfeld had kunnen vertellen zijn de begrotingstekorten van de VS en de EU nog veel groter. ;-)
Het financiële jaar 2004 van de Amerikaanse overheid begon op 1 oktober j.l. en toen was het tekort op de reguliere begroting $ 480 miljard. Inclusief een aanvullende begroting voor de kosten van de bezetting en wederopbouw van Irak komt het tekort zelfs ruim boven de $ 500 miljard uit. Het financiële jaar 2003 is afgesloten met een tekort van $ 374 miljard. Dat is meer dan het vorige record ($ 290 miljard uit 1992) en zelfs bijna twee en een half keer zo groot als het tekort van vorig jaar ($ 158 miljard).
Over de periode 2004-2013 verwacht het CBO (het begrotingsbureau van het Am. Congress) een totaal tekort van ca. $ 1400 miljard. Verschillende onafhankelijke economische adviesbureau’s verwachten echter een totaal tekort van ca. $ 5000 miljard. Het is de bedoeling dat het jaarlijkse tekort na 2004 afneemt en dat er na 2010 overschotten komen van maximaal $ 50 miljard. Als dat al gebeurt, zal het ook daarmee nog heel lang duren voordat de Amerikaanse staatsschuld merkbaar is afgelost.
“Bush has pledged that an economic recovery will help close the budget gap by half during the next four or five years. But an unusual coalition of Washington think tanks offered a more pessimistic forecast. The business-oriented Center for Economic Development, the moderate Concord Coalition, and the liberal Center for Budget and Policy Priorities warned that deficits would continue to be large because of expected policy decisions -- extending tax cuts approved by Congress in the past two years, adding a prescription drug component to Medicare and the cost of the war on terrorism. They projected that the cumulative deficit in the next decade would grow from the CBO estimate of $1.4 trillion to $5 trillion. "It is not a temporary matter of a recession and war spending. The real problem is the long term," said Robert Bixby, executive director of the Concord Coalition. That means addressing the problems of financing Social Security and Medicare as 77 million baby boomers begin retiring in the next decade.”
Distributed by the Los Angeles Times-Washington Post News Service
In 2002 was het Amerikaanse begrotingstekort kleiner dan dat van de EU (1.5% tegen 2.2%). Nu is dat omgekeerd (3.7% tegen 3.1%). Ook de komende jaren zal het tekort van de VS groter zijn dan hier. 2004 wordt in ieder geval een financieel rampjaar voor Bush met een tekort van 4.3%. Helaas voor hem is dat ook net een verkiezingsjaar…
‘IF YOU CAN READ THIS you’re not the President’
-- US Bumpersticker
03-dec-2003 Speedy
Merkwaardige ethiek hou jij er op na, Mik. ;-)
Als je schulden maakt ben je er ook zelf verantwoordelijk voor. Daar zadel je je kinderen niet mee op.
Voorlopig groeit de Amerikaanse staatsschuld nog aan tot minstens $ 8400 miljard. Het grootste deel van de begroting gaat dan op aan rentebetalingen.
Na 2010 komt er geld beschikbaar om af te lossen, met bijv. de helft van die 50 miljard per jaar die de Amerikaanse regering als overschot denkt te kunnen realiseren. Zo’n 336 jaar afbetalen dus...
De kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, etc, van de huidige generatie Amerikanen moeten dus hun leven lang belasting betalen voor overheidsuitgaven die hun ouders, grootouders, overgrootouders, etc. opgemaakt hebben.
‘Which is worse: screwing an intern, or screwing THE COUNTRY ?’
-- US Bumpersticker
03-dec-2003 Mik
Marin,
Die 37.000 ($37.600 ppp in het jaar 2002 om precies te zijn heb ik van de volgende site:
http://www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/us.html#Econ
Oftewel: het CIA Worldfactbook, erg interessant
03-dec-2003 Mik
Slaat het bedrag 7000 miljard nu op de amerikaanse staatsschuld of is het het totaal geleende bedrag van de amerikaanse bevolking (daar ging ik van uit)?
03-dec-2003 Speedy
Mik,
Het gaat hier alleen om de schuld van de Amerikaanse federale overheid. Als je wilt weten hoe het land er als geheel voorstaat, moet je natuurlijk alle bezittingen tegen alle schulden wegstrepen. Dan ontlopen de VS en de EU elkaar niet veel, want veel van de bedrijven in de VS waar de Amerikanen hun geld verdienen zijn (deels) eigendom van Europeanen, en ook het geld dat Amerikanen moeten lenen komt grotendeels uit Europa. Netto vermogen per inwoner:
US $ 85000 - $ 32000 = $ 53000
EU $ 45000 + $ 6000 = $ 51000
JAP $ 55000 - $ 17000 = $ 38000
Op de site van de ECB vind je veel van dergelijk vergelijkend cijfermateriaal m.b.t. de VS, de EU en de Eurozone en Japan. Zie bijv. deze pdf-file: macro-economische vergelijking Eurozone/VS/Japan over 2002 .
Erik stelde dat de Amerikaanse overheid er beter voor stond dan de EU. Ik denk van niet, omdat de staatsschuld in de VS als percentage van het BBP blijft groeien, terwijl die in de EU de laatste jaren juist is afgenomen (o.a. maatregelen t.b.v. de invoering van de euro hebben daaraan bijgedragen). De EU heeft haar huishoudboekje dus blijkbaar beter voor elkaar dan de VS. Dat is gunstig voor de belastingbetalers.
Het is inderdaad de vraag of dat zo blijft als de geplande uitbreiding (eerst met 10, uiteindelijk met 13 nieuwe lidstaten) doorgaat. De kandidaatlanden hebben een welvaartsniveau dat op de helft ligt (Turkije zelfs een derde) van qua inwonertal vergelijkbare EU-landen. Dat betekent, dat er nog een enorm economisch potentieel ligt, maar het zal eerst veel geld vergen om dat te mobiliseren.
*Germany GDP ppp - $ 2184 billion (2002 est.) pop 83,251,851 (July 2002 est.)
*France GDP ppp - $ 1540 billion (2002 est.) pop 59,765,983 (July 2002 est.)
*UK GDP ppp - $ 1520 billion (2002 est.) pop 59,778,002 (July 2002 est.)
*Italy GDP ppp - $ 1438 billion (2002 est.) pop 57,715,625 (July 2002 est.)
*Spain GDP ppp - $ 828 billion (2002 est.) pop 40,077,100 (July 2002 est.)
*Netherlands GDP ppp - $ 434 billion (2002 est.) pop 16,067,754 (July 2002 est.)
*Belgium GDP ppp - $ 297.6 billion (2002 est.) pop 10,274,595 (July 2002 est.)
*Sweden GDP ppp - $ 227.4 billion (2002 est.) pop 8,876,744 (July 2002 est.)
*Austria GDP ppp - $ 226 billion (2002 est.) pop 8,169,929 (July 2002 est.)
*Greece GDP ppp - $ 201.1 billion (2002 est.) pop 10,645,343 (July 2002 est.)
*Portugal GDP ppp - $ 182 billion (2002 est.) pop 10,084,245 (July 2002 est.)
*Denmark GDP ppp - $ 155.5 billion (2002 est.) pop 5,368,854 (July 2002 est.)
*Finland GDP ppp - $ 136.2 billion (2002 est.) pop 5,183,545 (July 2002 est.)
*Ireland GDP ppp - $ 111.3 billion (2002 est.) pop 3,883,159 (July 2002 est.)
*Luxembourg GDP ppp - $ 20 billion (2002 est.) pop 448,569 (July 2002 est.)
EU (15) GDP ppp - $ 9501 billion (2002 est.) pop 379,591,298 (July 2002 est.)
-Turkey GDP ppp - $ 468 billion (2002 est.) pop 67,308,928 (July 2002 est.)
-Poland GDP ppp - $ 368.1 billion (2002 est.) pop 38,625,478 (July 2002 est.)
-Czech Republic GDP ppp - $ 155.9 billion (2002 est.) pop 10,256,760 (July 2002 est.)
-Romania GDP ppp - $ 152.7 billion (2001 est.) pop 22,317,730 (July 2002 est.)
-Hungary GDP ppp - $ 134.7 billion (2002 est.) pop 10,075,034 (July 2002 est.)
-Slovakia GDP ppp - $ 66 billion (2002 est.) pop 5,422,366 (July 2002 est.)
-Bulgaria GDP ppp - $ 50.6 billion (2002 est.) pop 7,621,337 (July 2002 est.)
-Slovenia GDP ppp - $ 36 billion (2002 est.) pop 1,932,917 (July 2002 est.)
-Lithuania GDP ppp - $ 29.2 billion (2002 est.) pop 3,601,138 (July 2002 est.)
-Latvia GDP ppp - $ 20 billion (2002 est.) pop 2,366,515 (July 2002 est.)
-Estonia GDP ppp - $ 15.2 billion (2002 est.) pop 1,415,681 (July 2002 est.)
-Cyprus GDP Greek Cypriot area: ppp - $ 9.1 billion (2001 est.); Turkish Cypriot area: ppp - $ 1.1 billion (2001 est.) tot pop 767,314 (July 2002 est.)
-Malta GDP ppp - $7 billion (2002 est.) pop 397,499 (July 2002 est.)
EU (13) GDP ppp - $ 1514 billion (2002 est.) pop 172,108,697 (July 2002 est.)
Bron : CIA World Fact Book
Het dilemma van een kortzichtige politiek
Het dilemma waarmee ons land - en vele andere landen in niet mindere mate - geconfronteerd wordt, is zeer ernstig. De zeer populaire methode om de loonstandaard te laten stijgen boven de hoogte, die zij op de vrije arbeidsmarkt zou bereiken, zou leiden tot een catastrofale massa-werkloosheid, indien de inflationaire kredietexpansie geen redding bood. Maar inflatie heeft niet alleen uit sociaal oogpunt een verderfelijke uitwerking. Zij kan niet eindeloos doorgaan, zonder uit te lopen op een volledige ineenstorting van het hele monetaire stelsel.
De openbare mening, geheel onder de invloed van de bedriegelijke leerstellingen van de vakbonden, sympathiseert in meerdere of mindere mate met de vraag van de vakbondsbestuurders om een aanzienlijke stijging van de lonen. Zoals de toestand thans is, hebben de vakbonden de macht de werkgevers hun eisen te dicteren. Zij kunnen stakingen uitroepen, zonder dat zij door de autoriteiten in bedwang worden gehouden en straffeloos geweld plegen tegen de werkwilligen. Zij gaan inzien, dat de verhoging van de loonstandaard leidt tot een stijging van het getal dergenen, die geen werkkring hebben. Het enige geneesmiddel dat zij aan de hand doen is ruimer fondsen voor werkloosheidsbestrijding en ruime credietverstrekking, dat wil zeggen: inflatie. De regering, deemoedig buigend voor de op een dwaalspoor geleide openbare mening en bezorgd over de afloop van de dreigende verkiezingscampagne, is ongelukkigerwijs al begonnen haar pogingen op te geven om tot een gezonde monetaire politiek te komen. Zo zijn wij ons weer gaan bezondigen aan de verderfelijke methoden, ons weer in te laten met het scheppen van geld. Wij gaan voort met de inflatie, die maakt dat de koopkracht van het geld steeds meer afneemt. Waar loopt dat op uit? Dat is de vraag die de politici zich bij voorkeur niet stellen.
Alleen verregaande onwetendheid kan de politiek, die gedreven wordt door de zogenaamde progressieven, een "politiek in het belang van de arbeiders" noemen. De werknemer is evenals iedere andere burger het meest geinteresseerd in de handhaving van de koopkracht van het geld. Wanneer, dank zij zijn vakbond, zijn weekloon stijgt boven het loon op de markt, zal hij spoedig ontdekken dat de opgaande beweging van de prijzen hem niet alleen berooft van de voordelen die hij verwachtte, maar bovendien maakt dat de waarde van zijn besparingen, van zijn verzekeringspolis en zijn pensioenrechten afnemen. En, nóg erger, dat hij wellicht zijn baan verliest en geen andere vindt.
Alle politieke partijen en pressiegroepen zeggen dat zij tegen inflatie zijn. Maar wat zij in werkelijkheid bedoelen is, dat zij niets moeten hebben van de onvermijdelijke gevolgen van de inflatie, namelijk de stijging van de kosten van levensonderhoud. Metterdaad begunstigen zij allen een politiek, die noodzakelijk leidt tot een stijging van de hoeveelheid circulatiemiddelen. Zij komen niet alleen op voor een goedkoop-geld politiek om het voortdurend opjagen van de lonen door de vakbonden mogelijk te maken, maar evenzeer voor meer staatsuitgaven en - tegelijkertijd - voor belastingverlaging door het aantal vrijstellingen op te voeren.
Misleid door de marxistische dwaalleer van de onverzoenlijke belangentegenstelling tussen de maatschappelijke groeperingen, beweert men, dat slechts de belangen van de bezittende klasse zich verzetten tegen de eis van de vakbonden om hogere lonen. In feite zijn de werknemers niet minder geïnteresseerd bij een terugkeer tot gezond geld dan enige andere groep of klasse. Er is de laatste jaren veel gesproken over de schade, die oneerlijke vakbondvertegenwoordigers in Amerika hebben toegebracht aan de leden van hun bonden. Maar de verwoesting, toegebracht aan de werknemers door de buitensporige looneisen van de vakbonden, is veel schadelijker.Het zou overdrijving zijn te beweren, dat de taktiek van de vakbonden de enige bedreiging van waardevast geld en een verstandige economische politiek zou zijn. Georganiseerde werknemers zijn immers niet de enige pressiegroep, wiens eisen heden ten dage de waardevastheid van het geld en het monetaire evenwicht bedreigen. Maar zij zijn de machtigste en invloedrijkste van die groepen en de grootste verantwoordelijkheid rust op hen.
Niets is inflatoir, behalve de inflatie, dat wil zeggen een toename van de geldhoeveelheid die in circulatie is èn die van het bankcrediet (checkbook money). |
Het kapitalisme heeft de levensstandaard van werknemers tot een ongekende hoogte opgevoerd. Het gemiddelde Amerikaanse gezin verheugt zich tegenwoordig in allerlei luxe, waarvan honderd jaar geleden zelfs de grootste kapitalisten niet droomden. Al deze welvaart is gebaseerd op de toename van besparingen en opgehoopt kapitaal. Zonder deze fondsen, die de ondernemers in staat stelden in de praktijk van de wetenschappelijke en technische vooruitgang gebruik te maken, zou de Amerikaanse werknemer niet meer en betere zaken per werk-uur produceren dan de Aziatische koelies. Hij zou niet meer verdienen en evenals zij armzalig leven op de rand van de hongerdood. Alle maatregelen die, zoals ons stelsel van inkomsten- en vennootschapsbelasting, beogen verdere opeenhoping van kapitaal te voorkomen of zelfs kapitaalverminderend werken, zijn dus in de kern van de zaak tegen de werknemers gericht en anti-sociaal.
Er zou nog een verdere beschouwing gegeven moeten worden over dit vraagstuk van sparen en kapitaalvorming. De welvaartsvooruitgang, die het kapitalisme tot stand heeft gebracht, maakt het voor de gewone man mogelijk te sparen en op deze manier op een bescheiden wijze zichzelf kapitalist te maken. Een ontzaglijk deel van het kapitaal, waarmee in het Amerikaanse zakenleven gewerkt wordt is de tegenhanger van de besparingen van de grote massa. Miljoenen werknemers bezitten spaarsaldi, obligaties en verzekeringspolissen. Al deze vorderingen zijn betaalbaar in dollars en hun waarde hangt af van de gezondheid van het geld van de natie. Het handhaven van de koopkracht van de dollar is dus van dit gezichtspunt uit bezien van vitaal belang voor de grote massa. Om dit doel te bereiken, is het niet genoeg op de bankbiljetten de mooie spreuk In God we trust af te drukken. Men moet een daarbij passende politiek voeren.
Ludwig Von MisesGerelateerde links:
- Nathaniel Branden: De rol van vakbonden
- Robert Hessen: De gevolgen van de Industriële Revolutie voor vrouwen en kinderen
- Het vette kapitalistische zwijn van een werkgever
- De onderkruiper
- Milton Friedman: De bron van vakbondsmacht
Plaats reactie01-dec-2003 Johan
Mises: "Wanneer men algemeen denkt dat de hoge levensstandaard aan de vakbeweging te danken is, is men geneigd geweld, dwang en intimidatie jegens de niet-georganiseerde werknemers te vergeven en onverschillig te staan tegenover beroving van persoonlijke vrijheid, die inherent is aan monopolistisch optreden."
Een mooi voorbeeld hebben we recentelijk gezien met de gijzeling van directieleden in Belgie bij het bedrijf Sigma. De politie greep niet in om de boel niet "te laten escaleren". De vakbondsbetoging in Rotterdam tegen de komst van goedkope Poolse arbeiders verliep enkele weken geleden evenmin geweldloos.
01-dec-2003 Speedy
Von Mises: “Wij willen slechts het feit vaststellen, dat terugkeer tot monetaire stabiliteit geen crisis verwekt. Zij brengt slechts aan het licht de verkeerde investeringen en de andere fouten, die gemaakt zijn onder de begoocheling van de schijnwelvaart, verwekt door goedkoop geld.”
Von Mises heeft nog de ouderwetse opvatting dat sparen beter is dan lenen. Zalm zal dit toejuichen, maar de EU, en dan vooral Duitsland en Frankrijk, denken daar toch anders over. En de VS is het er uiteraard helemaal niet mee eens. Dat is de grootste debtor nation met de grootste schijnwelvaart (voor 50% gefinancierd met geleend buitenlands geld) ter wereld.
Von Mises heeft ook nog de ouderwetse opvatting dat werken beter is dan rentenieren. Maar de megatrend van uitstoot van arbeid door automatisering gaat versneld door. Als zowel de landbouw en de industrie als de dienstensector helemaal geautomatiseerd zijn (robots, artificial intelligence) is er geen uitwijkmogelijkheid meer voor werkzoekenden. Om te verhinderen dat dan de hele economie knarsend tot stilstand komt moet er voor iedereen een verschuiving komen van inkomen uit arbeid naar inkomen uit geïnvesteerd kapitaal (bijv. door aandelen in het bedrijf waar je werkt).
Von Mises gaat voorbij aan het feit dat niet zozeer de lonen, waar vakbonden en werknemers zich zo druk over maken, te hoog zijn maar de loonKOSTEN (dus incl. heffingen). Volgens Piet van Elswijk (bedrijfskundige en docent aan de VU) is er een betere manier om de werkgelegenheid te bevorderen: de overheid moet stoppen met het belasten van arbeid.
Werkloosheid vergt meer uitkeringen en dus meer premies. Dat maakt arbeid duurder en vergroot weer de uitstoot ervan. De overheid moet bezuinigen, investeert minder in de marktsector en stoot eveneens banen af. De algehele koopkracht daalt. Een negatieve spiraal zoals in de jaren 80. In economische voorspoed werkt het andersom: groei werkgelegenheid, belastingverlaging, nog meer arbeidsvraag en overspannen arbeidsmarkt (jaren 1996-2000).
Volgens Van Elswijk zou het beter zijn als werkgevers slechts belasting betaalden over de toegevoegde waarde (opbrengsten minus de kosten van een bedrijf) in plaats van over het brutosalaris. Werkgevers gaan in zijn plan pas bijdragen aan de kosten van WW-uitkeringen als werknemers rendement opleveren. Daaraan gekoppeld zou de overheid werkgevers een heffingsaftrek per werkende moeten bieden als beloning voor het uitsparen van WW-uitkeringen.
Bij experimenten met dit systeem in het Noorden van Nederland bleek een spectaculaire groei in de werkgelegenheid te ontstaan. Zie ook het Elsevier artikel van 15 november 2003 (pdf-file): Belasting weg, meer arbeid
01-dec-2003 Erik - evanstekGEEN@SPAMhotmail.com
Speedy schrijft:
"En de VS is het er uiteraard helemaal niet mee eens. Dat is de grootste debtor nation met de grootste schijnwelvaart (voor 50% gefinancierd met geleend buitenlands geld) ter wereld."
Het feit dat de VS veel buitenlands geld aantrekt, wil nog niet zeggen dat de welvaart die ermee tot stand wordt gebracht schijn is. Integendeel, het geld gaat ernaar toe omdat het in de VS kennelijk beter rendeert dan in veel andere landen. Vanuit het perspectief van Amerikanen is de keerzijde dat een groot deel van de opbrengsten in de vorm van dividenden na verloop van tijd weer naar het buitenland verdwijnt. Tegelijkertijd zijn de VS economisch nog steeds toonaangevend in de wereld. Op termijn zijn de economische vooruitzichten van de VS dan ook heel wat beter dan die van Europa en Japan.
01-dec-2003 martin
Speedy schreef:
Von Mises gaat voorbij aan het feit dat niet zozeer de lonen, waar vakbonden en werknemers zich zo druk over maken, te hoog zijn maar de loonKOSTEN (dus incl. heffingen).
Ik denk dat Mises dit schreef in een tijd dat het verschil tussen lonen en loonkosten minimaal of zelfs afwezig was, m.a.w. vóór er sprake was van (de meeste) loonheffingen (althans in de V.S.). Ik heb het origineel van dit artikel niet zo gauw terug kunnen vinden, dus ik weet het niet zeker.
Het punt van van Elswijk is niet nieuw, Rothbards schreef dit ruim 30 jaar geleden al in Power and Market. Bijvoorbeeld:
In addition to penalizing work relative to leisure, an income tax also penalizes work for money as against work for a return in kind. Obviously, a relative advantage is conferred on work done for a nonmonetary reward. Working women are penalized as compared with housewives; people will tend to work for their families rather than enter into the labor market, etc. “Do-it-yourself” activities are stimulated. In short, the income tax tends to bring about a reduction in specialization and a breakdown of the market, and hence a retrogression in living standards.18 Make the income tax high enough, and the market will disintegrate altogether, and primitive economic conditions will prevail.
Hij noemt meer schadelijke effecten van inkomstenbelasting, maar deze lijkt me van toepassing op elke vorm van belasting op transacties, zoals b.v. BTW. Je maakt het doen van de belaste transactie minder aantrekkelijk, dus wordt het aantal van dergelijke transacties minder.
01-dec-2003 Cobalt_60
Speedy: een complete webpagina (in opbouw) over de mogelijke economische en financiele consequenties van alsmaar sneller accelerende technologische groei (robotics, AI) is hier te vinden: Accelerating Economic Growth
01-dec-2003 martin
Erik,
Het feit dat de VS veel buitenlands geld aantrekt, wil nog niet zeggen dat de welvaart die ermee tot stand wordt gebracht schijn is.
Ik zou niet willen zeggen dat de welvaart in de V.S. schijn is, maar wel dat de V.S. als geheel (dus niet perse iedere inwoner individueel) op de pof leeft (zie hieronder).
Integendeel, het geld gaat ernaar toe omdat het in de VS kennelijk beter rendeert dan in veel andere landen. Vanuit het perspectief van Amerikanen is de keerzijde dat een groot deel van de opbrengsten in de vorm van dividenden na verloop van tijd weer naar het buitenland verdwijnt.
Ik denk dat het zo is dat de V.S. beter *lijkt* te renderen dan veel andere landen. Men investeert in de V.S., krijgt daar Dollars voor terug, die Dollars investeerd men weer in de V.S., men krijgt er weer meer Dollars voor terug, etc. Zolang je alleen investeert en nooit iets tastbaars koopt kan dit heel lang goed gaan. Het probleem komt als men de opgespaarde Dollars wil gaan uitgeven. De koopkracht van de Dollar zal dan volledig instorten. Hoe langer dit uitblijft hoe erger het wordt.
Je kan je afvragen waar die Dollars dan vandaan komen, die worden gewoon door de FED bijgedrukt (figuurlijk gesproken). Hierdoor kunnen de Amerikanen veel meer importeren dan ze exporteren, maar dat zal een keer op zijn.
Tegelijkertijd zijn de VS economisch nog steeds toonaangevend in de wereld. Op termijn zijn de economische vooruitzichten van de VS dan ook heel wat beter dan die van Europa en Japan.
Het lijkt erop dat de V.S. de fout van de EU over gaat nemen; steeds verder uitdijende verzorgingsstaat, terwijl omgekeerd de EU sinds de invoering van de Euro de kant van de V.S. op gaat wat betreft monetair beleid.
01-dec-2003 Speedy
Erik,
Waar zie jij in de VS dat economische perspectief ?
De VS is, zoals Martin al aangaf, een land waar bijna iedereen op de pof leeft, de overheid inbegrepen. Het is een zeer gesloten economie waar de inkomsten uit export slechts 6.5 % van het BBP zijn. Ze importeren bijna het dubbele en moeten DAGELIJKS 1.3 miljard dollar buitenlands kapitaal aantrekken om hun structurele tekort op de betalingsbalans te kunnen financieren.
De landbouwsector en de basisindustrie (o.a. staal) worden al jaren kunstmatig in leven gehouden met torenhoge overheidssubsidies. De economische hausse van de jaren negentig bestond vrijwel geheel uit buitenlandse investeringen in internetbedrijven. Die zeepbel is gebarsten en buitenlandse investeringen in andere sectoren worden inmiddels razendsnel afgebouwd. De zwakke dollar t.o.v. de sterke euro helpt daarbij. Zelfs grote Amerikaanse investment funds bouwen hun investeringen in de VS af en gaan uit de dollar. De opleving in de Amerikaanse economie van de afgelopen maand is waarschijnlijk voor het grootste deel te danken aan de miljarden die Bush voor zijn oorlogen heeft uitgegeven. Dat is echter ook schijnwelvaart want het is allemaal belastinggeld.
Het is dan ook zeer de vraag of de VS op lange termijn wel goede vooruitzichten heeft. Veel historici beschouwen de 20e eeuw als het tijdperk waarin de VS de wereldpolitiek en ons leven heeft bepaald, zoals Groot-Brittannië dat in de 19e eeuw deed. De 21e eeuw zal echter door snelgroeiende ontwikkelingslanden als China en India worden vormgegeven. Eerst neemt de EU, na de geplande uitbreiding tot 28 lidstaten, het stokje van de VS over als grootste economie in de wereld. Na ca. 2020 is het echter China dat, nota bene gefinancierd met Amerikaanse dollars en Europese Euro’s, de grootste economie ter wereld zal zijn en dus ons leven zal gaan bepalen.
Ni Hao !
Largest economies in the world:
1. EU (28) GDP ppp - $ 11,015 billion (2002 est.) pop 551,699,995 (July 2002 est.)
2. USA GDP ppp - $ 10,082 billion (2002 est.) pop 280,562,489 (July 2002 est.)
3. China GDP ppp - $ 6,000 billion (2002 est.) pop 1,284,303,705 (July 2002 est.)
4. Japan GDP ppp - $ 3,550 billion (2002 est.) pop 126,974,628 (July 2002 est.)
5. India GDP ppp - $ 2,660 billion (2002 est.) pop 1,045,845,226 (July 2002 est.)
6. Brazil GDP ppp - $ 1,340 billlion (2001 est.) pop 176,029,560 (July 2002 est.)
7. Russia GDP ppp - $ 1,270 billion (2002 est.) pop 144,978,573 (July 2002 est.)
8. South-Korea GDP ppp - $ 931 billion (2002 est.) pop 48.324 million (July 2002 est.)
9. Canada GDP ppp - $ 923 billion (2002 est.) pop 31,902,268 (July 2002 est.)
10. Mexico GDP ppp - $ 920 billion (2001 est.) pop 103,400,165 (July 2002 est.)
11. Indonesia GDP ppp - $ 687 billion (2001 est.) pop 231,328,092 (July 2002 est.)
12. Australia GDP ppp - $ 528 billion (2002 est.) pop 19,546,792 (July 2002 est.)
13. Iran GDP ppp - $ 456 billion (2002 est.) pop 66,622,704 (July 2002 est.)
14. Thailand GDP ppp - $ 410 billion (2001 est.) pop 62,354,402 (July 2002 est.)
15. Taiwan GDP ppp - $ 386 billion (2001 est.) pop 22,548,009 (July 2002 est.)
42 countries : Total GDP $ 41,158 billion (2002 est.) total pop 4,196,420,608 (July 2002 est.)
Bron: CIA World Fact Book
01-dec-2003 Erik - evanstekGEEN@SPAMhotmail.com
Dus als je investeert in de VS krijg je daar dollars voor terug? Volgens mij wordt hier een nieuw paradigma zichtbaar. Of zou het toch nog steeds zo zijn dat je eerst dollars moet aanschaffen voordat je ze kunt investeren?
Ik ben verder geen VS-deskundige, zie dus waarschijnlijk veel over het hoofd, maar probeer wel op hoofdlijnen te volgen wat er politiek en economisch gebeurt. In welk opzicht heeft de VS een uitdijende verzorgingsstaat? Ik dacht juist dat de regering Bush erg de nadruk legt op eigen verantwoordelijkheid en dat de Amerikaanse tegenhanger van de AOW geleidelijk wordt geprivatiseerd.
Verder is het kennelijk zo dat de VS zich een tekort op de handelsbalans kunnen veroorloven omdat beleggers en buitenlandse bedrijven voldoende vertrouwen hebben in de VS hebben om er geld in te investeren. Daarnaast mag je wel enig vertrouwen in de markt hebben. Als buitenlandse investeerders geen zin meer hebben om het tekort aan te vullen zal de dollarkoers geleidelijk dalen (iets dat nu al gebeurt). Het gevolg is dat importeren duurder wordt voor de VS terwijl de export waarschijnlijk toeneemt.
En dan de uitbreiding van de Europese Unie: als je de economieen van alle nieuwe landen bij elkaar optelt, kom je uit op een BBP dat ongeveer net zo groot is als dat van.. nee wacht, ik maak er een kwisvraag van:
a) Frankrijk en Duitsland
b) Japan
c) Nederland
d) de staat Californië
Het goede antwoord is.... c. Kortom, het zal nog wel even duren voordat deze nieuwe landen economisch wat gewicht in de schaal leggen.
01-dec-2003 Speedy
Integendeel Erik. De VS is het enige land in de wereld dat zich een structureel tekort op de betalingsbalans kan veroorloven omdat elk land dollars accepteert als betaling. Er zijn inmiddels meer dollars buiten de VS dan in de VS in omloop. Het is zoals Martin zegt, de FED laat de drukpersen draaien.
De VS heeft als land blijkbaar net als de holle internetbedrijven uit de jaren 90 een prima verkooppraatje. Een 1e klas windhandel die gegarandeerd een keer klapt.
Ook van harte aanbevolen, het prachtige verhaal van Toonder “De Windhandel” uit de bundel “Geld speelt geen rol”:
01-dec-2003 martin
Erik,
Dus als je investeert in de VS krijg je daar dollars voor terug? Volgens mij wordt hier een nieuw paradigma zichtbaar. Of zou het toch nog steeds zo zijn dat je eerst dollars moet aanschaffen voordat je ze kunt investeren?
Jij was degene die schreef dat "de VS veel buitenlands geld aantrekt" en dat "een groot deel van de opbrengsten in de vorm van dividenden na verloop van tijd weer naar het buitenland verdwijnt". Ik borduurde hier op voort door aan te geven waar m.i. die dividenden vandaan komen zonder export.
Je moet inderdaad eerst aan dollars zien te komen voor je ze kan investeren. Hiervoor moet je in ruil iets aanbieden; valuta of goederen (oftewel: toekomstige goederen). Gezien het importoverschot van de V.S. lijkt het me dat de rest van de wereld geen gebrek heeft aan dollars, eerder het tegengestelde dus.
Dit paradigma is niet nieuw, het bestaat in verschillende vormen sinds 1926. Het is al twee keer in elkaar gestort, in 1931 en in 1968.
Ik ben verder geen VS-deskundige, zie dus waarschijnlijk veel over het hoofd, maar probeer wel op hoofdlijnen te volgen wat er politiek en economisch gebeurt. In welk opzicht heeft de VS een uitdijende verzorgingsstaat? Ik dacht juist dat de regering Bush erg de nadruk legt op eigen verantwoordelijkheid en dat de Amerikaanse tegenhanger van de AOW geleidelijk wordt geprivatiseerd.
Een paar voorbeelden:
Social security (A.O.W.): http://www.lewrockwell.com/paul/paul70.html
Medicare (gezondheidszorg): http://www.lewrockwell.com/orig/davis3.html
Van de "privatisering" van social security had ik nog niet gehoord, maar ik kwam deze artikelen tegen:
http://www.lewrockwell.com/rockwell/silence1.html
http://www.lewrockwell.com/orig/davis3.html
Op zich doelde ik trouwens niet zozeer op de regeerperiode van Bush, maar meer op langere termijn.
Het zal je toch ook bekend zijn dat Bush de grootste 'spender' in jaren is? Met een astronomisch begrotingstekort? (Een slordige 500 miljard dollar) Dat Bush ging (en gaat) voor "compasionate conservatism"?
Verder is het kennelijk zo dat de VS zich een tekort op de handelsbalans kunnen veroorloven omdat beleggers en buitenlandse bedrijven voldoende vertrouwen hebben in de VS hebben om er geld in te investeren. Daarnaast mag je wel enig vertrouwen in de markt hebben. Als buitenlandse investeerders geen zin meer hebben om het tekort aan te vullen zal de dollarkoers geleidelijk dalen (iets dat nu al gebeurt). Het gevolg is dat importeren duurder wordt voor de VS terwijl de export waarschijnlijk toeneemt.
Ik ben bang dat het een stuk minder vriendelijk zal worden dan je nu schetst, maar we zullen zien.
En dan de uitbreiding van de Europese Unie: als je de economieen van alle nieuwe landen bij elkaar optelt, kom je uit op een BBP dat ongeveer net zo groot is als dat van.. nee wacht, ik maak er een kwisvraag van: (...) Het goede antwoord is.... c. Kortom, het zal nog wel even duren voordat deze nieuwe landen economisch wat gewicht in de schaal leggen.
Ik geloof je op je woord, maar ik weet echt even niet wat dit met 1 en ander te maken heeft...
02-dec-2003 Speedy
Martin,
Interessante links !
Het US-begrotingstekort is fors, maar de uitstaande nationale schuld is veel groter. Daar is de Amerikaanse belastingbetaler nog jáááren zoet mee.
U.S. National Debt Clock
“In this world, nothing is certain but death and taxes.”
-- Benjamin Franklin (1706-1790)
02-dec-2003 Erik
Ach, zo slecht staat de Amerikaanse overheid er niet voor. De Amerikaanse overheidsschuld bedraagt bijna 7000 miljard dollar (!), maar daar staat wel tegenover dat het Amerikaanse nationale inkomen 20.000 miljard dollar bedraagt. Oftewel een schuldquote van zo'n 35%, en dit is ongeveer de helft van het gemiddelde van de eurozone (70%). Daar komt bij dat de economische prestaties van de eurolanden nogal matig zijn, op enkele uitzonderingen na. Er is alles bij elkaar veel meer reden voor bezorgdheid over Europa dan over de VS.
Verder wordt er sinds ik regelmatig kranten lees (zo'n 20 jaar) met enige regelmaat geroepen dat de VS failliet zijn of gaan, doemdenken is nu eenmaal een hobby van velen, maar ondertussen is de economie van de VS al jaren de meest veerkrachtige ter wereld, met een lage werkloosheid, veel innovaties en hoge groeicijfers. In de tijd van Reagan was er al veel bezorgdheid over het 'twin deficit' (begrotingstekort en lopende rekeningtekort) maar Amerika bestaat nog steeds en is alleen maar oppermachtiger geworden.
De privatisering van delen van de sociale zekerheid is waarschijnlijk uitbedacht in de tijd dat de aandelenkoersen nog tot in de hemel groeiden. Ik heb altijd begrepen dat mensen mogen kiezen tussen risicovrije beleggingen met een beperkt rendement (o.a. staatsobligaties) of meer risicovolle beleggingen met kans op een hoger maar ook op een lager rendement (aandelen). Als deze keuze ontbreekt is er inderdaad geen sprake van privatisering maar van gedwongen gokken met je eigen geld en deugt het hele plan niet.
02-dec-2003 Speedy
Erik,
Hoe kom je erbij dat de Amerikanen nu zoveel verdienen ? In 2002 was het BBP van de VS $ 10589 miljard.
In werkelijkheid ontlopen de schuldquotes van de EU en de VS elkaar niet veel. Het verschil is dat de schuldquote van de EU gestaag afneemt (in 5 jaar van 71% naar 62%, streefwaarde is 60%), terwijl die van de VS ondanks de veel grotere economische groei (!) nauwelijks vermindert (ca. 63%). Ook is het begrotingstekort als percentage van het BBP vier keer (!) groter in de VS (1.3%) dan in de EU (0.3%), en ook daar komt al jaren geen verandering in. Blijkbaar gaan al die rigoreuze bezuinigingen van Bush weer op aan zijn ‘tax cuts’ (nodig om de economie te stimuleren) en moet de Amerikaanse overheid steeds meer lenen.
Het lijkt me dus niet dat je kunt zeggen dat de Amerikaanse overheid er beter voor staat dan de EU. ;-)
VS data: FedWorld portal
EU data: EuroStat
"Oh my god, this is like a third world country!"
--Kyle Broflowski (South Park)
03-dec-2003 martin
Speedy,
Jouw cijfers begrijp ik ook niet helemaal, ik kom op een begrotingstekort van 4,7% van BBP voor de VS (100%*500/10589).
03-dec-2003 Mik
De nationale schuld in de VS is dus $7000 miljard. Ik reken even na, dat is met 250 miljoen inwoners een schuld van $ 28.000 per persoon. Laten we uitgaan van een hoog rente percentage van pak'em beet 10% dan zijn de rentekosten $2800 per jaar per persoon. Hier tegenover staan niet alleen bezittingen (huis,auto's etc.) maar ook een gemiddeld inkomen van $37.000 per persoon. Goed te doen lijkt mij zo.
Dus hoezo zeepbel? Bedrijfskundig gezien lijkt mij dit een keurige balans.
03-dec-2003 martin
Mik,
Hoe kom je aan $37.000 per persoon?
03-dec-2003 Speedy
Je hebt gelijk Martin. Sorry Erik, ik heb je verkeerd geïnformeerd.
Zoals Zalm ons ongetwijfeld had kunnen vertellen zijn de begrotingstekorten van de VS en de EU nog veel groter. ;-)
Het financiële jaar 2004 van de Amerikaanse overheid begon op 1 oktober j.l. en toen was het tekort op de reguliere begroting $ 480 miljard. Inclusief een aanvullende begroting voor de kosten van de bezetting en wederopbouw van Irak komt het tekort zelfs ruim boven de $ 500 miljard uit. Het financiële jaar 2003 is afgesloten met een tekort van $ 374 miljard. Dat is meer dan het vorige record ($ 290 miljard uit 1992) en zelfs bijna twee en een half keer zo groot als het tekort van vorig jaar ($ 158 miljard).
Over de periode 2004-2013 verwacht het CBO (het begrotingsbureau van het Am. Congress) een totaal tekort van ca. $ 1400 miljard. Verschillende onafhankelijke economische adviesbureau’s verwachten echter een totaal tekort van ca. $ 5000 miljard. Het is de bedoeling dat het jaarlijkse tekort na 2004 afneemt en dat er na 2010 overschotten komen van maximaal $ 50 miljard. Als dat al gebeurt, zal het ook daarmee nog heel lang duren voordat de Amerikaanse staatsschuld merkbaar is afgelost.
“Bush has pledged that an economic recovery will help close the budget gap by half during the next four or five years. But an unusual coalition of Washington think tanks offered a more pessimistic forecast. The business-oriented Center for Economic Development, the moderate Concord Coalition, and the liberal Center for Budget and Policy Priorities warned that deficits would continue to be large because of expected policy decisions -- extending tax cuts approved by Congress in the past two years, adding a prescription drug component to Medicare and the cost of the war on terrorism. They projected that the cumulative deficit in the next decade would grow from the CBO estimate of $1.4 trillion to $5 trillion. "It is not a temporary matter of a recession and war spending. The real problem is the long term," said Robert Bixby, executive director of the Concord Coalition. That means addressing the problems of financing Social Security and Medicare as 77 million baby boomers begin retiring in the next decade.”
Distributed by the Los Angeles Times-Washington Post News Service
In 2002 was het Amerikaanse begrotingstekort kleiner dan dat van de EU (1.5% tegen 2.2%). Nu is dat omgekeerd (3.7% tegen 3.1%). Ook de komende jaren zal het tekort van de VS groter zijn dan hier. 2004 wordt in ieder geval een financieel rampjaar voor Bush met een tekort van 4.3%. Helaas voor hem is dat ook net een verkiezingsjaar…
‘IF YOU CAN READ THIS you’re not the President’
-- US Bumpersticker
03-dec-2003 Speedy
Merkwaardige ethiek hou jij er op na, Mik. ;-)
Als je schulden maakt ben je er ook zelf verantwoordelijk voor. Daar zadel je je kinderen niet mee op.
Voorlopig groeit de Amerikaanse staatsschuld nog aan tot minstens $ 8400 miljard. Het grootste deel van de begroting gaat dan op aan rentebetalingen.
Na 2010 komt er geld beschikbaar om af te lossen, met bijv. de helft van die 50 miljard per jaar die de Amerikaanse regering als overschot denkt te kunnen realiseren. Zo’n 336 jaar afbetalen dus...
De kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, etc, van de huidige generatie Amerikanen moeten dus hun leven lang belasting betalen voor overheidsuitgaven die hun ouders, grootouders, overgrootouders, etc. opgemaakt hebben.
‘Which is worse: screwing an intern, or screwing THE COUNTRY ?’
-- US Bumpersticker
03-dec-2003 Mik
Marin,
Die 37.000 ($37.600 ppp in het jaar 2002 om precies te zijn heb ik van de volgende site:
http://www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/us.html#Econ
Oftewel: het CIA Worldfactbook, erg interessant
03-dec-2003 Mik
Slaat het bedrag 7000 miljard nu op de amerikaanse staatsschuld of is het het totaal geleende bedrag van de amerikaanse bevolking (daar ging ik van uit)?
03-dec-2003 Speedy
Mik,
Het gaat hier alleen om de schuld van de Amerikaanse federale overheid. Als je wilt weten hoe het land er als geheel voorstaat, moet je natuurlijk alle bezittingen tegen alle schulden wegstrepen. Dan ontlopen de VS en de EU elkaar niet veel, want veel van de bedrijven in de VS waar de Amerikanen hun geld verdienen zijn (deels) eigendom van Europeanen, en ook het geld dat Amerikanen moeten lenen komt grotendeels uit Europa. Netto vermogen per inwoner:
US $ 85000 - $ 32000 = $ 53000
EU $ 45000 + $ 6000 = $ 51000
JAP $ 55000 - $ 17000 = $ 38000
Op de site van de ECB vind je veel van dergelijk vergelijkend cijfermateriaal m.b.t. de VS, de EU en de Eurozone en Japan. Zie bijv. deze pdf-file: macro-economische vergelijking Eurozone/VS/Japan over 2002 .
Erik stelde dat de Amerikaanse overheid er beter voor stond dan de EU. Ik denk van niet, omdat de staatsschuld in de VS als percentage van het BBP blijft groeien, terwijl die in de EU de laatste jaren juist is afgenomen (o.a. maatregelen t.b.v. de invoering van de euro hebben daaraan bijgedragen). De EU heeft haar huishoudboekje dus blijkbaar beter voor elkaar dan de VS. Dat is gunstig voor de belastingbetalers.
Het is inderdaad de vraag of dat zo blijft als de geplande uitbreiding (eerst met 10, uiteindelijk met 13 nieuwe lidstaten) doorgaat. De kandidaatlanden hebben een welvaartsniveau dat op de helft ligt (Turkije zelfs een derde) van qua inwonertal vergelijkbare EU-landen. Dat betekent, dat er nog een enorm economisch potentieel ligt, maar het zal eerst veel geld vergen om dat te mobiliseren.
*Germany GDP ppp - $ 2184 billion (2002 est.) pop 83,251,851 (July 2002 est.)
*France GDP ppp - $ 1540 billion (2002 est.) pop 59,765,983 (July 2002 est.)
*UK GDP ppp - $ 1520 billion (2002 est.) pop 59,778,002 (July 2002 est.)
*Italy GDP ppp - $ 1438 billion (2002 est.) pop 57,715,625 (July 2002 est.)
*Spain GDP ppp - $ 828 billion (2002 est.) pop 40,077,100 (July 2002 est.)
*Netherlands GDP ppp - $ 434 billion (2002 est.) pop 16,067,754 (July 2002 est.)
*Belgium GDP ppp - $ 297.6 billion (2002 est.) pop 10,274,595 (July 2002 est.)
*Sweden GDP ppp - $ 227.4 billion (2002 est.) pop 8,876,744 (July 2002 est.)
*Austria GDP ppp - $ 226 billion (2002 est.) pop 8,169,929 (July 2002 est.)
*Greece GDP ppp - $ 201.1 billion (2002 est.) pop 10,645,343 (July 2002 est.)
*Portugal GDP ppp - $ 182 billion (2002 est.) pop 10,084,245 (July 2002 est.)
*Denmark GDP ppp - $ 155.5 billion (2002 est.) pop 5,368,854 (July 2002 est.)
*Finland GDP ppp - $ 136.2 billion (2002 est.) pop 5,183,545 (July 2002 est.)
*Ireland GDP ppp - $ 111.3 billion (2002 est.) pop 3,883,159 (July 2002 est.)
*Luxembourg GDP ppp - $ 20 billion (2002 est.) pop 448,569 (July 2002 est.)
EU (15) GDP ppp - $ 9501 billion (2002 est.) pop 379,591,298 (July 2002 est.)
-Turkey GDP ppp - $ 468 billion (2002 est.) pop 67,308,928 (July 2002 est.)
-Poland GDP ppp - $ 368.1 billion (2002 est.) pop 38,625,478 (July 2002 est.)
-Czech Republic GDP ppp - $ 155.9 billion (2002 est.) pop 10,256,760 (July 2002 est.)
-Romania GDP ppp - $ 152.7 billion (2001 est.) pop 22,317,730 (July 2002 est.)
-Hungary GDP ppp - $ 134.7 billion (2002 est.) pop 10,075,034 (July 2002 est.)
-Slovakia GDP ppp - $ 66 billion (2002 est.) pop 5,422,366 (July 2002 est.)
-Bulgaria GDP ppp - $ 50.6 billion (2002 est.) pop 7,621,337 (July 2002 est.)
-Slovenia GDP ppp - $ 36 billion (2002 est.) pop 1,932,917 (July 2002 est.)
-Lithuania GDP ppp - $ 29.2 billion (2002 est.) pop 3,601,138 (July 2002 est.)
-Latvia GDP ppp - $ 20 billion (2002 est.) pop 2,366,515 (July 2002 est.)
-Estonia GDP ppp - $ 15.2 billion (2002 est.) pop 1,415,681 (July 2002 est.)
-Cyprus GDP Greek Cypriot area: ppp - $ 9.1 billion (2001 est.); Turkish Cypriot area: ppp - $ 1.1 billion (2001 est.) tot pop 767,314 (July 2002 est.)
-Malta GDP ppp - $7 billion (2002 est.) pop 397,499 (July 2002 est.)
EU (13) GDP ppp - $ 1514 billion (2002 est.) pop 172,108,697 (July 2002 est.)
Bron : CIA World Fact Book
